Ballen in de lucht..

Ballen in de lucht..

Met een wit gezicht en een hoofd vol snot, dichtvallende ogen en een rauwe zere keel zit ik op de bank.  Teruggefloten door mijn eigen lijf. Moe van de drukte van de laatste weken, maanden eigenlijk of veel langer als ik terug ga denken. Een koel glas water spoelt de antibiotica weg.  Werd alles maar zo gemakkelijk  weggespoeld denk ik een beetje emotioneel.  Ik voel mezelf gevangen in gedwongen stilstand.  Zoals ik altijd doe wanneer ik ziek, zwak of misselijk ben, verzet ik me hevig tegen het ziek zijn. Het komt nu niet uit!

lees verder

2018 Mijmeringen en dromen

2018 Mijmeringen en dromen

‘Why tell me why’ schalt door de kamer. Ondanks de hoofdpijn en de koude rillingen zet ik hem een tandje harder. Het liedje brengt me terug naar een samen luidkeels meezingen met mijn moeder en later naar een vrolijk tuinieren met de buurman van heel veel jaren terug. Een tekst met een boodschap “Kom op mensen, gebruik je verstand, de tijd dringt. Daar is geen twijfel over mogelijk” Wat vliegt de tijd inderdaad voorbij, mijmer ik. Een jaar is niets. Het is zonde om niet te genieten van het leven dat zo ontzettend snel voorbij gaat.

lees verder

Een warm bad

Een warm bad

Nog even en dan mag ook ik naar huis. Met een tevreden zucht kijk ik om me heen. De werkvloer lijkt uitgestorven. De meeste collega’s zijn deze middag al vroeg naar huis gegaan. De kerstboom en de kerst chocolaatjes op de tafel staan er een beetje verlaten bij. En toch voel ik me niet alleen..

lees verder

the bare necessities of life (de primaire behoeften van het leven)

the bare necessities of life (de primaire behoeften van het leven)

Gedachtenloos gaan mijn vingers over de toetsen van mijn telefoon. Felgekleurde diamantjes razen over mijn scherm. Zonder nadenken haal ik de benodigde punten binnen en breng mijn spel tot het volgende level. De zaterdag gaat geruisloos voorbij in het niks. Ik ben leeg en lusteloos. Letterlijk, want na een fixe griep, kwamen gisteren mijn darmen plotseling in opstand. Ach, je kan het ook maar allemaal gehad hebben, denk ik. Vanaf nu kan het alleen maar weer beter gaan. Met deze wijze gedachte, laat ik het stomme spelletje voor wat het is en verzet mijn gedachten naar vorige week.

Ondanks dat ik qua geluid meer in Pieterburen thuishoor rijden we doelbewust de andere kant op in zuidelijke richting. Eindbestemming ‘Neverland’. De weken ervoor zijn moeilijk geweest. Qua gezondheid zit ik allesbehalve lekker in mijn vel, daarnaast zorgt de overgang voor steeds meer overlast en was ik mijn richting compleet even kwijt. Ik begon te denken in termen als ‘niemand en iedereen’, ‘alles en iets’ en ‘altijd en nooit’. Een teken aan de wand dat mijn gemoedstoestand niet de goede kant op gaat. Tijd om even los te laten en mezelf te voeden met rust en ontspanning. 500 kilometer verder vinden we wat we nodig hebben.

De magie van Disney doet zijn werk goed als ook de buitenlucht voor mijn benauwde zeehondenblaf. Krijg je daar nou nooit genoeg van, vraagt een vriendin. Nee! Is ons volmondige antwoord. Wat wij daar binden is zoveel meer dan wat het op het oog lijkt te zijn. Voor ons is Disney niet alleen maar een pretpark met attracties, lange rijen, jammerende kinderen en veel te duur eten en drinken. Het klinkt raar voor mensen die ons gevoel niet delen, maar wij vinden er geluk.  Het doet ons denken aan ‘the bare necessities of life’, quality time samen in iets wat ons compleet maakt. Het doet alles waar ik me druk om maak even vergeten. Het geeft me de nodige kracht en geloof dat alles mogelijk is zolang je kunt dromen. Dat als je voorbij je comfortzone durft te gaan de beloning het waard zal zijn. Dat je wonderen tijd kosten. Dat als je op het verleden blijft richten, je nooit zal kunnen zien wat er voor je ligt. Dat je de macht hebt om je eigen lotsbestemming te vinden zolang je maar de moed vind ik je hart. Dat je vooral lol moet hebben in het werk dat je doet. Dat het probeem op zich niet het probleem is maar de wijze hoe jij er zelf mee omgaat. Dat vandaag een goede dag is om te proberen. Dat je ook kunt zweven in plaats van te vliegen. Dat de dingen die mij verschillend maken van anderen, MIJ maken. Dat je naar je hart moet luisteren. Dat het niet uitmaakt welke weg je kiest zolang je maar weet waar je heen wilt. Dat je geweten je gids moet zijn en vooral wat de primaire behoeften van het leven zijn.

