Blogtherapie

Blogtherapie

“Wanneer ga je nou eens voor jezelf zorgen?” is de vraag die me vanmorgen wordt gesteld. Een goede vraag waar ik het antwoord niet direct op heb. Ik ben gewend te zorgen en zet mezelf daarin vaak op de laatste plaats. Dat begint al  simpel wanneer ik me voorneem een kopje thee voor mezelf te zetten als ik uit mijn werk kom en er iets tussen komt. Het gevolg is koude thee of een leeg kopje naast de waterkoker met een theezakje erin dat al een tijdje klaarhangt om gebruikt te worden. Kortom: geen thee!

lees verder

Stil

Stil

Het is zo stil in mij, ik heb nergens woorden voor het is zo stil in mij… (van Dik Hout}

Na twee weken heftig hoesten, piepen en knetteren is het eindelijk stil. Het hoesten beperkt zich nog enkel nog tot een kuch wanneer er weer wat slijm los moet maar daarmee houdt het gelukkig op.  Deze stilte is gewenst. Anders dan de stilte in mij die me al heel lang parten speelt.  Stilte die vraagt om woorden, om uiting van gevoel , om een goede nacht slaap, om een lach.

lees verder

Één April!

Je hebt een vlek op je jurk, er zit iets onder je schoen, de raket ijsjes gaan uit de handel, ik stop met schrijven. Eén april! Klinkt het een seconden later. Hoeveel mensen zouden er al in een leuke of minder leuke grap zijn gestonken vandaag? Ik nog niet, maar ik ben benieuwd wat er nog komt en aan de andere kant kijk ik met dubbele gevoelens uit naar wat ik weet dat er komt..

Ieder jaar in april word ik een beetje weemoedig. De maand waarin ik schildklierkanker kreeg maar ook de maand waarin het woord schoon klonk. De maand waarin ik de liefste van mijn leven officieel mijn liefste mocht noemen en de maand waarin de eerste van mijn twee kinderen uitvliegt. Nou ja soort van dan. In het weekend zal hij waarschijnlijk met een grote zak was thuis op de stoep staan.

De maand waarin de winter langzaam lente wordt. De knopjes komen aan de bomen, het gras wordt weer fris en groen en de zon warmt weer een beetje op. Ik ben dol op de lente. Het staat voor een nieuwe frisse start. Mijn zoon is ook klaar voor die frisse start. De vlag hangt uit. De handtekeningen zijn gezet. Zijn toekomst begint hier en nu. Voor mij betekent het een stukje afscheid nemen, een dubbel gevoel van trots en geluk dat hij mag gaan doen waar zijn hart ligt, maar ook de pijn die iedere moeder voelt wanneer haar kind het nest verlaat.

Waar hij ook is, mijn leven zal verder gaan. Zoon twee zit ook vol plannen. Over een paar jaar zijn mijn lief en ik met zijn tweetjes. En dat is goed. Zo moet het leven gaan. We zijn samen begonnen en zullen samen verder gaan. Onze kinderen zijn geen bezit, ze zijn een eigen persoon die straks eigen gezinnen gaan stichten net als wij dat ooit hebben gedaan. Ik hoor nog mijn moeder zeggen dat ze me niet achter kon laten. Ik was 19 en mijn ouders wilden verhuizen. Ik wilde niet meer mee. Ik had mijn eigen leven hier, mijn lief, mijn baantje,mijn opleiding. Dus ging ik op mezelf. Ik was de laatste uit een nest van vier. Ik begrijp nu waar mijn moeder moeite mee had.

Toch kijk ik er niet alleen tegenop. Sterker nog, ik kijk er ook naar uit. Mijn lief en ik werden jong ouders. Ik was 25 toen de jongens het levenslicht zagen. We zitten nog vol plannen die we toen niet konden uitvoeren. Steden, landen die we willen zien, slapen in het ijshotel, kussen op de top van de empire state building. Dromen! Dit jaar beginnen we aan het uitkomen van al die dromen. De eerste op de lijst is New York. Het aftellen is begonnen. ..

