2018 Mijmeringen en dromen

2018 Mijmeringen en dromen

‘Why tell me why’ schalt door de kamer. Ondanks de hoofdpijn en de koude rillingen zet ik hem een tandje harder. Het liedje brengt me terug naar een samen luidkeels meezingen met mijn moeder en later naar een vrolijk tuinieren met de buurman van heel veel jaren terug. Een tekst met een boodschap “Kom op mensen, gebruik je verstand, de tijd dringt. Daar is geen twijfel over mogelijk” Wat vliegt de tijd inderdaad voorbij, mijmer ik. Een jaar is niets. Het is zonde om niet te genieten van het leven dat zo ontzettend snel voorbij gaat.

lees verder

Een warm bad

Een warm bad

Nog even en dan mag ook ik naar huis. Met een tevreden zucht kijk ik om me heen. De werkvloer lijkt uitgestorven. De meeste collega’s zijn deze middag al vroeg naar huis gegaan. De kerstboom en de kerst chocolaatjes op de tafel staan er een beetje verlaten bij. En toch voel ik me niet alleen..

lees verder

Wég met het gedoe!

Wég met het gedoe!

Een hoop vrouwen bij elkaar geeft vaak veel gedoe werd er gisteren gezegd tijdens  de feestelijke secretaressedag op mijn werk. ‘Klopt’, zal menigeen zeggen, maar van dat stigma willen we af. Overboord met het gedoe. We willen laten zien wie we zijn, wat we waard zijn en vooral waarin we ons onderscheiden. After all was het thema van deze secretaressdag niet voor niets ‘It’s all in me!’

De inspirerende workshop gegeven door Sara van Broekhoven zette me wederom aan het denken. Dat heb ik vaker als ik een van haar bijeenkomsten heb bijgewoond. De eerste keer, riep ik  vol overgave dat ik een andere baan wilde bij de vraag wat mijn doel was in de nabije toekomst en de tweede keer had ik die baan binnen een maand al gevonden. Inmiddels voel ik me geland en op mijn plek. Ondanks dat ‘het gedoe’overal bestaat, lijk ik er hier geen last van te hebben of ik ga er gewoon anders mee om.

Totdat ik terugkom van de workshop. Het inzicht dat deze ochtend me gegeven heeft, maakt me toch een beetje in de war. De vraag wat is je doel? Waarin onderscheid je jezelf, wat is je talent blijft in mijn achterhoofd hangen. Wat mijn doel is, heb ik niet zo lang geleden uitgesproken. Of dat ook gerealiseerd zal gaan worden, is iets wat niet alleen afhankelijk is van mijn willen of kunnen. Stel dat mijn doel niet haalbaar is. Stel je je doel dan bij? Ben je dan tevreden of bedenk je een totaal ander doel? Het zijn allemaal vragen die blijven spoken.

Soms lijk ik nog steeds twee mensen tegelijk te zijn. De ondersteuner en de schrijver. Twee totaal verschillende werelden maar in beiden voel ik me thuis.  Hoe kies je nu de juiste richting? Wanneer ik alleen ben, valt het kwartje. (wéér, hoor ik nu een hoop mensen zuchten, en ze hebben gelijk ) Het ‘wat als’ is niet belangrijk. Ik spreek mezelf vermanend toe. “Weg met het gedoe! Nie alleen van de dames onder elkaar maar het gedoe in het algemeen. Weg met onduidelijkheid, weg met zaken op een te hoge plaats van belangrijkheid zetten boven je gezin. Weg met het idee dat deze twee werelden niet gewoon samen kunnen. Relax! Ontspan! Wacht af, heb niet zo’n haast.  Wees tevreden met wat is en stop met altijd om die prikkels te vragen die alleen maar leiden tot overprikkeling.  Heb ik dan niets geleerd in de afgelopen jaren”?