Dat laatste is iets wat ik mee naar huis heb genomen. Want wat heb ik eigenlijk nodig? Waarom ben ik nooit tevreden met wat ik heb en wil ik altijd geprikkeld blijven tot meer? Waarom ben ik atijd op zoek naar een nieuw doel? Begrepen te worden? Beter worden, groeien, gezien worden? Is het niet een keer klaar met mezelf te willen bewijzen net zoals dat ik klaar ben met de kanker en alles wat daarbij hoort. Is het niet juist belangrijk dat ik mezelf zie? Dat ik weet waar ik naar toe wil of er misschien al wel ben?

Het antwoord ligt recht voor mijn neus. Ik vind het in Disney als ik de vrolijke parade aan me voorbij zie gaan, Ik vind het in een goed gesprek met iemand die me heeft gelezen. Ik vind het in de kerstboom die de warmte de kamer instraalt en ik vind het een hoopje hond in de mand naast me. Ik laat los wat ik zo wanhopig vasthoud en me door het gewicht naar de bodem doet zakken. Ik laat los…. en zweef..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  lees verder

De kunst van de eerlijkheid

De kunst van de eerlijkheid

Wanneer iemand me vraagt naar mijn eigenschappen zal ik antwoorden dat ik een positief, maar realistisch mens ben, eerlijk en oprecht met een enorme dosis doorzettingsvermogen en trouw. Toch vraag ik mezelf kritisch af of die oprechte eerlijheid wel helemaal klopt. Want waarom slik ik dan 9 van de 10 keer in wat ik eigenlijk zou willen zeggen?

Misschien voor de lieve vrede omdat confrontaties niet altijd het gewenste resultaat leveren? Misschien omdat ik bang ben dat de ander me nadien niet meer zo aardig vind? De angst veroordeeld te worden? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik vroeger heel anders was. Er was ooit een tijd waarin ik je recht in je gezicht zou zeggen dat ik je niet aardig vind, dat ik vind dat je de kantjes ervan af loopt, dat ik last heb van jouw gedrag, dat ik negatief wordt door jouw manier van doen of dat je me pijn heb gedaan en ik me door jou in de steek gelaten voel. Wanneer dat is veranderd weet ik niet precies. Er zit geen datum aan. Het zal zo zijn gegroeid door meerdere keren tegen een muur aan te zijn gelopen door eerlijk te zijn.

De laatste tijd verlang ik echter terug naar dat vroeger. Ondanks de muur die ik tegen kwam, keek ik wel helderder de spiegel in. In plaats daarvan doe ik mezelf te kort door in te slikken wat ik wil zeggen, te glimlachen en te knikken. Als ik er over nadenk weet ik eigenlijk stiekem best waarom mijn eerlijkheid lijkt te blokkeren in bepaalde situaties. Het heeft alles te maken met een gevoel van veiligheid.  Mijn lief en mijn kinderen bijvoorbeeld zullen me niet veroordelen of verlaten. Bij hen kan ik mijn gevoel de vrije loop laten gaan en zo zijn er nog een paar mensen in mijn leven. Zodra het verder gaat dan die selecte groep is de veiligheid echter niet meer gewaarborgd en begint het inslikken.Want stel je voor dat mijn eerlijkheid consequenties heeft.