Eerst vandaag maar ongeschonden 1 april doorkomen. Het gevaar schuilt in iedere hoek vandaag. Grappen en streken liggen op de loer ..ik ga stoppen met schrijven…. Eén april!!!!! lees verder

Kiezen

Met een plof vallen ze in de bus. Maar liefst vier stuks. Stembiljetten voor het referendum. Zeg je Ja of zeg je Nee!? Het lijkt zo simpel. Maar aan alle keuzes kleven consequenties. Zelfs als je niets zegt, kies je iets. Ik moet me hier nog even in verdiepen. Er zijn belangrijkere dingen waar ik me op moet richten en ook daarin draait alles om kiezen.

Het is zo wezenlijk belangrijk.. kiezen voor jezelf, maar inderdaad zoals E. E. Cummings ooit zei, “de moeilijkste battle ooit” Het houdt in dat je moet kunnen loslaten, want wanneer je nee zegt tegen het één betekent dat vaak dat de ander ook nee zegt tegen jou! Aan de andere kant, waar er een deur sluit, gaat er altijd ergens anders een raam open..

Een acteur of bekende Nederlander kampt daar bij elke klus mee. Zijn vaste castingbureau belt voor een klus.  Maar zegt hij nee tegen deze één rol omdat hij dit keer misschien in de privé sfeer de keuze moet maken voor zijn vrouw of kind, dan kan de consequentie zijn dat hij voorlopig niet meer voor rollen wordt gevraagd vanuit dat betreffende castingbureau. Een afweging over wat voor hem zwaarder weegt. Ik mag hopen dat hij voor zijn vrouw en kind kiest, maar dat terzijde, want de volgende dag kan er maar zo een ander bureau bellen om hem te vragen voor een andere, nog veel uitdagender klus op het moment dat het hem uitkomt.

Gelukkig ben ik geen acteur en al helemaal geen bekende Nederlander. De keuzes die ik moet maken hebben geen landsbelang of dreigen niet in de privé of de weekend te verschijnen. Tóch zijn ook mijn keuzes moeilijk en hebben ze consequenties. De kunst is af te wegen wat het allerbelangrijkste is in mijn bestaan. Alle rollen die ik vervul zorgvuldig afgewogen. De echtgenoot, de moeder, de werkneemster, de vrijwilligster, de schrijfster, de vrouw met een missie.

Ik begin met de vrouw met de missie. Schildklierkanker bekend maken. Een plaats geven op de kaart tussen de kankersoorten. Erkenning voor de restklachten die er zijn en begrip voor honderden mensen die nu nog veel te vaak onbegrepen worden.

Goede kanker bestaat niet! was het begin. Voordat dit boek er was, was er nog weinig te vinden aan ervaringsverhalen op internet of boekhandel. Duizenden mensen heb ik mogen bereiken. Het ging verder met spreken op het Celsus congres waar ook minister Schippers aanwezig was, spreken voor een volle zaal oncologieverpleegkundigen , schrijven voor Telegraaf gezond en zelfs een vertaling in het Engels! En nóg ben ik er niet. Schildklierkanker patiënten stuiten nog steeds dagelijks op veel te veel onbegrip. Maar wanneer ben ik er wel? En ben ik daar de persoon voor? Ik hoopte dat te zijn. Ik heb het pad gevleid en anderen lopen er inmiddels met goed gevolg over heen. Blijf ik even rusten dan is de consequentie dat ik word ingehaald. Laat ik de anderen lopen en blijf ik achter, moe en uit gestreden? Of wil ik blijven proberen voorop te lopen, tegen wil en dank?

Nee dus! Ik sta waar ik voor sta, maar mijn tempo bepaal ik zelf! De missie is schildklierkanker op de kaart zetten. Het moet niet uitmaken wie dat doet! Als het maar gebeurd. Dat ik dit te persoonlijk neem, komt door mijn karakter, door mijn stemming, door razende hormonen, die me steeds influisteren hoe ik moet reageren. De enige erkenning die ik nodig heb is die van mijn man en kinderen en een paar heel goede vrienden.

