Bijna op de helft

Bijna op de helft

Revalidatiedagboek (7)

De revalidatie is bijna op de helft. Sinds vorige week heb ik het gevoel dat ik een bocht heb genomen de goede kant op. Het lijkt misschien langzaam maar kleine stapjes zijn ook stapjes. Ook de schildpad komt uiteindelijk bij de finish en de overwinning zal extra groot zijn.

lees verder

De opdracht

De opdracht

Revalidatiedagboek (6)

Frustratie  en boosheid voeren sinds vorige week de boventoon. De weerstand die ik voelde toen ik aan  het eind van de week naar het revalidatiecentrum reed, is nog steeds voelbaar als een paar dagen later weer de kamer van de psycholoog binnen wandel. Hoe was je week? Vraagt de psycholoog voorzichtig bij het zien van mijn gezicht. En dan komt het…

lees verder

Zo’n dag..

Zo’n dag..

Vandaag is het zo’n dag, Je kent ze wel. Zo’n dag die al  verkeerd begint en waarvan je hoopt dat hij gauw voorbij is.

Het begon vanmorgen meteen al fout. De wekker bleek een uur achter te staan waardoor manlief te laat zijn werkdag begon en ik zelf té gehaast de deur uit ben gegaan om nog op tijd bij de huisarts te zijn. Tikkel keek me ietwat beledigd aan toe ik vertrok maar ze moest helaas toch maar even wachten op haar eerste wandeling. Even later zat ik in de wachtkamer van de huisarts te wachten op de spuit die ik in overleg met de revalidatie arts  zou mogen halen voor de ontsteking in mijn schouder die me nog steeds parten speelt. Ik had Tikkel nog makkelijk even uit kunnen laten bleek toen ik twintig minuten later nog steeds aan het wachten was.  In gedachten zag ik haar piepend bij de deur zitten. Straks maar een lekkere lange wandeling doen als de spuit al lekker inwerkt,  dacht ik optimistisch.

lees verder

Blogtherapie

Blogtherapie

“Wanneer ga je nou eens voor jezelf zorgen?” is de vraag die me vanmorgen wordt gesteld. Een goede vraag waar ik het antwoord niet direct op heb. Ik ben gewend te zorgen en zet mezelf daarin vaak op de laatste plaats. Dat begint al  simpel wanneer ik me voorneem een kopje thee voor mezelf te zetten als ik uit mijn werk kom en er iets tussen komt. Het gevolg is koude thee of een leeg kopje naast de waterkoker met een theezakje erin dat al een tijdje klaarhangt om gebruikt te worden. Kortom: geen thee!

lees verder

Stil

Stil

Het is zo stil in mij, ik heb nergens woorden voor het is zo stil in mij… (van Dik Hout}

Na twee weken heftig hoesten, piepen en knetteren is het eindelijk stil. Het hoesten beperkt zich nog enkel nog tot een kuch wanneer er weer wat slijm los moet maar daarmee houdt het gelukkig op.  Deze stilte is gewenst. Anders dan de stilte in mij die me al heel lang parten speelt.  Stilte die vraagt om woorden, om uiting van gevoel , om een goede nacht slaap, om een lach.

lees verder

Één April!

Je hebt een vlek op je jurk, er zit iets onder je schoen, de raket ijsjes gaan uit de handel, ik stop met schrijven. Eén april! Klinkt het een seconden later. Hoeveel mensen zouden er al in een leuke of minder leuke grap zijn gestonken vandaag? Ik nog niet, maar ik ben benieuwd wat er nog komt en aan de andere kant kijk ik met dubbele gevoelens uit naar wat ik weet dat er komt..

Ieder jaar in april word ik een beetje weemoedig. De maand waarin ik schildklierkanker kreeg maar ook de maand waarin het woord schoon klonk. De maand waarin ik de liefste van mijn leven officieel mijn liefste mocht noemen en de maand waarin de eerste van mijn twee kinderen uitvliegt. Nou ja soort van dan. In het weekend zal hij waarschijnlijk met een grote zak was thuis op de stoep staan.

De maand waarin de winter langzaam lente wordt. De knopjes komen aan de bomen, het gras wordt weer fris en groen en de zon warmt weer een beetje op. Ik ben dol op de lente. Het staat voor een nieuwe frisse start. Mijn zoon is ook klaar voor die frisse start. De vlag hangt uit. De handtekeningen zijn gezet. Zijn toekomst begint hier en nu. Voor mij betekent het een stukje afscheid nemen, een dubbel gevoel van trots en geluk dat hij mag gaan doen waar zijn hart ligt, maar ook de pijn die iedere moeder voelt wanneer haar kind het nest verlaat.

