Ken je dat gevoel dat je er wel bent, maar ook weer niet? Een compleet onrealistisch gevoel terwijl je gewoon midden in de realiteit staat? Een onwerkelijk, onwezenlijk vreemd gevoel. Het is zeker geen akelig gevoel maar ik weet ook niet zo goed hoe ik het moet omschrijven. Een licht gevoel met een rare tinteling in de buik en een hoofd alsof het niet vast op mijn romp staat. Dát gevoel heb ik vandaag al de hele dag. Het gevoel dat ik zweef!
Een paar dagen na het inmens drukke jungle survival weekend val ik in een gat. Maandag was ik nog veel te druk met wassen, drogen, vouwen en opruimen van de laatste resten van het weekend. Dinsdag was ik in complete euforie en hogere sferen doordat mijn blogs bij de Telegraaf gezondheid online waren gegaan. De tweets, berichtjes en felicitaties hielden me de hele dag bezig. Ik had geen tijd om adem te halen. Ik vloog, zelfs zonder Red Bull. Gisteren zweefde ik nog een beetje na tijdens een heerlijke lunch met mijn lief. Maar vandaag als iedereen weer de deur uit is naar school en het werk, ben ik leeg, helemaal leeg.
Wat ik in ieder geval over mezelf ontdekt heb de laatste tijd is dat schrijven me helpt om mijn volle hoofd te ontladen. Dat hoofd zit bij tijd en wijlen meer dan vol. Ik raak sneller geirriteerd tot het moment dat ik ik letterlijk bijna explodeer. Er moét iets uit! Met iedere tik op de laptop lijkt er wat weg te vloeien. Vandaag is dat anders. Mijn hoofd zit ontzettend vol. Zó vol dat ik niet weet waar ik beginnen moet met ontladen. Mij hoofd ratelt over alles wat er de afgelopen dagen is opgestapeld. Mijn laptop staat open. Ik begin te typen maar de letters lijken niet vast te willen plakken. Waar ik typ gaat meteen de delete knop weer achteraan. Ik wil zo veel zeggen maar ik krijg het niet op papier. Ik heb ook geen rust. De jongens zijn thuis. Pubers die niet met en niet zonder ellkaar kunnen. Ik hoor ze boven ruziën. Een voor een lopen ze de kamer in en uit. De een rommelend in de keuken om brood te smeren. De andere loopt op en neer de trap op en af omdat er weer een sleutel zoek is. Geërgerd probeer ik de rust te vinden. Ondertussen hoor ik mijn mobieltje steeds zoemen. Waar het schrijven me normaal zo natuurlijk afgaat, is het vandaag moeilijk om me af te sluiten voor alles om me heen. Ik heb het koud en heb een enorme hoofdpijn. Het lijkt alsof mijn hoofd bevroren is. Alles draait om me heen.