De vrouw met de missie hangt eigenlijk samen met met de vrijwilligster en de schrijfster maar eigenlijk ook weer niet. De een kan prima zonder de ander. De schrijfster schrijft en dat zal ze blijven doen. Los van de missie, los van de vrijwilligheid, los van de moeder en de echtgenoot, deze staan voor mij met stip op nummer één. De vrouw met de missie staat al helemaal los van de werkneemster, tenzij ik in de gelukkige omstandigheden zou verkeren van schrijven mijn beroep te mogen maken.

Teruglezend, denk ik dat ik mijn keuzes al heb gemaakt. Die E.E. Cummings was zo gek nog niet. Ik blijf gewoon mezelf. lees verder

Bevestiging

Doe ik het wel goed? Draag ik bij? Maak ik iemand blij? Hoor ik erbij? Allemaal vragen die ik mezelf stel vanuit onzekerheid. Altijd maar op zoek naar de bevestiging. Stom, Ik hoef mezelf immers niet te meten aan een ander. Ik moet het beste uit mezelf halen en dat moet voldoende zijn. Pas wanneer ik los kan laten ben ik vrij!

Deze openbaring komt nadat ik een stuk heb ingestuurd voor een schrijfwedstrijd. Een wedstrijd. Alleen het woord al roept herinneringen op. Competitie is niet mijn ding. Op school hield al niet van wedstrijden. De kinderen die altijd haantje de voorste wilden zijn ten kost van alles en iedereen. Het je moeten profileren om jezelf te kunnen laten zien. Het roept bij mij alleen maar negatieve gevoelens op.

In het dagelijks leven werkt het exact zo. Profileren, opvallen, haantje de voorste zijn. Waneer je het hardste roept dan tel je mee. Wanneer je de juiste achternaam hebt helemaal. Dit gecombineerd met een HBO diploma of een universitaire graad en je staat al snel bovenaan de rangrijst.

Hoe hard je ook roept dat je de beste bent, het wil niet zeggen dat dit ook zo is. Persoonlijk ga ik liever voor de eerlijke benadering. Mij wordt weleens de vraag gesteld of ik niet bang ben dat ik bijvoorbeeld nooit een andere baan krijg als ik mijn leven zo openbaar op internet zet.

Daarmee bedoelen ze het feit dat ik schildklierkanker heb gehad, de hormonen die door mijn lijf blijven gieren omdat de fijnafstelling van het schildklierhormoon wat meer tijd nodig heeft, de depressies die als gevolg hiervan de kop op kunnen steken. Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik weleens heb getwijfeld. Maar als ik af ga op de persoon die ik ben, dan twijfel ik geen seconde meer. “What you see is what you get.” Geen geheimen, geen vragen. Wanneer je mij als mens accepteert, is dat met alles erop en eraan. Eerlijker kan het niet en als mijn eventuele toekomstige werkgever zou zoeken naar mijn persoon op internet zal dat hem of haar alleen maar leren dat ze te maken hebben met iemand die niet gauw opgeeft, eerlijk is en niets liever wil dan slagen! Maar momenteel is niets van dat alles van belang.

Ik begon met schrijven binnen een besloten forumgroep. Puur om mijn verhaal kwijt te kunnen. Zie het maar als verwerking. De feedback en steunende reacties van de forumleden hielpen me door een hele moeilijke tijd. Toen dat forum ophield te bestaan, heb ik mijn teksten voor mezelf weer opgeslagen. Gelukkig, want zo kon ik uiteindelijk mijn schrijven delen met lotgenoten, schildklierpatiënten. De reacties daarop had ik nooit verwacht. En dat mijn blogs uiteindelijk een boek werd al helemaal niet. Niets was gepland, alles gebeurde gewoon. Maar hoe meer mijn blogs niet meer alleen voor mezelf waren, hoe meer het bij de vraag om bevestiging opriep. Zeker toen de blogs ook steeds meer op social media kwamen, werd ik alert op de beoordeling en zelfs veroordeling. De twijfel en de drang naar bevestiging groeide

