Wég met het gedoe!

Wég met het gedoe!

Een hoop vrouwen bij elkaar geeft vaak veel gedoe werd er gisteren gezegd tijdens  de feestelijke secretaressedag op mijn werk. ‘Klopt’, zal menigeen zeggen, maar van dat stigma willen we af. Overboord met het gedoe. We willen laten zien wie we zijn, wat we waard zijn en vooral waarin we ons onderscheiden. After all was het thema van deze secretaressdag niet voor niets ‘It’s all in me!’

lees verder

Kwetsbaar

Kwetsbaar

Daar lig ik dan open en bloot op de balie van mijn werkplek. Het voelt een beetje naakt. Best een  beetje eng. Kwetsbaar.

Het begint al in de ochtend. Schichtig kijk ik om me heen in de bus op weg naar mijn werk. Zo onopvallend mogelijk, mijn neus diep in mijn jas in de hoop niet te worden herkend. De dag ervoor viel de plaatselijke krant in de bus en staarde ik tot mijn grote schrik naar een close up van mezelf. Ik merk dat ik moeite heb met de publieke belangstelling. Hoe doen BN-ers dit? Zal dat ooit wennen? Op mijn werk aangekomen word ik wederom geconfronteerd met mijn eigen beeltenis. Op de balie ligt een exemplaar van ‘De kanker voorbij’.  ‘Eigen schuld Ank’, denk ik bijna schuldig, ‘had je maar voor een andere kant moeten kiezen’ eentje waar niet levensgroot je gezicht op te zien is.

lees verder

Geniet!

Geniet!

Over twee dagen is het D Day. ‘De kanker voorbij’ dag. De dag dat ik mijn tweede boek voor het eerst in mijn handen houd. De dag van de boekpresentatie. ‘Geniet er van he’, zegt mijn collega als ze mij gedag zegt waneer ze naar huis gaat. ‘Doe ik!’ Roep ik enthousiast terug, maar diep van binnen betrap ik me er op dat een bibberend stemmetje iets anders zegt.

lees verder

September, de maand van de schildklierkanker awareness

September, de maand van de schildklierkanker awareness

De zomervakantie is ten einde. De scholen zijn bijna allemaal weer begonnen en de meeste mensen zijn weer terug aan het werk. Langzaam vullen de schappen in de supermarkt zich weer met pepernoten en de blaadjes aan de bomen beginnen te verkleuren en soms zelfs al te vallen. Het is september! Voor de één gewoon de maand van het langzame begin van de herfst, voor de schildklierkanker patiënt de maand van de schildklierkanker awareness.

lees verder

Schildklierkanker kent geen grenzen

Schildklierkanker is een van de snelst groeiende vormen van kanker wereldwijd, met name in Amerika. Er is veel aandacht voor deze toename. De discussie gaat vooral over de vraag of er sprake is van over diagnose van schildklierkanker, met als gevolg overbehandeling.

lees verder

De wil van april

‘April doet wat hij wil’, zo luidt het gezegde. Hoe waar dat is, werd ons in april 2012 pijnlijk duidelijk.

”Ik zing; het is mijn passie. Ineens merkte ik dat het niet meer ging. Ik werd hees en er verscheen halverwege 2011 een flinke bobbel in mijn hals. Een punctie wees een goedaardig gezwel uit van twee bij drie centimeter. Ik hoefde me geen zorgen te maken. lees verder…

Het advies van de endocrinoloog en de huisarts was in eerste instantie om de bobbel te laten zitten. een operatie zou veel meer schade aanbrengen dan de bobbel zelf. Kort daarna kreeg ik last met ademhalen. De bobbel bleek naast mijn stembanden ook mijn luchtpijp te verdrukken. In overleg met de chirurg werd in april 2012 toch de rechterhelft van de schildklier verwijderd. Ik was eigenlijk alleen maar opgelucht. Straks zou ik weer kunnen zingen.”

lees verder

Op ontdekkingsreis naar mezelf,  uitbuiken in een Miny Mouse pak

Op ontdekkingsreis naar mezelf,  uitbuiken in een Miny Mouse pak

Het is tweede kerstdag 2014. Het is tweede kerstdag 1961 ..Flappie speelt in de jukebox. Mijn lief is een paar uurtjes geleden vertrokken naar zijn werk waar drommen mensen straks de woonboulevard afstruinen om er even uit te zijn na de volgegeten eerste kerstdag.  De kinderen zie ik sinds kerstavond al  niet meer. De oude bioscoopstoeltjes uit een oud Utrechts theater en een doos met oude films blijken het cadeau van de eeuw te zijn voor onze pubers. We hebben heerlijke dagen gehad.

lees verder

Anderhalf jaar later-Nawoord, mijn laatste blog

Anderhalf jaar later-Nawoord, mijn laatste blog

Op een kleinigheidje na werd 2013 inderdaad mijn jaar! De hersenkronkel waar ik op een ochtend mee wakker werd, bleek inderdaad een CVA, een lichte beroerte geweest te zijn. De klachten die ik bleef houden zoals de hoofdpijn, het vergeten van hoe een telefoon doorverbinden werkt, de concentratiestoornissen, komen hoogstwaarschijnlijk daar vandaan. Toch blijft dat discutabel omdat concentratiestoornissen en vergeetachtigheid ook een veel voorkomende restklacht van schildklierziekten zijn. De tijd zal het leren.

lees verder