Waar hij ook is, mijn leven zal verder gaan. Zoon twee zit ook vol plannen. Over een paar jaar zijn mijn lief en ik met zijn tweetjes. En dat is goed. Zo moet het leven gaan. We zijn samen begonnen en zullen samen verder gaan. Onze kinderen zijn geen bezit, ze zijn een eigen persoon die straks eigen gezinnen gaan stichten net als wij dat ooit hebben gedaan. Ik hoor nog mijn moeder zeggen dat ze me niet achter kon laten. Ik was 19 en mijn ouders wilden verhuizen. Ik wilde niet meer mee. Ik had mijn eigen leven hier, mijn lief, mijn baantje,mijn opleiding. Dus ging ik op mezelf. Ik was de laatste uit een nest van vier. Ik begrijp nu waar mijn moeder moeite mee had.

Toch kijk ik er niet alleen tegenop. Sterker nog, ik kijk er ook naar uit. Mijn lief en ik werden jong ouders. Ik was 25 toen de jongens het levenslicht zagen. We zitten nog vol plannen die we toen niet konden uitvoeren. Steden, landen die we willen zien, slapen in het ijshotel, kussen op de top van de empire state building. Dromen! Dit jaar beginnen we aan het uitkomen van al die dromen. De eerste op de lijst is New York. Het aftellen is begonnen. ..

Eerst vandaag maar ongeschonden 1 april doorkomen. Het gevaar schuilt in iedere hoek vandaag. Grappen en streken liggen op de loer ..ik ga stoppen met schrijven…. Eén april!!!!! lees verder

Kiezen

Met een plof vallen ze in de bus. Maar liefst vier stuks. Stembiljetten voor het referendum. Zeg je Ja of zeg je Nee!? Het lijkt zo simpel. Maar aan alle keuzes kleven consequenties. Zelfs als je niets zegt, kies je iets. Ik moet me hier nog even in verdiepen. Er zijn belangrijkere dingen waar ik me op moet richten en ook daarin draait alles om kiezen.

Het is zo wezenlijk belangrijk.. kiezen voor jezelf, maar inderdaad zoals E. E. Cummings ooit zei, “de moeilijkste battle ooit” Het houdt in dat je moet kunnen loslaten, want wanneer je nee zegt tegen het één betekent dat vaak dat de ander ook nee zegt tegen jou! Aan de andere kant, waar er een deur sluit, gaat er altijd ergens anders een raam open..

Een acteur of bekende Nederlander kampt daar bij elke klus mee. Zijn vaste castingbureau belt voor een klus.  Maar zegt hij nee tegen deze één rol omdat hij dit keer misschien in de privé sfeer de keuze moet maken voor zijn vrouw of kind, dan kan de consequentie zijn dat hij voorlopig niet meer voor rollen wordt gevraagd vanuit dat betreffende castingbureau. Een afweging over wat voor hem zwaarder weegt. Ik mag hopen dat hij voor zijn vrouw en kind kiest, maar dat terzijde, want de volgende dag kan er maar zo een ander bureau bellen om hem te vragen voor een andere, nog veel uitdagender klus op het moment dat het hem uitkomt.

Gelukkig ben ik geen acteur en al helemaal geen bekende Nederlander. De keuzes die ik moet maken hebben geen landsbelang of dreigen niet in de privé of de weekend te verschijnen. Tóch zijn ook mijn keuzes moeilijk en hebben ze consequenties. De kunst is af te wegen wat het allerbelangrijkste is in mijn bestaan. Alle rollen die ik vervul zorgvuldig afgewogen. De echtgenoot, de moeder, de werkneemster, de vrijwilligster, de schrijfster, de vrouw met een missie.

Ik begin met de vrouw met de missie. Schildklierkanker bekend maken. Een plaats geven op de kaart tussen de kankersoorten. Erkenning voor de restklachten die er zijn en begrip voor honderden mensen die nu nog veel te vaak onbegrepen worden.

