Op eigen benen

Daar sta ik dan. Met een zucht van weemoed vermengd met opluchting heb ik de deur achter me dicht gedaan. Met een voldaan gevoel fiets ik naar de banketbakker. Dit vraagt om een gebakje. Ik vier dat ik na anderhalf jaar mijn therapie bij dr. Rossi kan afsluiten. Een periode van ziekte, verdriet en pijn ligt achter me en maakt plaats voor een toekomst vol vertrouwen in mezelf . Vanaf gisteren ga ik op eigen benen verder.

lees verder

Op ontdekkingsreis naar mezelf, Leeg  

Een paar dagen na het inmens drukke jungle survival weekend val ik in een gat.  Maandag was ik nog veel te druk met wassen, drogen, vouwen en opruimen van de laatste resten van het weekend. Dinsdag was ik in complete euforie en hogere sferen doordat mijn blogs bij de Telegraaf gezondheid online waren gegaan. De tweets, berichtjes en felicitaties hielden me de hele dag bezig. Ik had geen tijd om adem te halen. Ik vloog, zelfs zonder Red Bull.  Gisteren zweefde ik nog een beetje na tijdens een heerlijke lunch met mijn lief. Maar vandaag als iedereen weer de deur uit is naar school en het werk, ben ik leeg, helemaal leeg.

lees verder

Op ontdekkingsreis naar mezelf, een kijkje in mijn ziel

Als ik alleen al terug kijk op het afgelopen half jaar, dan besef ik hoeveel er in mijn leven gebeurd en veranderd in een betrekkelijk korte tijd.  Laat staan als ik nog verder ga, naar bijvoorbeeld 2012 het jaar waarin ik de diagnose kanker kreeg en mijn moeder stierf of nog veel verder terug naar de periode na het halen van mijn diploma op het voortgezet onderwijs of mijn kinderschoenen.  Een denderende rollercoaster aan gebeurtenissen die mij hebben gevormd tot mens maar ook hebben getekend.  Samen met dr. Rossi zit ik in een tijdmachine en maken we een reis door de tijd. Een  soms emotionele maar vooral een hele leerzame reis waarin ik mezelf  en heel soms dr. Rossi een kijkje in mijn ziel gun.

lees verder

Op ontdekkingsreis naar mezelf, op de helft!

Na de onvergetelijke verjaardag in de dierentuin met mijn lief en de verrassing die mij bij de plaatselijke wok wachtte in de avond, wist ik het! Ik hoef niet meer te zoeken naar waar ik moet zijn. Niets is belangrijker dan mijn thuishaven. Mijn drie mannen en mijn vogel Gerrit. In de laatste jaren heb ik vaak andere plaatsen prioriteit gemaakt boven het meest voor de hand liggende. Gelukkig ben ik op tijd tot het besef gekomen dat er maar één thuis belangrijk is en dat alles buiten mijn drie mannen en mijn vogel in principe valt onder de categorie bijzaak. Eén doel in mijn reis is bereikt! Ik ben op de helft.

lees verder

Op ontdekkingsreis naar mezelf, Schrijven geeft rust!

Wat ik in ieder geval over mezelf ontdekt heb de laatste tijd is dat schrijven me helpt om mijn volle hoofd te ontladen. Dat hoofd zit bij tijd en wijlen meer dan vol. Ik raak sneller geirriteerd tot het moment dat ik ik letterlijk bijna explodeer. Er moét iets uit! Met iedere tik op de laptop lijkt er wat weg te vloeien. Vandaag is dat anders. Mijn hoofd zit ontzettend vol. Zó vol dat ik niet weet waar ik beginnen moet met ontladen. Mij hoofd ratelt over alles wat er de afgelopen dagen is opgestapeld. Mijn laptop staat open. Ik begin te typen maar de letters lijken niet vast te willen plakken. Waar ik typ gaat meteen de delete knop weer achteraan. Ik wil zo veel zeggen maar ik krijg het niet op papier. Ik heb ook geen rust. De jongens zijn thuis. Pubers die niet met en niet zonder ellkaar kunnen. Ik hoor ze boven ruziën. Een voor een lopen ze de kamer in en uit. De een rommelend in de keuken om brood te smeren. De andere loopt op en neer de trap op en af omdat er weer een sleutel zoek is.  Geërgerd probeer ik de rust te vinden. Ondertussen hoor ik mijn mobieltje steeds zoemen.  Waar het schrijven me normaal zo natuurlijk afgaat, is het  vandaag moeilijk om me af te sluiten voor alles om me heen. Ik heb het koud en heb een enorme hoofdpijn. Het lijkt alsof mijn hoofd bevroren is. Alles draait om me heen.

lees verder