Ja, dat heb ik wel. Op de vraag wat is je talent, is het antwoord simpel. Ik ben enorm klantgericht maar niet klantgezwicht. Ik schrijf, ik ben positief en realistisch. ‘De kanker voorbij’ wordt inmiddels flink gelezen en de reacties stromen binnen. Alleen deze reacties al, gooien alle twijfels en gedoe overboord. Híer gaat het om. Niet de hoeveelheid, maar de inhoud! Mijn hart maakt honderd sprongen tegelijk bij het lezen van reacties als deze:

“Alsof ik het zelf heb geschreven. Ondanks dat ik een andere vorm van kanker heb gehad, leer ik veel van het door Anke opgeschreven proces”

“Een boek wat steun geeft en wat me helpt verwoorden aan andere wat ik ervaar”.

“Waardevol document door zowel inhoud als taalgebruik. Grappig, maar toch doortast en duidelijk”

“Een verademing om te lezen dat zoveel herkenbare punten voorbij komen.”

“Anke beschrijft het proces van diagnose en herstel op een mooie en toegankelijke wijze.

“Alsof  iemand mijn dagboek heeft geschreven

“Het geeft mij weer hernieuwde moed om vooruit te kijken.”

De laatste reactie is ook op mijzelf van toepassing bedenk ik mezelf. Ook ik heb weer hernieuwde moed. Moed om ‘Het gedoe “overboord te gooien. Dat is mijn doel!

nb: ‘De kanker voorbij’ is te bestellen via alle (internet) boekhandelaren. lees verder

Goede Vrijdag door een roze bril

Goede Vrijdag door een roze bril

Eerlijk gezegd keek ik er een beetje tegen op dit jaar. Met afwezige collega’s door vakantie en ziekte, zou ik de balie alleen bemensen.  Ik verwachte  de saaie eenzaamheid met deze volle dagen tot vijf uur op de dagen voor Pasen die doorgaans voor veel mensen een vervroegde vakantie inluiden. De realiteit verraste mij. Ja, de dagen zijn lang, maar ik zie ze wel door een roze bril.  

Als kind heb ik me altijd afgevraagd waarom men een dag waarop iemand op gruwelijke wijze sterft, ‘Goede Vrijdag’ noemt.  Ook nu ik volwassen ben kan ik me er nog steeds geen voorstelling van maken. Wat het ‘goed maakte als kind was de vrije dag die we op de Katholieke lagere school kregen, de paaseitjes en de film van Jesus Christ Superstar. Die vrije dag is er in de loop der jaren bij in geschoten, de eitjes blijven lekker , maar wel met mate en de film, ja die blijf ik trouw kijken..

Het verhaal van de dagen rond Pasen heeft me altijd geïntrigeerd. Niet de gruwelijke dood, maar wel het verraad van een vriend, een vertrouweling, de wijze waarop een hoge heer zijn handen in onschuld wast terwijl hij diep van binnen best wist dat wat hij deed niet klopte, maar zich liet meeslepen door de zogenaamde wil van het volk. Nog steeds beweegt de mensheid zich op deze manier. Meningen van mensen die zich verenigen op met name social media die een ander individu tot op de grond toe kunnen afbranden. Bestuurders die onder het mom van ‘een goed leider doet wat het volk wil’, de verkeerde keuzes maken, onderling verraad door jaloezie en afgunst, simpelweg om er zelf beter van te worden.  Zo veel is er dus niet veranderd…

Zo mijmer ik een beetje in mezelf  als ik in de bus zit op weg naar mijn werk wanneer ik deze ochtend, nog een beetje wankel van de avond ervoor aan deze goede vrijdag begin. Gisteren heb ik net als voorgaande jaren naar The Passion gekeken. De moderne, muzikale vertelling van het verhaal van Jesus Christus in de laatste dagen voor Pasen. Ieder jaar in een andere stad, iedere jaar door een andere muzikale cast. Omdat witte donderdag nu eenmaal op donderdag valt en manlief is werken op donderdagavond, kijk ik eigenlijk altijd alleen. Dit jaar keken we samen.   Een verrassing, een andere beleving gewoon omdat degene van wie je zo veel houdt naast je zit. Het is bijzonder hoe de liefde tussen mijn lief en mij na bijna 28 jaar nog steeds groeiende is. Wat dat betreft bekeek ik The Passion dit jaar door een roze bril