Goede kanker bestaat niet! was het begin. Voordat dit boek er was, was er nog weinig te vinden aan ervaringsverhalen op internet of boekhandel. Duizenden mensen heb ik mogen bereiken. Het ging verder met spreken op het Celsus congres waar ook minister Schippers aanwezig was, spreken voor een volle zaal oncologieverpleegkundigen , schrijven voor Telegraaf gezond en zelfs een vertaling in het Engels! En nóg ben ik er niet. Schildklierkanker patiënten stuiten nog steeds dagelijks op veel te veel onbegrip. Maar wanneer ben ik er wel? En ben ik daar de persoon voor? Ik hoopte dat te zijn. Ik heb het pad gevleid en anderen lopen er inmiddels met goed gevolg over heen. Blijf ik even rusten dan is de consequentie dat ik word ingehaald. Laat ik de anderen lopen en blijf ik achter, moe en uit gestreden? Of wil ik blijven proberen voorop te lopen, tegen wil en dank?

Nee dus! Ik sta waar ik voor sta, maar mijn tempo bepaal ik zelf! De missie is schildklierkanker op de kaart zetten. Het moet niet uitmaken wie dat doet! Als het maar gebeurd. Dat ik dit te persoonlijk neem, komt door mijn karakter, door mijn stemming, door razende hormonen, die me steeds influisteren hoe ik moet reageren. De enige erkenning die ik nodig heb is die van mijn man en kinderen en een paar heel goede vrienden.

De vrouw met de missie hangt eigenlijk samen met met de vrijwilligster en de schrijfster maar eigenlijk ook weer niet. De een kan prima zonder de ander. De schrijfster schrijft en dat zal ze blijven doen. Los van de missie, los van de vrijwilligheid, los van de moeder en de echtgenoot, deze staan voor mij met stip op nummer één. De vrouw met de missie staat al helemaal los van de werkneemster, tenzij ik in de gelukkige omstandigheden zou verkeren van schrijven mijn beroep te mogen maken.

Teruglezend, denk ik dat ik mijn keuzes al heb gemaakt. Die E.E. Cummings was zo gek nog niet. Ik blijf gewoon mezelf. lees verder

Bevestiging

Doe ik het wel goed? Draag ik bij? Maak ik iemand blij? Hoor ik erbij? Allemaal vragen die ik mezelf stel vanuit onzekerheid. Altijd maar op zoek naar de bevestiging. Stom, Ik hoef mezelf immers niet te meten aan een ander. Ik moet het beste uit mezelf halen en dat moet voldoende zijn. Pas wanneer ik los kan laten ben ik vrij!

Deze openbaring komt nadat ik een stuk heb ingestuurd voor een schrijfwedstrijd. Een wedstrijd. Alleen het woord al roept herinneringen op. Competitie is niet mijn ding. Op school hield al niet van wedstrijden. De kinderen die altijd haantje de voorste wilden zijn ten kost van alles en iedereen. Het je moeten profileren om jezelf te kunnen laten zien. Het roept bij mij alleen maar negatieve gevoelens op.

In het dagelijks leven werkt het exact zo. Profileren, opvallen, haantje de voorste zijn. Waneer je het hardste roept dan tel je mee. Wanneer je de juiste achternaam hebt helemaal. Dit gecombineerd met een HBO diploma of een universitaire graad en je staat al snel bovenaan de rangrijst.

Hoe hard je ook roept dat je de beste bent, het wil niet zeggen dat dit ook zo is. Persoonlijk ga ik liever voor de eerlijke benadering. Mij wordt weleens de vraag gesteld of ik niet bang ben dat ik bijvoorbeeld nooit een andere baan krijg als ik mijn leven zo openbaar op internet zet.

Daarmee bedoelen ze het feit dat ik schildklierkanker heb gehad, de hormonen die door mijn lijf blijven gieren omdat de fijnafstelling van het schildklierhormoon wat meer tijd nodig heeft, de depressies die als gevolg hiervan de kop op kunnen steken. Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik weleens heb getwijfeld. Maar als ik af ga op de persoon die ik ben, dan twijfel ik geen seconde meer. “What you see is what you get.” Geen geheimen, geen vragen. Wanneer je mij als mens accepteert, is dat met alles erop en eraan. Eerlijker kan het niet en als mijn eventuele toekomstige werkgever zou zoeken naar mijn persoon op internet zal dat hem of haar alleen maar leren dat ze te maken hebben met iemand die niet gauw opgeeft, eerlijk is en niets liever wil dan slagen! Maar momenteel is niets van dat alles van belang.

