Wederzijds respect

Wederzijds respect

Je blijft toch wel schrijven he, vroeg je me de laatste keer dat ik je zag. Ik zei, ‘ja natuurlijk’ maar in mijn stem klonk de twijfel. Ik denk dat je de twijfel hoorde want met zacht dwang zei je nogmaals dat ik dat écht moest doen. ‘Je hebt wat te zeggen. Goede kanker bestaat niet! ‘ Ik houd mijn woord. In ieder geval vandaag, in iedere geval nu. Voor jou…

lees verder

Een leeg nest

Een leeg nest

Mijn telefoon maakt een zacht zoemend geluid. Een whatsappje op afstand. Mam, ik heb het apartement!  Ik slik en feliciteer mijn zoon. Nog geen 10 minuten later komt het volgende bericht. Mam, ik heb een apartement!  Ik slik en feliciteer mijn andere zoon. Het dringt maar  langzaam tot me door. Zo komen ze samen ter wereld en zo gaan ze samen uit huis. Tien minuten later slik ik nog een keer, een traan ontsnapt uit mijn ooghoek.

lees verder

Een warm bad

Een warm bad

Nog even en dan mag ook ik naar huis. Met een tevreden zucht kijk ik om me heen. De werkvloer lijkt uitgestorven. De meeste collega’s zijn deze middag al vroeg naar huis gegaan. De kerstboom en de kerst chocolaatjes op de tafel staan er een beetje verlaten bij. En toch voel ik me niet alleen..

lees verder

Everglades, see you later alligator Reisblog Florida 04 (28 juni 2018)

Everglades, see you later alligator Reisblog Florida 04 (28 juni 2018)

Met gemengde gevoelens nemen we afscheid van Tavernier Key Largo. Het voelt als afscheid nemen van een geliefde waarvan je niet zeker weet of je die ooit nog terug zal zien.  Dit paradijs zal niet gauw worden vergeten, maar met een jubelend, opgewonden hart rijden we even later naar de Everglades waar we een wilde rit zullen gaan maken met een airboat om de alligators van dichtbij te gaan ontmoeten.

Al tijdens, de achteraf behoorlijk, lange rit er naartoe zien we verschillende reuzen in het water liggen. Je moet af en toe goed kijken want hun ogen en neus steken boven het water uit, terwijl de kop toch onder water kan blijven dankzij een klep in de keel. De bek van een alligator is breed en rond, anders dan die van een krokdil die lang en spits is. Mijn lief griezelt al bij het idee om deze dieren van dichterbij te bekijken. Hij doet dit echt voor mij. Niet dat ik ze vriendelijk vind, maar ze intrigeren me op een of andere manier. Hun uiterlijk geeft je te denken aan de afstammeling van de al lang uitgestorven dinosauriers.

Onderweg komen we veel Indianenreservaten tegen. En de roofvogels die hoog zweven in de lucht zijn ontelbaar. Ook tijdens deze rit is de verwoesting van huricane Irma weer duidelijk te zien. In een strook van meer dan een kilometer breed heeft deze krachtige dame een spoor van dood en verderf getrokken in het natuurlandschap. Er is duidelijk een scheidingslijn waar het pad van de orkaan zicht heeft voltrokken. Wanneer we bijna bij de plaats van bestemming zijn, zien we de lucht weer dreigend dicht trekken. Als de boottocht maar door kan gaan! We hadden op de weg er naar toe al bij veertig verschillende airboats op kunnen stappen, maar Captain Jack’s airboattour lijkt ons een leuke tour omdat je daar een alligator mag vast houden. En dat zou voor mij de kers op de taart betekenen.

Als we aankomen, kopen we een kaartje voor de airboattour door de Mangrove. Omdat er pas rond half twee plaats is op de boot, mogen we eerst bij een nabijgelegen sanctuary, de alligators bekijken van achter een hekwerk met een kleine alligatorshow.  De lucht wordt inmiddels zwarter dan zwart, en de bliksemschichten vliegen om de oren, maar vooralsnog houden we het droog tijdens het bezoek aan de sanctuary.Ondanks dat ik de liefde van de trainer voor het dier duidelijk zie, heb ik om eerlijk te zijn toch een beetje medelijden met de alligator die in de show wordt gebruikt. Hij zit al dertig jaar vast op de farm en is vanaf begin af aan getraind. Toch blijft het een onvoorspelbaar, wild dier dus  als de trainer zijn hand op zijn tong legt en zijn kin op het puntje van de bek laat rusten, word ik eng van binnen. Na de show mag het publiek een baby alligator vast houden. Mijn lief zegt vriendelijk bedankt maar mijn droom wordt werkelijkheid. Het dier voelt verrassend zacht aan en het is mooi om te zien hoe het geniet van aaien tussen de ogen en achter de oortjes. Zijn hoofdje gaat met samengekenepen oogjes van genot, tevreden omhoog .

Terug bij de airboat wacht ons het nieuws waar ik al bang voor was. Het is te gevaarlijk om het water op te gaan. Het onweer is te dichtbij en onvoorspelbaar welke kant het op gaat omdat er ook enorme rukwinden zijn ontstaan. Dit zou best een kleine orkaan kunnen worden. Besloten wordt te wachten tot ‘sein veilig’ wordt gegeven. Ik moet eerlijk toegeven dat ik opgelucht ben want op deze wijze durf ik geen boat in op een water vol vleesetende dieren van vijf meter lang. Terwijl we wachten mag ik ook daar nog een babyalligator vasthouden. Deze is nog een maatje kleiner.