Op mijn werk aangekomen, geïnstalleerd achter de balie, zit ik klaar voor de laatste lange werkdag van deze week. Het lijkt uitgestorven, maar schijn bedriegt. Gezellige bedrijvigheid vult  “mijn” Frontoffice.  Wanneer het even stil is, wipt er een collega aan met een vrolijk met roze flamingo’s ingepakt cadeautje. ‘Voor jou’, zegt ze. In het vrolijke pakje zit een bril.. een roze bril met twee  gele kuikentjes die nieuwsgierig uit een ei kijken…

Ik glimlach en ik word warm van binnen en van buiten tegelijk van dit lieve gebaar en de roze bril. Deze vrijdag belooft een hele Goede vrijdag te worden!

Ik wens iedereen een vrolijk Pasen!! lees verder

Lachen en zwaaien

Lachen en zwaaien

‘Wat doe jij tegenwoordig’, vraag een kennis die ik al een tijdje niet meer heb gezien.
Ik glimlach en antwoord dat ik een nieuwe baan heb.  Ze reageert meteen enthousiast. ‘Oh leuk, wat dan’ en met een nog bredere lach van immens geluk vertel ik haar dat ik van lachen en zwaaien mijn beroep heb gemaakt. 

2017 was het meest leerzame jaar ooit. Het lijkt al weer ver weg, maar eigenlijk is het nog maar een half jaartje terug dat ik mijn revalidatie traject afrondde met een paar zeer wijze lessen op zak.  Het zijn zware jaren geweest na de kanker in 2012. Een tijd van vallen en opkrabbelen tot een voorzichtig staan om weer te vallen en weer op te staan. Het was in deze tijd dat ‘lachen en zwaaien’ een perfect overlevingsmechanisme bleek te zijn om, hetzij wankel,  omhoog te blijven.  Ik zeg bewust overlevingsmechanisme want dat was het oprecht. Zonder deze instelling was het anders met me afgelopen.

Natuurlijk moest ik leren om zonder dit mechanisme overeind te blijven. Kracht hervinden om opnieuw te beginnen met gezondere inzichten. Dat bleek een zware klus, maar met behulp van dr. Rossi en een revalidatietraject waar ik achteraf  al jaren eerder aan had moeten deelnemen, is het me gelukt om het lachen en zwaaien te beperken tot een minimum.

Dat wil niet zeggen dat ik nooit meer iets weg lachte, maar de keren dat ik dit mechanisme toepaste was er doodgewoon geen andere mogelijkheid. Niet met iedereen valt immers te praten. ‘Kies je battles’ is een gezondere manier om met de dingen om te gaan. Soms kun je beter lachen en zwaaien en net doen of je neus bloed en soms moet je gewoon zeggen waar het op staat. Ik leerde mijn mechanisme anders te gebruiken.

Sinds  een paar maanden lach en zwaai ik nog steeds. Niet langer vanuit een overlevingsmechanisme maar oprecht.  Ik heb mijn plekje gevonden tussen de mensen uit de sociale hoek. Met een volle glimlach beantwoord ik de vragen van de mensen die aan mijn balie komen of mij telefonisch benaderen. Vaak is het gezellig druk en soms is het vreselijk rustig. En toch verveel ik me dan niet want mijn werk is op dat moment om een ieder die langs mijn balie komt een vrolijke lach en zwaai te bezorgen.

Vandaag staan er chocolaatjes op mijn balie. Ze worden welkom ontvangen en natuurlijk krijg ik de vraag of ik wat te vieren heb. Met een volmondig ja en een lach van oor tot oor, vertel ik ze mijn feestje. Ik lach en zwaai straks ook vanuit de auto. Niet meer wuivend als de koningin naast de chauffeur maar ik mag zelf de chauffeur zijn. Voor het eerst sinds een hele lange tijd staan mijn voeten volledig stabiel op de grond. Ik ben geland. Ik lach en ik zwaai oprecht!