Het iriteert me. Het feit dat een ander in staat is mezelf minder te laten voelen dan dat ik waard ben. Het feit dat ik blokkeer mijn ongezouten mening te geven wanneer ik voel dat ik zelf of een ander wordt benadeeld. Wanneer de dingen waar ik vol passie warm voor loop, de ander koud laat. Ik wil het leren, die kunst van de eerlijkheid beheersen dat ik kan zeggen wat voel en denk zonder het hoofd van de ander er af te bijten, zonder iemand pijn te doen. Wat moet het opluchting geven om gewoon te kunnen zeggen tegen de ander wat je denkt in een verstaanbare, begrijpelijke taal die de ander ook kan verwerken tot positieve informatie. Ik benijd hen die dat kunnen. Dr. Seuss had wel een punt.. ‘Wees wie je bent en zeg wat je voelt  want belangrijke mensen maakt het niet uit en wie het uitmaakt, is niet belangrijk.’ lees verder

Welkom Sinterklaas en gouden Piet!

Welkom Sinterklaas en gouden Piet!

‘We varen de verkeerde kant op’ roept Sinterklaas verwonderd uit naar zwarte Piet.  ‘Nee hoor’, zegt Piet, ‘we gaan naar Engeland want er zit te weinig water in de rivier en daarbij, we zijn nergens in Nederland meer welkom…’

‘Bij mij wel hoor’, mompel ik tegen de televisie terwijl ik van een pepernootje snoep. De foto van de Sint heeft een prominente plaats op de kast. Jaren geleden heb ik hem gemaakt bij de intocht van Sinterklaas in Zaltbommel . Ik zie ons nog staan daar aan die kade met twee blije kindergezichtjes naast ons die niet stil konden staan van enthousiasme. Ik voel nog steeds de tranen van intens geluk die langs mijn gezicht biggelden toen pakjesboot 12 met luid getoeter aan kwam varen. De pieten die over de daken klommen, de fanfare die al die oude bekende liedjes speelden zonder aanpassingen, de kinderen die luidkeels meezongen en Sinterklaas die met een luid hallooooo aan wal stapte. Magisch was het.

Er was nog geen sprake van protesten om de kleur van zwarte Piet. De motieven van Sinterklaas, veegpieten, roetpieten, kaaspieten, taakstraffen en rechtzaken  en het recht om te protesteren om Sinterklaas te weren om voet aan wal te zetten. Er was enkel blijdschap en verwachting. Het enige recht dat gold was het recht van het kind op het bezoek van de Sint met honderden Pieten die cadeautjes kwamen brengen. Hoe is al dat geluk zo snel omgedraaid  naar de dag van vandaag?

Al mijmerend kijk ik naar de aankomst van de Sint. Vandaag kijk ik, misschien wel voor het eerst in jaren, alleen.  Stiekem houd ik mijn hart vast of alles wel goed zal verlopen. Hopend met heel mijn hart dit feest niet nog verder verpest gaat worden voor al die kinderen die vol verwachting wachten op zijn komst.  Als Sint al twijfelde of hij wel welkom zou zijn, is hopelijk vandaag weer bevestigd dat het slechts de volwassenen zijn die hun eigen ongerief, angst en onzekerheid uitvechten over de rug van de kinderen. De kinderen nog onschuldig  en zonder zorgen delen al die volwassen gedachtenspinsels over een vermeend racisme duidelijk niet. Wanneer Sinterklaas met zijn zwarte Pieten, veegpieten, pieten met en zonder muts met of zonder veer van de pakjesboot komt, staan er duizenden kinderen langs de kant te juichen. Het is feest! En daar ligt de essentie. Het is immers van oudsher een kinderfeest.

Welkom in Zaastad staat er langs de kant van de weg. En zo is het!  Het is flink druk langs de route. Gezellig, vrolijk en blij. Het doet me  weer terug denken aan de intocht in Zaltbommel jaren geleden. Wat maakt het de kinderen uit welke kleur  zwarte Piet heeft, wel of geen muts heeft, oorringen in heeft of een veer op zijn muts heeft?  De Sint en de Pieten  zijn er om de kinderen blij te maken. Zo simpel is het. Een andere grondslag  ligt er niet. Voor hen is zwarte Piet van goud! lees verder

Onder moeders vleugels

Onder moeders vleugels

Een lief, vertrouwd gezicht kijkt me  lachend aan. Ze heeft een klein meisje met grote ogen en bolle wangen op haar schoot. Met twee warmen armen houdt ze haar stevig vast. Niets zal haar overkomen…Liefdevol houd ik het fotolijstje in mijn hand, zet haar voorzichtig op de vensterbank en steek mijn kaarsje aan.

