Rust

Rust

Het is warm buiten. In serene stilte schommel ik een beetje heen en weer in mijn tuin ei. Met haar natte neus duwt Tikkel tegen mijn benen die prinsheerlijk  in de zon liggen in de hoop er een beetje bruin op te krijgen voordat ik met mijn melkflessen de aligators in Florida ga afschrikken. Als ik niet snel genoeg reageer, bijt ze zachtjes in mijn tenen. Ze wil spelen. Ik glimlach en pak haar beestje. Twee tellen later ligt ze al weer uitgeput op de grond onder de tafel. Ik grinnik, pak een boek en kruip weer in mijn ei. Rust!

lees verder

Het roer om!

Het roer om!

“Eerlijk zijn! Ank” Spreek ik mezelf vermanend toe. Met een zucht klik ik het voor mij meest passende antwoord aan. “Heeft u wel eens het gevoel uitgeblust te zijn? Nooit, zelden of soms, regelmatig of vaak”. Het is éen van de vragen van de digitaal toegestuurde vragenlijst ten behoeve van een revalidatietraject.

lees verder

Leef! Niet gisteren, niet morgen, maar nu!

Leef! Niet gisteren, niet morgen, maar nu!

Met een weemoedig gevoel kijk ik naar buiten. De zee spoelt zijn golven het brede strand op. Vijf jaren gaan aan me voorbij. Met de golven mee. Een dikke traan glijdt over mijn wang naar beneden. Met het puntje van mijn tong proef ik het zout van mijn tranen. Alles is zo helder. De smaak van het zout, de golven van de zee, de pijn, het verdriet, de angst en onzekerheid. De wil om te overleven, uit de put te kruipen, verder te gaan. Hier is waar alles begon. En hier is het waar ik het ook moet loslaten. Ik leef!

lees verder

“Hotel California”

Een gratis parkeerplaats voor de deur. Koffie wanneer je maar wilt en en een allerhartelijkst ontvangst met een “Hee , daar is ze weer, een bekend gezicht!” Zeg nou zelf, wat wil je als gast nog meer? Het lijkt een modelverblijf uit een reisgids totdat  de realiteit tot me doordringt. Ik ben in “Hotel California”. Als je hier eenmaal binnen bent, kom je er nooit meer weg..

lees verder

Het theater van mijn lach

Loesje omschreef het zoals het is: ‘Chronisch ziek zijn, vraagt om chronisch optimisme’. Noem het een vorm van zelfbehoud. Ik noem het zelf het lachtheater. Door de pijn heen, doorgaan, accepteren dat is, wat er is. Want wanneer ik bij de pakken zou gaan neerzitten, kwam ik niet meer overeind en dat laatste is geen optie. Het leven is te mooi. Lach!

Nu de Kerstdagen voorbij zijn gegleden, richten we ons op de jaarwisseling. De oliebollenmix ligt klaar en de champagne ligt koud. Het is de tijd van de goede voornemens, de reclame voor afslank- en afkickproducten.

lees verder

Dromen in Neverland

“We gaan u opnieuw behandelen mevrouw”, zegt de arts vriendelijk. Terwijl ik nadenk over wat hij zojuist heeft gezegd, bestudeer ik hem. Hij heeft een vriendelijk, open gezicht. Ogen die lachen, maar ook meeleven en begrijpen. Althans zo lijkt het. Ik schrik op uit mijn gedachten. Opnieuw behandelen, klinkt na in mijn warrige hoofd. “Mag het alstublieft na de feestdagen”, vraag ik hem. “Ik wil dit jaar zo graag genieten van de Kerstdagen

lees verder

Beperking maakt gelukkig?

Moe en gefrustreerd van een moeizame nacht scheur ik zonder erbij na te denken het volgende blaadje van mijn gelukskalender. De woorden staren me vol ongeloof aan. Ik begrijp niet wat er staat. “Beperking maakt gelukkig”is de quote van de dag. Nu is positief denken en “om”-denken iets waar ik met de volle 100% achter sta, maar ik kan in deze woorden niets vinden waaruit ik kan voelen dat er een waarheid zit in wat hier staat. Beperking maakt gelukkig blijft met een groot dik vraagteken erachter liggen in mijn gedachten.

lees verder

Geschiedenis schrijven (8)

Geschiedenis schrijven (8)

Van de veilige haven in Manhattan keren we terug naar de realiteit van nu en de realiteit is dat het helemaal niet zo goed gaat. Alsof New York er nooit is geweest, komt de pijn van de thoracale hernia in volle hevigheid terug en ook de spierpijnen en emotionele buien worden weer heviger. Tijd om weer een keer op schildklierhormoon te prikken. Ik stop het weg, houd mijn mond dicht , bezoek geen artsen, ga door, bijt het weg. Ik wil en kan niet toegeven dat het niet goed gaat en toch moet het... was ik maar weer op de plek waar het nog goed ging. Dag vijf in New York, de dag dat we geschiedenis schrijven.

lees verder

Kraamtranen of ongeluksblues, zoek dekking!

De definitie van kraamtranen of de baby blues luidt: “heftige emotionele gevoelens na de bevalling. Vaak treden deze op rond de derde dag”. Geen idee hoe dit heet na een ongeval of het krijgen van een vervelende diagnose maar bij mij komen de tranen een paar dagen later. En hoe! Waren het maar gewoon tranen. Het is meer een stortvloed aan boosheid, frustratie aan pijn. Tegen diegenen die mij vandaag willen opzoeken zou ik zeggen, zoek dekking!

lees verder