 

 

  lees verder

Regenboog

Regenboog

‘Vriendschap is een regenboog tussen twee harten die zeven kleuren delen: Liefde, verdriet, geluk, waarheid, geloof, vertrouwen en respect’. Van wie deze quote oorspronkelijk is, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat hij me raakt en dat hij me doet denken aan de dag van gisteren waarin we tijdens een dag teambuilding  ons zelf kleur hebben gegeven.

Ik weet nooit zo goed wat ik van deze dagen moet vinden. De beste manier om zo’n dag te benaderen is met een open vizier denk ik altijd maar. Nu helemaal want ik ben immers pas 9 weken werkzaam op mijn nieuwe plek. Misschien is dat ook juist een voordeel. Mijn blik is nog puur en zonder historie. Geen gemengde gevoelens over mensen of gebeurtenissen.  Mijn mening is nog niet gekleurd.  De eerste bijeenkomst heb ik gemist omdat deze heeft plaatsgevonden voordat ik kwam werken, dus met een kleine voorbereiding zodat ik in ieder geval wist waar het over zou gaan, rijd ik een beetje nerveus in de drukke ochtendspits naar de plaats van  bestemming. Té druk, want ondanks dat we vroeg van huis vertrekken, kom ik nét op tijd de kamer binnen.

Waar ik daar eerder bloednerveus van geworden zou zijn, nemen de zenuwen nu niet de overhand. Een duidelijk signaal dat ik me al redelijk op mijn gemak voel binnen deze groep collega’s maar ook een teken dat ik anders ben gaan kijken naar dit soort situaties. Ik stel me netjes voor aan de trainers en zodra we zitten gaan we van start met een dia waar verschillende foto’s op staan van mensen met een bepaalde mimiek of bezigheid.  Welk plaatje geeft jouw gevoel weer van hoe je hier zit? Lastig. Ik voel me geen gespierde , zongebruinde Brad Pitt en ook geen ongeïnteresseerde baby dus kies ik het meisje dat vrolijk vlinders aan het vangen is. Zij past bij mij. Ik heb immers een open blik,  zie wel wat er op me af komt vliegen en vrolijk ben ik van nature. Dat ik met deze omschrijving al meteen de essentie van de dag heb gevonden, weet ik pas een paar uur later.

De training biedt door middel van 6 kleuren aan persoonlijkheidsynamieken, inzicht in de fundamentele verschillen van mensen bij samenwerken, leren en communiceren.  Na een rondje langs de verschillende kleuren met uitleg die op de muur zijn geplakt weet ik het. Ik ben zo groen als gras. Kan niet missen. Sterke behoefte aan contact met mensen, voelsprieten en antennes die alles oppikken zelfs het gesprek in het restaurant aan de tafel naast mij, expressief, gevoelig, ik word gek van lange stiltes en tikkende klokken en moet continu geprikkeld blijven anders slaat de verveling toe. Hoewel ik ook in oranje mezelf  terug lees in de zin van een grote gedrevenheid en enthousiasme. En ook paars geeft herkenning in de zin van het realisme, aanpassingsvermogen  en uiterste betrouwbaarheid.  Ook de andere kleuren, geel, blauw en wit bevatten elementen waar ik mij in vinden kan. Groen is dus nog geen uitgemaakte zaak.

We gaan de kleuren verder bekijken. Aan de hand van filmpjes waarin twee mensen van uit een bepaalde dynamiek met elkaar een gesprek voeren over samenwerking of communicatie vindt de luisteraar herkenning of juist helemaal niet.  Bij het eerste filmpje is het al raak. Wanneer je mij in het diepst van mijn ziel raakt, is het klaar.. Hier kan ik mij helemaal in vinden.  Vol enthousiasme schuif ik mijn stoel naar voren om hem na enige verdere verdieping weer snel naar achteren te schuiven. Ook de kleuren erna doen mij twijfelen over mijn zijn. Het irriteert me een beetje. Zo besluiteloos ben ik doorgaans niet. Bij ieder filmpje dat voorbij komt denk ik meer en meer dat ik niet toebehoor aan één kleur, maar een heel kleurenpalet met alle kleuren van de regenboog. Je ben immers ook geworden wie je bent door omstandigheden, verleden en ervaring. Tot groen en dan weet ik het zeker. Dit ben ik, het meisje dat vrolijk vlinders vangt! Ik heb mezelf kleur gegeven.