Tot nu! Geholpen door de woorden van een mede musketier. “Ik ben geïnspireerd geraakt door de blogs van Anke van haften, Goede kanker bestaat niet. Een lotgenoot wat betreft schildklierkanker. Door dagelijks van haar te lezen ben ik gaan beseffen dat ik zeker niet de enige ben die dit is overkomen en worstelt met verschillende emoties. Vele mensen vechten dagelijks tegen deze rot ziekte. Ik haal er kracht en herkenning uit.” Een groter compliment is niet mogelijk! Zodra ik mijn deelname voor de schrijfwedstrijd op de mail deed, voelde ik een soort van bevrijding. IK, die nooit competities durfde aan te gaan omdat ik bang was voor afwijzing, doet mee aan een wedstrijd! En nee ik ben niet gespannen voor de uitslag. Dat ik mee heb gedaan is al een overwinning op zich want ik weet waarom ik schrijf en voor wie en dat is alles dat telt. lees verder

Destiny

De storm is gaan liggen. Zowel in het land als in mijn hoofd. Regenen doet het nog steeds en hoe! Met de ruitenwissers op standje snel, rijden we een paar dagen geleden naar onze hoofdstad. We zijn op weg naar “Destiny”. Nee, niet naar onze lotsbestemming, hoewel?!

“Destiny” is een concert van Celtic Woman.Een groep dames uit Ierland die hun nieuwe cd kwamen promoten in Carré. Met kerstmis had ik mijn lief kaartjes cadeau gedaan voor deze avond. Al maanden eerder had ik ze besteld. Het leek toen allemaal nog zo ver weg. Voor de rust had ik er ook een overnachting in een fantastische bed & breakfast bijgeboekt. Ik wist toen nog niet dat die rust zo belangrijk zou zijn.

Deze dagen blijken echt even nodig om los te komen van alle irritatie die ik in me voel. En er zit meer dan ik had gemerkt. Pas als ik ontspannen aan het diner voorafgaand aan het concert zit, merk ik hoe gevangen ik me voel. Gevangen in het ziek zijn, in de rugpijn, in het niet kunnen werken. Gevangen in social media die meer dan een dagelijkse bezigheid is geworden. Maar ook gevangen in het schrijven. Waar anderen van vrije schrijfruimte genieten, voel ik me gebonden door de meningen van anderen. Iets dat ik me zelf laat opleggen. De telefoon gaat uit. Ik laat de achterklap voor wat ze is en ga genieten.

De eerste noten van de muziek raken me recht in mijn ziel.Ken je dat gevoel als muziek onder je huid gaat zitten? Als betovert luister ik naar de gezongen woorden over de reis die je maakt in je leven en dat je vertrouwen moet hebben in die reis. Daar is het weer. “Trust the journey,” de woorden die ik de afgelopen maanden zo vaak heb gehoord. Ik voel ter plaatse alle spanning via mijn tenen mijn lichaam verlaten. Het lijkt alsof deze woorden me blijven achtervolgen. Alsof ze willen zeggen, t wordt eens tijd dat je me gaat geloven!”

En ze hebben ook gelijk ook! Dat eeuwige getwijfel aan mezelf moet maar eens afgelopen zijn. Iemand heel erg dierbaar zet met deze vraag bij thuiskomst van  deze paar heerlijke dagen de spijker op zijn kop. “Naast al je persoonlijke tegenslag stel je wel erg hoge eisen aan jezelf. Je denkt en je voelt dat dat moet maar ben je dat werkelijk verplicht aan jezelf of aan wie dan ook? Nee! Is het antwoord. Ik ben niemand wat verplicht! Het enige dat ik verplicht ben aan mezelf is dat ik mijn leven leidt volgens mijn eigen normen en waarden, waarbij ik mezelf ten alle tijden recht kan blijven aankijken. Eerlijk en oprecht. En dat moet niet zo moeilijk zijn. Misschien is mijn destiny wel niet voor niets dit concert van “Destiny geweest.. lees verder