Ik begon met schrijven binnen een besloten forumgroep. Puur om mijn verhaal kwijt te kunnen. Zie het maar als verwerking. De feedback en steunende reacties van de forumleden hielpen me door een hele moeilijke tijd. Toen dat forum ophield te bestaan, heb ik mijn teksten voor mezelf weer opgeslagen. Gelukkig, want zo kon ik uiteindelijk mijn schrijven delen met lotgenoten, schildklierpatiënten. De reacties daarop had ik nooit verwacht. En dat mijn blogs uiteindelijk een boek werd al helemaal niet. Niets was gepland, alles gebeurde gewoon. Maar hoe meer mijn blogs niet meer alleen voor mezelf waren, hoe meer het bij de vraag om bevestiging opriep. Zeker toen de blogs ook steeds meer op social media kwamen, werd ik alert op de beoordeling en zelfs veroordeling. De twijfel en de drang naar bevestiging groeide

Tot nu! Geholpen door de woorden van een mede musketier. “Ik ben geïnspireerd geraakt door de blogs van Anke van haften, Goede kanker bestaat niet. Een lotgenoot wat betreft schildklierkanker. Door dagelijks van haar te lezen ben ik gaan beseffen dat ik zeker niet de enige ben die dit is overkomen en worstelt met verschillende emoties. Vele mensen vechten dagelijks tegen deze rot ziekte. Ik haal er kracht en herkenning uit.” Een groter compliment is niet mogelijk! Zodra ik mijn deelname voor de schrijfwedstrijd op de mail deed, voelde ik een soort van bevrijding. IK, die nooit competities durfde aan te gaan omdat ik bang was voor afwijzing, doet mee aan een wedstrijd! En nee ik ben niet gespannen voor de uitslag. Dat ik mee heb gedaan is al een overwinning op zich want ik weet waarom ik schrijf en voor wie en dat is alles dat telt. lees verder

Destiny

De storm is gaan liggen. Zowel in het land als in mijn hoofd. Regenen doet het nog steeds en hoe! Met de ruitenwissers op standje snel, rijden we een paar dagen geleden naar onze hoofdstad. We zijn op weg naar “Destiny”. Nee, niet naar onze lotsbestemming, hoewel?!

“Destiny” is een concert van Celtic Woman.Een groep dames uit Ierland die hun nieuwe cd kwamen promoten in Carré. Met kerstmis had ik mijn lief kaartjes cadeau gedaan voor deze avond. Al maanden eerder had ik ze besteld. Het leek toen allemaal nog zo ver weg. Voor de rust had ik er ook een overnachting in een fantastische bed & breakfast bijgeboekt. Ik wist toen nog niet dat die rust zo belangrijk zou zijn.

Deze dagen blijken echt even nodig om los te komen van alle irritatie die ik in me voel. En er zit meer dan ik had gemerkt. Pas als ik ontspannen aan het diner voorafgaand aan het concert zit, merk ik hoe gevangen ik me voel. Gevangen in het ziek zijn, in de rugpijn, in het niet kunnen werken. Gevangen in social media die meer dan een dagelijkse bezigheid is geworden. Maar ook gevangen in het schrijven. Waar anderen van vrije schrijfruimte genieten, voel ik me gebonden door de meningen van anderen. Iets dat ik me zelf laat opleggen. De telefoon gaat uit. Ik laat de achterklap voor wat ze is en ga genieten.

De eerste noten van de muziek raken me recht in mijn ziel.Ken je dat gevoel als muziek onder je huid gaat zitten? Als betovert luister ik naar de gezongen woorden over de reis die je maakt in je leven en dat je vertrouwen moet hebben in die reis. Daar is het weer. “Trust the journey,” de woorden die ik de afgelopen maanden zo vaak heb gehoord. Ik voel ter plaatse alle spanning via mijn tenen mijn lichaam verlaten. Het lijkt alsof deze woorden me blijven achtervolgen. Alsof ze willen zeggen, t wordt eens tijd dat je me gaat geloven!”

En ze hebben ook gelijk ook! Dat eeuwige getwijfel aan mezelf moet maar eens afgelopen zijn. Iemand heel erg dierbaar zet met deze vraag bij thuiskomst van  deze paar heerlijke dagen de spijker op zijn kop. “Naast al je persoonlijke tegenslag stel je wel erg hoge eisen aan jezelf. Je denkt en je voelt dat dat moet maar ben je dat werkelijk verplicht aan jezelf of aan wie dan ook? Nee! Is het antwoord. Ik ben niemand wat verplicht! Het enige dat ik verplicht ben aan mezelf is dat ik mijn leven leidt volgens mijn eigen normen en waarden, waarbij ik mezelf ten alle tijden recht kan blijven aankijken. Eerlijk en oprecht. En dat moet niet zo moeilijk zijn. Misschien is mijn destiny wel niet voor niets dit concert van “Destiny geweest.. lees verder