Zo krijgen al mijn collega’s langzaam kleur en vormt zich een prachtige regenboog van samenwerking tussen 22 verschillende  harten die 6 kleuren delen. ‘Duidelijkheid in communicatie, begrip voor de ander, waarheid, geloof, vertrouwen en respect’. Wij komen er wel. lees verder

Gooi het eruit!

Gooi het eruit!

Steeds eerder raak ik geïrriteerd, steeds sneller ben ik van slag, steeds harder bonkt mijn hart bij de minste op geringste (in) spanning,  steeds dichter ligt er op het puntje van mijn tong wat ik uit zou willen schreeuwen en toch ….. blijf ik stil en slik ik het weg.

De weken vliegen voorbij zonder dat er één letter op papier komt. Technisch niet helemaal waar want ik ben druk met de correctie van “De kanker voorbij”, maar bloggen zit er even niet in. Niet omdat ik niet wil, maar omdat ik geen rust vind in mezelf en daarnaast ben ik ook nooit meer alleen. Vroeger vond ik het vreselijk om alleen te zijn. Ik werd er onrustig van. Maar tegenwoordig zou ik, uiteraard figuurlijk gesproken, een moord plegen om een uurtje met mezelf in één ruimte te mogen zijn. Raar eigenlijk hoe je kunt verlangen naar iets dat je tegelijkertijd ook zou kunt verafschuwen. Als je mij vraagt wat voor mens ben je. Een einzelganger of een kuddedier zou ik waarschijnlijk voor het kuddedier gaan. Ik houd van gezelligheid, mensen, vrolijkheid en leven. De laatste tijd merk ik echter dat diezelfde gezellige drukte me soms enorm opbreekt.

Ik vind het lastig om dit te uiten. Tijd te vragen voor mezelf. Rust creëren in een altijd levendige omgeving. Als ik zou vragen om de benodigde rust, zou dat over kunnen komen als een ‘ik vind het niet gezellig dat jullie er zijn’. Terwijl dat niet de reden is dat ik de rust even zoek. De onrust zit grotendeels in mezelf. Hormonen gieren weer door mijn lijf. Ik merk het aan de hartkloppingen, de hitte aanvallen in mijn gezicht, de jeukende huid, mijn enorm korte lontje. Tijd om weer te gaan prikken om te bekijken of  er nog een juiste afstemming is tussen mijn tsh waarden en mijn dosering levothyroxine. Daarna moet ik eens gaan onderzoeken hoe ik een juiste balans kan creëren tussen gezelligheid en rust. Een gezonde afwisseling zou wenselijk zijn.

Omdat ik weet dat ik sinds de schildklierkanker tijdens een onrustige hormoonspiegel een onuitstaanbaar karikatuur kan zijn, houd ik mijn kaken op elkaar. Niet handig want de innerlijke onrust en onvrede bouwt zich alleen maar op. Beter zou het zijn gewoon eruit te gooien wat me irriteert. Wat zou dat bevrijdend werken als ik dat zou kunnen.  Ik ben jaloers op de mensen om me heen die tactvol maar duidelijk kunnen spuien wat hen bezig houdt. Of dat nu in huiselijke sfeer is of in professionele kringen. Het zou ook gewoon moeten kunnen. Waarom zie ik wat dat betreft altijd beren op de weg, denk ik aan de eventuele consequenties terwijl de uitkomst ook wel eens gewoon positief zou kunnen zijn? Als ik er over na denk, druist mijn slik en vluchtgedrag volledig in tegen alles waar ik voor sta. Eerlijkheid en duidelijkheid. Wat ben ik bang te verliezen als ik hardop zou zeggen dat ik  geen tweede viool wil spelen. Wat is de consequentie als ik nee zeg tegen iets dat ik niet wil doen omdat dit mijn taak niet is? ‘Gooi het er uit’, zegt mijn lief. Zeg hardop tegen de mensen die je pijn doen dat ze dat doen. Zeg dat je rust wilt, stuur mensen de kamer uit als je alleen wilt zijn. Geef terug dat je geen genoegen neemt met een tweede plaats. Laat mensen zich aan hun afspraken houden. Stop met jezelf gevangen houden in je eigen onrust. Bevrijd jezelf van alles wat dwars zit en gooi ’t eruit!

