Aandacht en meningen

Aandacht en meningen

De week van de schildklier eindigt even geruisloos als dat hij begonnen is. Tenminste in de media dan. Iets dat veel lotgenoten pijnigt, begrijp ik uit de vele reacties die ik op mijn blog heb mogen ontvangen. Ik begrijp het wel. Het gebrek aan aandacht in de media geeft mensen het idee dat hun ziekte er niet toe doet. En dat doet het wel degelijk. De schildklier is een klein orgaan dat grote gevolgen creeert wanneer het niet goed werkt of niet meer aanwezig is. Dat deze gevolgen onder heel veel mensen leeft, blijkt uit de aanzienlijke bezoekersaantallen tijdens de informatiedagen die SON dit jaar breed heeft georganiseerd.

lees verder

Moederdag

Moederdag

Stil kijk ik naar buiten. Het zonlicht speelt met de frisse bladeren in de wind. Het lijkt alsof alles stilstaat. De muziek die op de achtergrond speelt, de bomen, mijn gevoel… Even kijk ik weg. Wanneer mijn blik een seconde later weer naar de magie van de buitenwereld wordt getrokken zie ik ze als in een flits, een vlinder en een ekster, samen in de zon. Een enkele traan rolt langs mijn wang..en ik voel…dag mam..

lees verder

Stille vrijheid

Stille vrijheid

Het is muisstil als ik de sleutel in het slot steek van mijn oude vertrouwde front office hokje. ‘Hoor mij nou, oud en vertrouwd, ik werk hier zelf pas vanaf januari’, denk ik hardop.  Ik schrik van mijn eigen stem. In het verlaten gebouw waar vorige week nog hard werd gewerkt, klinkt mijn stem bijna in echo.  Het zal een rare laatste dag gaan worden op deze toch al stille vierde mei….

lees verder

Wég met het gedoe!

Wég met het gedoe!

Een hoop vrouwen bij elkaar geeft vaak veel gedoe werd er gisteren gezegd tijdens  de feestelijke secretaressedag op mijn werk. ‘Klopt’, zal menigeen zeggen, maar van dat stigma willen we af. Overboord met het gedoe. We willen laten zien wie we zijn, wat we waard zijn en vooral waarin we ons onderscheiden. After all was het thema van deze secretaressdag niet voor niets ‘It’s all in me!’

lees verder

Kwetsbaar

Kwetsbaar

Daar lig ik dan open en bloot op de balie van mijn werkplek. Het voelt een beetje naakt. Best een  beetje eng. Kwetsbaar.

Het begint al in de ochtend. Schichtig kijk ik om me heen in de bus op weg naar mijn werk. Zo onopvallend mogelijk, mijn neus diep in mijn jas in de hoop niet te worden herkend. De dag ervoor viel de plaatselijke krant in de bus en staarde ik tot mijn grote schrik naar een close up van mezelf. Ik merk dat ik moeite heb met de publieke belangstelling. Hoe doen BN-ers dit? Zal dat ooit wennen? Op mijn werk aangekomen word ik wederom geconfronteerd met mijn eigen beeltenis. Op de balie ligt een exemplaar van ‘De kanker voorbij’.  ‘Eigen schuld Ank’, denk ik bijna schuldig, ‘had je maar voor een andere kant moeten kiezen’ eentje waar niet levensgroot je gezicht op te zien is.

lees verder

Goede Vrijdag door een roze bril

Goede Vrijdag door een roze bril

Eerlijk gezegd keek ik er een beetje tegen op dit jaar. Met afwezige collega’s door vakantie en ziekte, zou ik de balie alleen bemensen.  Ik verwachte  de saaie eenzaamheid met deze volle dagen tot vijf uur op de dagen voor Pasen die doorgaans voor veel mensen een vervroegde vakantie inluiden. De realiteit verraste mij. Ja, de dagen zijn lang, maar ik zie ze wel door een roze bril.  

lees verder

Lachen en zwaaien

Lachen en zwaaien

‘Wat doe jij tegenwoordig’, vraag een kennis die ik al een tijdje niet meer heb gezien.
Ik glimlach en antwoord dat ik een nieuwe baan heb.  Ze reageert meteen enthousiast. ‘Oh leuk, wat dan’ en met een nog bredere lach van immens geluk vertel ik haar dat ik van lachen en zwaaien mijn beroep heb gemaakt. 

lees verder