Het is lang geleden dat ik veilig onder mijn moeders vleugels zat.  Al jong, op mijn 19e ,ben ik  zelfstandig gaan wonen. Nog wel om de hoek, zodat ik na schooltijd vaak nog gezellig met mijn moeder aan de thee zat, maar niet lang nadat ik op mezelf ging, vertrokken mijn ouders naar een andere provincie. Ik was op mezelf aangewezen. Voor mij was dat een goede ontwikkeling.  Volwassen worden ging vanzelf. Met vallen en opstaan natuurlijk, maar ik wist al snel mijn eigen boontjes te doppen, rekeningen te betalen, schoon te maken en de was te doen.

Mijn moeder en ik belden elkaar vaak, ik denk zelfs wel om de dag, maar zeker één keer in de week.  Onze gesprekken gingen over alles. Van koetjes en kalfjes en wat eten we vandaag tot diepgaande zaken van moeder tot dochter en andersom. Onze band was sterk, hecht en vol liefde. Net als iedere andere dochter ergerde ik me wel eens aan haar moederlijke zorg en bemoeienis, maar liefde overwon alles. Totdat ze stierf. Vijf minuten later toen we ophingen van wat toen bleek, ons allerlaatste telefoongesprek.

Ik denk veel aan haar. Zoals  bijvoorbeeld vandaag met allerzielen als mijn kaarsje voor haar brand of zoals een paar weken terug  toen ik met hoge koorts ziek op de bank lag. Ik dacht aan vroeger hoe ik als kind op de bank lag wanneer ik ziek was. Ondergestopt met een aai over mijn voorhoofd door mijn moeder. Een glaasje sap op het tafeltje naast me, de plaat van Paulus de Boskabouter die draait op de pick-up.  Vaak kocht ze een bosje narcissen voor me als ik ziek was om me op te fleuren. Als ik nu narcissen zie, denk ik daar altijd met warmte aan terug. De gedachten maken me weemoedig. Een groot gemis van een liefdevolle hand. Alsof mijn hond mijn gevoel oppikt, krijg ik een lik over mijn hand. Waar ik vroeger ziek zijn bijna fijn vond, vind ik het nu verschrikkelijk. Ik kan me er niet aan over geven. Na een paar dagen komen de muren letterlijk op me af en vlucht ik naar buiten. Mijn moeder kijkt me vanaf de vensterbank hoofdschuddend aan alsof ze me wil zeggen dat ik gewoon moet ontspannen. Bij gebrek aan de plaat van Paulus de Boskabouter zet ik een Disney film op en schenk mezelf een sapje in.  Er is geen tijd om ziek te zijn.  Het is tijd om de vleugels te spreiden en weer te vliegen. lees verder

Everglades, see you later alligator Reisblog Florida 04 (28 juni 2018)

Everglades, see you later alligator Reisblog Florida 04 (28 juni 2018)

Met gemengde gevoelens nemen we afscheid van Tavernier Key Largo. Het voelt als afscheid nemen van een geliefde waarvan je niet zeker weet of je die ooit nog terug zal zien.  Dit paradijs zal niet gauw worden vergeten, maar met een jubelend, opgewonden hart rijden we even later naar de Everglades waar we een wilde rit zullen gaan maken met een airboat om de alligators van dichtbij te gaan ontmoeten.

Al tijdens, de achteraf behoorlijk, lange rit er naartoe zien we verschillende reuzen in het water liggen. Je moet af en toe goed kijken want hun ogen en neus steken boven het water uit, terwijl de kop toch onder water kan blijven dankzij een klep in de keel. De bek van een alligator is breed en rond, anders dan die van een krokdil die lang en spits is. Mijn lief griezelt al bij het idee om deze dieren van dichterbij te bekijken. Hij doet dit echt voor mij. Niet dat ik ze vriendelijk vind, maar ze intrigeren me op een of andere manier. Hun uiterlijk geeft je te denken aan de afstammeling van de al lang uitgestorven dinosauriers.