‘Sterk’! Denk ik bij mezelf en nog geen seconde later…Ja maar… daar zijn ze weer, die beren. Grrrrrr lees verder

Heerlijke hectiek

Heerlijke hectiek

Ken je dat gevoel? Dat de adrenaline door je aderen vloeit, het bloed je naar de wangen stijgt, je hart bonst van opwinding maar dit alles met een positieve lading. Een plus en minpool die elkaar raken waardoor je begint te lopen als een geoliede machine. Het gevoel van hectiek, het gevoel dat je leeft!

“Jij bent niet geschikt voor een baan in de frontlinie”, werd er tegen me gezegd. Een uitspraak gefundeerd op een basis van niets. Een basis waarin hectiek alleen bestond in huiselijke sfeer met een negatieve lading en niets te maken had met werk. Omdat ik gebroken was op het moment dat het tegen me werd gezegd en mijn taken waren uitgekleed, geloofde ik er in. Ik was gesloopt door ziekte, onbegrip, verlies en gleed ongemerkt in een negatieve spiraal naar beneden tot het punt waarop ik me zo verveelde dat ik niet meer in staat was tot de meest simpele bezigheid zonder fouten te maken. Ik werd steeds banger om nog meer fouten te maken waardoor de fouten  zich opstapelden en me steeds dieper de afgrond in sleurden.

Ik wist wat een burn out was, maar dat je juist door te weinig uitdaging je net zo ziek kon voelen was voor mij een totaal onbekend fenomeen. Ik begreep niet wat er met me aan de hand was toen ik letters ging omdraaien, verkeerde woorden ging gebruiken en het zweet me uitbrak als ik een simpele mail moest versturen. Totdat ik er door een psycholoog bij de revalidatie op attent werd gemaakt dat dit een hele duidelijke oorzaak had. Een total bore out. Dagelijks liep ik ertegen aan dat ik niet eens de meest simpele opdrachten uit mijn handen kon krijgen en steeds meer ging ik geloven dat ik een waardeloos werknemer was, onderstreept door de negatieve feedback.  Uiteindelijk geloofde ik zelfs dat ik niet alleen een slecht werknemer was, maar ook een slechte echtgenoot en moeder.

Door de revalidatie kreeg ik weer inzicht in wat er met me aan de hand was. Het lag niet aan mij. Ik miste uitdaging, zin en plezier in mijn dagelijkse werk. Ik miste mensen om me heen, het verlenen van service, de hectiek en diversiteit waarmee ik in de jaren daarvoor gewerkt heb. Ik koos voor een andere weg en zocht de hectiek weer op. Zou het me lukken om mijn hoofd koel te houden als alles tegelijk zou komen, zou ik het alleen kunnen? Zou degene die me heeft gezegd dat ik niet geschikt was voor de frontlinie gelijk hebben of ken ik mezelf uiteindelijk toch het beste? Tot vandaag  bleven deze vragen door mijn hoofd spoken. En nu weet ik het antwoord. Dat gevoel van heerlijke hectiek. Dat de adrenaline door je aderen vloeit, het bloed je naar de wangen stijgt, je hart bonst van opwinding maar dit alles met een positieve lading. Een plus en minpool die elkaar raken waardoor je begint te lopen als een geoliede machine. Het gevoel van hectiek, het gevoel dat je leeft! lees verder