Na een uurtje mogen we de airboat op. Het is veilig. Captain Craig, die met zijn grote humor en brede lach zo een tweelingbroer van mijn eerste rijinstructeur zou kunnen zijn, is onze captain. We beginnen rustig. Maar als snel vliegt de airboat door de mangrove heen en maken we slidings op het water. De wind en de spetters vliegen om de oren. Heerlijk, dit is genieten! Plots stoppen we. Een vijf meter lange alligator ligt vlak voor onze boot. Langzaam naderen we het dier en kunnen we van heeeel dichtbij de gator bekijken, filmen en fotograferen. Nog geen meter verder ligt er een zeekoe. Hij ligt wat dieper, maar je kunt duidelijk de afmetingen van het enorme dier zien. Een paar bochten verder komen we wasberen tegen in de mangrove. Nieuwsgierig als ze zijn, proberen ze via de takken in de boot te klimmen. Na een uur gaan we weer terug naar de haven. Een ervaring die we mooit meer zullen vergeten.

Meer dan tevreden met al het natuurschoon dat we hebben mogen zien vandaag, rijden we terug naar het hotel waar we als eerste op deze Floridareis zijn begonnen. The best Western, Gateway tot the Keys. Het ligt mooi op de route om morgen verder te gaan naar Fort Lauderdale. Die avond eten we bij een Mexicaans restaurantje onder het genot van een pittig deuntje Mexicaanse muziek en een cool Corona. Net als de Chinees in Tavernier ziet het er niet uit qua aankleding, maar het eten is voortreffelijk en dat is het belangrijkste.

Morgen gaan we naar Fort Lauderdale lees verder

Afscheid nemen bestaat niet

Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg maar verlaat je niet

Lief, je moet me geloven
Al doet het pijn…

Het is en blijft een mooie tekst van Marco Borsato. De laatste dagen moet ik er veel aan denken. Misschien omdat het bijna Allerzielen is, de dag waarop van oudsher de overledenen worden herdacht maar eigenlijk is afscheid nemen op wat voor manier dan ook iets waar ik moeit mee heb. Bij een sterven, maar zeker ook bij afscheid nemen in leven.

Afscheid omdat je gaat verhuizen, of naar een andere school gaat. Afscheid nemen van de verkering van je kind als het uit gaat, of van je zoon die ver weg gaat. Afscheid nemen van een collega wanneer deze andere werk heeft of een huisdier als je op vakantie gaat. Ook al is dit afscheid niet voor eeuwig, dan nog overvalt het me met een pijn die ik diep van binnen voel. Zeker als het gaat om iets of iemand die een grotere betekenis in je leven had dan je zelf door had.

Om mezelf te wapenen tegen deze afscheidspijn heb ik me ooit voorgenomen om me niet meer te binden aan mensen. Afstand houden, dan doet het geen pijn als ze weggaan. Het enige dat het me heeft opgeleverd is dat ik de uiterlijke schijn had, overal doorheen te zweven, maar ondertussen was mijn ziel bont en blauw van de pijn die ik opkropte. Op begrafenissen huilde ik niet en wanneer er iemand wegging, zwaaide ik ze gedag. De laatste jaren heb ik geleerd het gevoel meer toe te laten, maar alsof je een sluisdeur op een kiertje zet voor een vloedgolf, overspoelde het gevoel mij compleet.

Zeker na de dood van mijn nichtje en een paar jaar later van mijn moeder voelde mijn hart weer de donkere pijn van het missen. Mijn muur begon zich weer op te werpen want dit wilde ik nooit meer. Afstand werd wederom mijn beste afweersysteem. Totdat ik ziek werd. Het afweersysteem had me eenzaam gemaakt. Ik durfde niemand meer toe te laten. Hoge spitse tralies wierpen zich op zodra er iemand te dichtbij kwam En toch is het iemand gelukt. Stukje voor beetje brokkelde de muur weer af. Stralen zonneschijn , schenen door de kieren. Ik geloofde in de helpende hand die naar me werd uitgestoken en ik volgde de weg die diezelfde hand mij wees.

Het was alsof deze uitgestoken hand een goede fee is geweest. Zo snel als hij verscheen , zo snel verdween hij weer.Ik verloor een goede vriend, een gids. Bij het afscheid verzekerde hij me dat alles goed kwam als ik maar de juiste wegen volgde en op mezelf vertrouwde. Het enige probleem was dat ik nog steeds de weg niet wist en vertrouwen in mezelf iets was als een kompas dat maar bleef ronddraaien.

Hoe dan ook, ik zal er komen, dacht ik. Ik leerde te vertrouwen op andere handen die me de weg wezen. Maar daarnaast leerde ik ook vertrouwen op mezelf. Gewoon doen, initiatief tonen, vallen en je neus stoten maar even over de bult wrijven en weer verder gaan. Angsten overwinnen, doorzetten en willen en voelen! Vooral dat laatste. Met een beetje geluk wijzen de engelen mee naar de juiste weg. Mijn kaarsje zal in ieder geval voor ze branden morgen want afscheid nemen bestaat echt niet… lees verder

Een herfstblad in de wind

De herfst vind ik één van de mooiste delen van het jaar. De aanloop naar de kerst de bomen die elk hun eigen karakter hebben. Kastanjes, noten en bladeren die verkleuren. De geur van de open haard die wordt aangestoken in de avond. Binnen de kaarsen aan terwijl ondertussen de bladeren van de bomen dwarrelen alsof ze dansen in de wind.Als ik naar buiten kijk voel ik me licht worden, Ik ben zo licht als een herfstblad in de wind die me optilt en meeneemt…

lees verder