De uitdrukking aan mijn lijf geen polonaise lijkt bij mijn lijf niet te luisteren. Sterker nog het viert aan de lopende band carnaval. Als een gemaskerde bandiet sloop hij een paar jaar terug mijn leven binnen om er als een clown de meest vreemde capriolen mee uit te halen. Ik ben dol op een feestje, helemaal op carnaval, maar deze polonaise mag van mij heel snel overgaan in een vredig en liefdevol schuifelnummer.
Terwijl ik nog aan het aansterken ben van een longontsteking verzink ik mezelf in gedachten over de afgelopen jaren. Ik bevind mezelf in een lift die me alle verdiepingen van het leven laat zien.
Deze lift werkt niet op knopjes maar suist dan weer langzaam en dan weer snel naar de verdiepingen waar ik volgens deze lift moet zijn.
Jaren geleden werd me in een sollicitatiegesprek gevraagd met welk dier zou je jezelf vergelijken? Vol overtuiging vergeleek ik mezelf met een duizendpoot. Ik pakte alles aan, vond alles leuk en interessant, was enorm leergierig en kon veel dingen tegelijk. Met gemak telefoneerde ik met bedrijven op zoek naar lassers, freezers, draaiers en schilders om tegelijkertijd mijn mail te checken of de post te openen en zonodig te beantwoorden. Ik vond het heerlijk om een duizendpoot te zijn. Het was nooit saai. Ik was altijd druk bezig om me zo hard mogelijk in te zetten voor het bedrijf waar ik voor werkte. De zaken gingen me aan het hart. Werken stond voor mij altijd voorop. Ik ging een deurtje verder op zoek naar een nieuwe uitdaging. De duizendpoot evalueerde in een spin. In het web waar ik werkte vloog ik trots van links naar rechts om alle eindjes aan elkaar te knopen. Ik wreef in mijn acht pootjes bij iedere geslaagde klus en was dolgelukkig. Hard werken, mezelf bewijzen, laten zien dat ik vooral onmisbaar was, was voor mij hoofdzaak nummer één. Gemotiveerd om steeds nieuwe dingen te leren spinde ik het web rond.
Dat je in sommige opzichten een ervaringsdeskundige wordt van je eigen lijf blijkt maar weer eens te meer als ik vanmiddag thuis kom van een bezoekje aan de huisarts. Nadat in 2012 de diagnose schildklierkanker klonk, ben ik opgeroepen voor de griepprik. Zo ook dit jaar. Vorig jaar heb ik de dans goed ontsprongen. Waar collega’s , vrienden en kennissen bij bosjes vielen, kreeg ik alles behalve de griep. Dus toen de oproep op de mat lag, aarzelde ik geen moment en heb ik vorige week het prikje gehaald met de euforische gedachte dat ik ook dit jaar weer door de epedimie heen zou kunnen fietsen. Mij gaat niks gebeuren!
De blogs zijn geschreven, het wachten is nu op het uitkomen van de bundel Goede Kanker bestaat niet! Even genieten van de rust. Niet dus! Ik kom allesbehalve tot rust. Sterker nog, ik word vreselijk onrustig van het wachten. Ik kan mezelf er niet toe zetten lekker achterover te leunen en te genieten van wat er gaat komen. Ik kom tot de conclusie dat ik het schrijven mis.