Zweefvliegen

Zweefvliegen

Met ferme zekerheid word ik vooruit getrokken. Langzaam kom ik in beweging, meegezogen door de stuwende kracht die mij begeleidt. Wanneer de beweging is ingezet, gaat het sneller en sneller tot het moment dat ik mijn wielen van de grond voel komen. Ondanks het gebrek aan een motor, stort ik niet neer. Ik zweef rustig op de wind, hoog, en veilig en geniet van een prachtig uitzicht. Het voelt als thuiskomen na een vermoeiende reis…

Een nieuwe baan heeft altijd wat spannends. Een nieuw begin, niet precies wetende wat je te wachten staat, nieuwe gezichten, de in mijn hoofd repeterende vraag “kan ik dit wel”? Een normale spanning van onzekerheid die gepaard gaat met allerlei andere gevoelens, zoals verwachting en hoop. Zo begon ik in de eerste week van dit jaar aan mijn nieuwe baan. Ik heb bewust een deel van mijn loopbaan vaarwel gezegd om aan iets nieuws te beginnen waarvan ik zeker ben dat het menselijke aspect bij mij zal passen.

Natuurlijk is het wennen. Zo veel gezichten , namen en afkortingen die nieuw zijn voor me. Ik wil ze allemaal weten, liefst binnen een week. Ik vergelijk het maar met de motor aan de praat krijgen in een zweefvliegtuig. Dat gaat dus niet, de kunst is te zweven op eigen kracht, vol vertrouwen dat je langzaam en geleidelijk de grond weer onder de wielen voelt. Dat vertrouwen heb ik. Voordat ik begon aan dit avontuur wist ik al dat het goed was en afgaand op de ervaringen in de eerste weken blijft mijn gevoel in stand. Toch is er nog een derde reden om diep in mijn hart te weten dat deze plek, mijn plek gaat worden.

Ik was 13, toen ik in mijn huidige woonplaats kwam wonen. We verhuisden vanuit Brabant naar Gelderland. Voor een meisje in de pubertijd leek het een wereld van verschil. De veranderingen en de situatie op mijn nieuwe school waren  verre van ideaal en leidden tot behoorlijk wat spanningen. Al gauw leerde ik in mijn huisarts een goede vriend kennen. Een vertrouwenspersoon waarmee ik kon lezen en schrijven. Hij nam me serieus en sleurde me vaak door hele moeilijke momenten heen. Toen ik trouwde en kort daarop zwanger raakte van een tweeling was hij er altijd. Na de geboorte van de kinderen hoefde ik maar te bellen en hij stond voor de deur. De persoonlijke zorg die hij verleende was uniek. Soms kwam hij wel eens op de koffie, gewoon om even te kijken hoe het ging. Hij sprak dan zijn  waardering en trots uit over hoe we het deden met de jongens. “Ik geloof in jou”, waren zijn woorden. Door hem wist ik dat alles altijd op zijn pootjes zou terugvallen.

Ook zei hij me altijd dat hij in mij een gastvrouw zag, iemand die anderen persoonsgerichte service kon verlenen en misschien wel in een dokterspraktijk of zorginstelling of ziekenhuis aan de slag zou kunnen. Ik geloofde er niet in. De onzekerheid die ik toen nog bij me droeg, had nog wat ontwikkeling nodig. Toen de kinderen groter waren en ik weer ging werken, kreeg ik langzaam het vertrouwen dat hij wel eens gelijk kon hebben. Ik weet nog goed hoe fantastisch hij het vond dat ik aan het arbeidsproces ging deelnemen. En toen werd hij ziek.  Binnen een zeer korte tijd was hij overleden. Zijn begafenis zal ik nooit meer vergeten. Het voelde alsof mijn beste vriend was heengegaan.

En nu heb ik een nieuwe baan op een plek waar hij vaak te vinden was als opleider van nieuwe huisartsen. Het voelt als thuiskomen na een vermoeiende reis. Alsof het gestuurd is van boven alsof hij dacht.. Het is nu welletjes geweest met haar ongeluk en ziekte, alsof hij weer bij me op de koffie zit en me zegt.. Ik geloof in jou “hier hoor jij thuis”.

  lees verder