Onderweg komen we veel Indianenreservaten tegen. En de roofvogels die hoog zweven in de lucht zijn ontelbaar. Ook tijdens deze rit is de verwoesting van huricane Irma weer duidelijk te zien. In een strook van meer dan een kilometer breed heeft deze krachtige dame een spoor van dood en verderf getrokken in het natuurlandschap. Er is duidelijk een scheidingslijn waar het pad van de orkaan zicht heeft voltrokken. Wanneer we bijna bij de plaats van bestemming zijn, zien we de lucht weer dreigend dicht trekken. Als de boottocht maar door kan gaan! We hadden op de weg er naar toe al bij veertig verschillende airboats op kunnen stappen, maar Captain Jack’s airboattour lijkt ons een leuke tour omdat je daar een alligator mag vast houden. En dat zou voor mij de kers op de taart betekenen.

Als we aankomen, kopen we een kaartje voor de airboattour door de Mangrove. Omdat er pas rond half twee plaats is op de boot, mogen we eerst bij een nabijgelegen sanctuary, de alligators bekijken van achter een hekwerk met een kleine alligatorshow.  De lucht wordt inmiddels zwarter dan zwart, en de bliksemschichten vliegen om de oren, maar vooralsnog houden we het droog tijdens het bezoek aan de sanctuary.Ondanks dat ik de liefde van de trainer voor het dier duidelijk zie, heb ik om eerlijk te zijn toch een beetje medelijden met de alligator die in de show wordt gebruikt. Hij zit al dertig jaar vast op de farm en is vanaf begin af aan getraind. Toch blijft het een onvoorspelbaar, wild dier dus  als de trainer zijn hand op zijn tong legt en zijn kin op het puntje van de bek laat rusten, word ik eng van binnen. Na de show mag het publiek een baby alligator vast houden. Mijn lief zegt vriendelijk bedankt maar mijn droom wordt werkelijkheid. Het dier voelt verrassend zacht aan en het is mooi om te zien hoe het geniet van aaien tussen de ogen en achter de oortjes. Zijn hoofdje gaat met samengekenepen oogjes van genot, tevreden omhoog .

Terug bij de airboat wacht ons het nieuws waar ik al bang voor was. Het is te gevaarlijk om het water op te gaan. Het onweer is te dichtbij en onvoorspelbaar welke kant het op gaat omdat er ook enorme rukwinden zijn ontstaan. Dit zou best een kleine orkaan kunnen worden. Besloten wordt te wachten tot ‘sein veilig’ wordt gegeven. Ik moet eerlijk toegeven dat ik opgelucht ben want op deze wijze durf ik geen boat in op een water vol vleesetende dieren van vijf meter lang. Terwijl we wachten mag ik ook daar nog een babyalligator vasthouden. Deze is nog een maatje kleiner.

Na een uurtje mogen we de airboat op. Het is veilig. Captain Craig, die met zijn grote humor en brede lach zo een tweelingbroer van mijn eerste rijinstructeur zou kunnen zijn, is onze captain. We beginnen rustig. Maar als snel vliegt de airboat door de mangrove heen en maken we slidings op het water. De wind en de spetters vliegen om de oren. Heerlijk, dit is genieten! Plots stoppen we. Een vijf meter lange alligator ligt vlak voor onze boot. Langzaam naderen we het dier en kunnen we van heeeel dichtbij de gator bekijken, filmen en fotograferen. Nog geen meter verder ligt er een zeekoe. Hij ligt wat dieper, maar je kunt duidelijk de afmetingen van het enorme dier zien. Een paar bochten verder komen we wasberen tegen in de mangrove. Nieuwsgierig als ze zijn, proberen ze via de takken in de boot te klimmen. Na een uur gaan we weer terug naar de haven. Een ervaring die we mooit meer zullen vergeten.

Meer dan tevreden met al het natuurschoon dat we hebben mogen zien vandaag, rijden we terug naar het hotel waar we als eerste op deze Floridareis zijn begonnen. The best Western, Gateway tot the Keys. Het ligt mooi op de route om morgen verder te gaan naar Fort Lauderdale. Die avond eten we bij een Mexicaans restaurantje onder het genot van een pittig deuntje Mexicaanse muziek en een cool Corona. Net als de Chinees in Tavernier ziet het er niet uit qua aankleding, maar het eten is voortreffelijk en dat is het belangrijkste.