Lieve Kitty…

Vanaf de eerste letter die ik las in het dagboek van Anne Frank was ik geboeid door het schrijven van dit meisje. Ik was met mijn elf jaar net iets jonger dan waar haar verhaal begint toen ik mijn eerste dagboek kreeg . Net als Anne gaf ik mijn dagboek een naam omdat ik het zag als een vriendinnetje. Net  als zij schreef ik mijn geheimen in het boekje beginnend met de woorden.. Lieve Kitty..

Een paar maanden geleden vond ik mijn “Kitty”terug ergens in een doos diep weggeborgen samen met de andere vier dagboeken die ik daarna heb volgeschreven. Ik heb ze nog steeds niet allemaal terug durven lezen. Misschien omdat ik nog heel goed weet wat er in staat, en misschien omdat ze dateren uit een tijd die er gewoonweg niet meer is. Van wat ik wel gelezen heb zie ik mezelf ouder worden door de pubertijd heen.

Mijn dagboek was een veilige haven waar ik alles in kwijt kon. Alle frustraties die horen bij de puberteit en onzekerheden die de verandering van kind naar jonge vrouw met zich meebrengen. Verliefdheden, verdriet, geluksmomentjes alles staat er in. Het schrijven luchtte me op. Gaf me ruimte in mijn hoofd en door te schrijven kon ik mijn grootste verdriet, boosheid en frustratie los laten. Nog steeds is het dát wat het schrijven voor mij zo belangrijk maakt. Ik kan er mijn ziel in kwijt.

Het waren juist deze woorden die me vol in mijn hart raakten  afgelopen zondag tijdens de voorstelling van Anne in het Amsterdam Theater. Een prachtige voorstelling die je letterlijk meeneemt in het verhaal van Anne Frank. Nog meer dan in het boek maak je kennis met Anne. Hoe ze was. Recht door zee met een duidelijk eigen mening, sterk en vrolijk. Maar ook zo alleen, onzeker en liefdevol.  Ze maakt het beste van de tijd dat ze ondergedoken zit, maakt haar leven en dat van haar medebewoners zoals het is zo mooi als ze kan.

De intensheid van de gevoelens die ze heeft als ze spreekt over het schrijven van haar verhaal en de hoop dat ze nooit vergeten wordt,  is zo groot. Mijn hele lijf trilt wanneer ze vertelt waarom het schrijven zo belangrijk is geweest. “Ik kan er mijn ziel in kwijt”. Ik wil niet huilen want ik ben bang dat als ik begin, niet meer ophoudt. Herinneringen overspoelen mijn gedachten. Natuurlijk kan ik mijn verhaal niet vergelijken met dat van Anne. Maar toch zorgde ze voor een herkenning die ik lang was vergeten of heb weggestopt.

Met een diepe indruk ben ik aan een nieuwe drukke week begonnen. Een week met weer nieuwe gebeurtenissen, groei  en gevoelens.  Ik heb een gevoel van onrust over me die ik niet kwijt kan en weet precies waarom. Met een schuin oogje kijk ik naar “Kitty”mijn eerste dagboekje. Ik ben dolgelukkig dat ik tijdens de schildklierkanker het schrijven weer heb gevonden. Vanaf dat moment ben ik niet meer gestopt en ben ik alleen maar gegroeid. Glimlachend pak ik mijn laptop en begin te typen… Lieve Kitty…

Anne kan nog steeds worden bezocht in het Theater Amsterdam

*sharing is caring* lees verder

Over Leven: hoe gaat het ermee?

Ik denk dat het zo’n beetje de meest standaard vraag is die er dagelijks gesteld wordt.
Hoe gaat t ermee? Vaak luidt op deze standaard vraag, het standaard antwoord.. Goed hoor!

Of dat ook écht het geval is valt nog maar te bezien. Het standaard “goed hoor”, lijkt een gemakkelijke uitvlucht om niet te hoeven vertellen dat het juist even tegen zit. Jammer vind ik dat. Want als we nou eens gewoon zouden zeggen tegen elkaar hoe het werkelijk zou gaan, dan zou er veel meer begrip zijn onderling. Hoewel begrip natuurlijk ook iets is dat afhankelijk is van het karakter dat je voor je hebt. Maar een eerlijk antwoord zou in ieder geval een duidelijke communicatie opleveren.

Ik moet eerlijk toegeven dat ook ik mezelf betrap op het standaard “goed hoor”. Meestal is dat afhankelijk van degene die de vraag stelt. Bij enige twijfel over de optrechtheid van de vraag, zal ik niet twijfelen over mijn antwoord. Ik wil niet uitweiden over persoonlijke gevoelens bij mensen die haast hebben om weg te komen na het stellen van zo’n vraag. Zij  zitten duidelijk niet op mijn eerlijke antwoord te wachten en ook ik heb niet de behoefte om mijn ziel en zaligheid te delen met mensen die met hun hoofd al weer bij de volgende vraag zitten of niet kunnen wachten met vertellen hoe het met hen zelf gaat.

Het lijkt soms alsof mensen alleen maar willen horen dat het goed gaat. ‘T commentaar als je eerlijk vertelt hoe de vork aan de steel zit als het gaat om een ziekte of zoiets als een depressie is soms niet van de lucht. Wat een drama maak jij! Oh ja? Maak je drama als je een eerlijk beeld schetst van hoe het gaat? Is het beeld reëeler wanneer ik zou zeggen dat ik geen centje last meer heb gehad na de schildklierkanker en mijn leven weer als vanouds op rolletjes loopt sinds mijn schildklier is verwijderd en ik op hormonen leef?

Nee! Ik zou dan keihard liegen! Er is enorm veel veranderd in mijn leven. Dat dit niet voor iedereen geldt die dezelfde ziekte heeft, weet ik. Gelukkig maar zeg ik daarop! Maar betekent dat, dat ik dan maar moet zeggen dat het allemaal goed gaat? Ik weet wel zeker van niet! Dat ik bij lange na de enige niet ben, bewijzen de honderden reacties die ik ontvangen mag.

Wat ik wel wil onderstrepen is dat de veranderingen die er zijn niet allemaal per definitie slecht zijn. Sterker nog. Ik denk dat de kijk die ik heb gekregen op het leven een stuk gezonder is dan de kijk die ik voor mijn ziekte had. Veel scherper zie ik dat genieten van het leven zo belangrijk is. Dat je de mensen om je heen die er steeds voor je zijn, moet koesteren en anderen helaas tegenvallen maar dat je daar afscheid van kunt nemen. Dat eerlijkheid een duidelijke communicatie geeft en dat mijn schrijven mensen herkenning biedt. Ik durf hardop te zeggen dat mijn leven soms zwaar is, maar ook veel meer inhoud heeft gekregen.

Wanneer je mij vraagt vandaag: Hoe gaat ‘t ermee? Dan zal mijn antwoord zijn, het gaat beter. Beter dan vorige week en beter dan gisteren. Ik kijk uit naar de vakantie, nieuwe ontwikkelingen in mijn leven die staan te gebeuren. Ik geniet enorm van de complimenten die ik  mag ontvangen van de mensen die me waarderen en groei elke dag. Naast dat het beter gaat, heb ik dagelijks last van een schildklierziekte, maar dat is niet mijn leven! Het is slechts een onderdeel dat ik wekelijks zwart op wit zet om anderen herkenning te bieden en een hart onder de riem te steken. Diegenen die de waarheid niet horen willen en blind zijn voor de realiteit, zal er maar één antwoord zijn ,“Goed hoor!” lees verder