Morgen gaan we naar Fort Lauderdale lees verder

Breekbaar

Breekbaar

Hoe kom ik ineens zo breekbaar? Wat gaat er mis? Het is een vraag die ik mezelf al een tijdje stel. Het komt vast door de verhuizing, de onderbezetting op mijn werk en de drukte, maak ik mezelf wijs. Niets blijkt minder waar als ik de uitslagen terug krijg van mijn halfjaarlijkse controle bloedonderzoek. Ik ben hypo…

‘Alles is goed , u zit nog steeds tussen de 1 .0 en de 4.0’, hoor ik aan de andere kant van de lijn. Vol verbazing luister ik naar de uitslagen die de assistente van de huisarts mij doorgeeft. Goed? Zo’n hoge TSH waarde heb ik al in geen tijden gehad. Het is de eerste keer dat ik mijn controle door de huisarts laat doen. Het is mijn eigen keuze geweest om de endocrinoloog vaarwel te zeggen. Niet omdat ik daar niet goed op mijn plek zat, maar omdat ik de lading van de schildklierkanker vaarwel wilde zeggen. Bloedprikken en in mijn hals voelen kan de huisarts immers net zo goed, dacht ik. Ondanks dat mijn overstap naar de huisarts iets te voorbarig was, stond de endocrinoloog achter mijn keuze.  Ik was in de veronderstelling dat mijn huisarts op de hoogte was van de normaalwaarden bij een ex schildklierkanker patiënt dus op het moment dat ik de zogenaamde ‘alles is goed’uitslag hoor klinken, slaat dan ook de verbazing en daarmee meteen de twijfel genadeloos toe.

De puzzelstukjes die al een tijdje ontbreken, vallen meteen op zijn plaats. Nu begrijp ik wel waarom ik zo vreselijk moe ben, achter de feiten aan loop, waarom al mijn spieren en gewrichten weer zo veel pijn doen en waarom mijn stemming weer zo belachelijk snel omslaat van Jantje lacht naar Jantje huilt. Ik zit midden in een hypothereoide. Het impliceert dat mijn schildklier te langzaam werkt. Dat kan natuurlijk niet want ik heb geen schildklier meer door de schildklierkanker, maar het gevoel van de hypothereoide is hetzelfde. Ik neem contact op met de endocrinoloog en vraag of deze contact met mijn huisarts wil opnemen. Een normaalwaarde tussen de 1.0 en 4.0 is alleen voor de ‘gezonde’mens een acceptabele waarde maar voor mij is hij dat duidelijk niet.  Ik moet omhoog met mijn dosering levotheroxine, kustmatig schildklierhormoon en snel ook want de inwendige aftakeling is al snel in gang gezet.

Midden in de nacht wordt mijn nachtrust wreed verstoord door een onhoudbare kramp in de kuiten. Onder mijn sleutelbeen zit een verdikking van de onsteking die zich daar herbergt en mijn droge huid zit weer vol met jeukende plekjes. Toiletgang wordt zwaar bemoeilijkt, mijn haren vallen spontaan uit. De kleinste handelingen zijn een uitdaging, de hond uitlaten een wereldreis. Het stofzuigen van een kleed vol hondenharen een regelrechte afstraffing en wanneer ik uitgeblust op de bank neerval na mijn werk en bijna huilend meld dat ik zo moe ben en de respons vervolgens is, ‘ik ben ook zooo moe’, komen de tranen vrij. De constatering dat mijn schildklierhormoonwaarden uit balans zijn, voelt aan als een mokerslag in mijn gezicht. Dit had ik totaal niet aan zien komen. Noem het naiëf, maar ik in mijn hoofd was ik kankervrij en beter. Ineens komt daar weer het volle besef dat beter worden er niet meer in zit. Dat stabiel zijn een tijdelijke iets is en dat schommelingen aan de orde van de dag zullen blijven. Of denk ik nu te zwartgallig? Ik twijfel momenteel aan alles als het op mijn stemming aan komt.

Ik besef dat ik niet meer kan doen tegen deze breekbaarheid dan open kaart spelen met de mensen om me heen en mee bewegen in de ophoging die al in gang is gezet, Het zal weer tijd nodig hebben om in balans te komen. Geluk bij een ongeluk is dat mijn vakantie zich heel binnenkort aandient. Even rust, geen moeten, alleen genieten en daarna ben ik al weer een paar weken verder. Tja de kanker ben ik voorbij, maar de restklachten helaas nog steeds niet.. lees verder