‘Wat een herkenning!’ Het is de meest gehoorde reactie sinds ik ben gaan schrijven. Daar ben ik enorm blij mee, want dat was een van de redenen dat ik überhaupt ben begonnen. Het bieden van herkenning voor diegenen die dat nodig hebben. Tóch word ik juist getriggerd door de beduidend kleinere categorie die juist het tegenovergestelde terug geeft. Mijn antwoord daarop is simpel. We zijn niet allemaal hetzelfde! lees verder
Leven na schildklierkanker
Reeks blogs over Leven na schilklierkanker. Op een positief, realistische wijze probeert Anke van Haften schildklierkanker op de kaart te zetten.
De wil van april
‘April doet wat hij wil’, zo luidt het gezegde. Hoe waar dat is, werd ons in april 2012 pijnlijk duidelijk.
”Ik zing; het is mijn passie. Ineens merkte ik dat het niet meer ging. Ik werd hees en er verscheen halverwege 2011 een flinke bobbel in mijn hals. Een punctie wees een goedaardig gezwel uit van twee bij drie centimeter. Ik hoefde me geen zorgen te maken. lees verder…Het advies van de endocrinoloog en de huisarts was in eerste instantie om de bobbel te laten zitten. een operatie zou veel meer schade aanbrengen dan de bobbel zelf. Kort daarna kreeg ik last met ademhalen. De bobbel bleek naast mijn stembanden ook mijn luchtpijp te verdrukken. In overleg met de chirurg werd in april 2012 toch de rechterhelft van de schildklier verwijderd. Ik was eigenlijk alleen maar opgelucht. Straks zou ik weer kunnen zingen.”
Pas op! Hormonenbom met ontploffingsgevaar!
Sinds de schildklierkanker in 2012 zou er in mijn voortuin een bordje moeten staan met ‘betreden op eigen risico, explosie gevaar’. Je hoort me nog net niet tikken, maar mijn lontje is kort en brandend. Ik ben een hormonenbom met ontploffingsgevaar!
Ik ben vandaag zo vrolijk..
Met het voorjaar in mijn hoofd word ik na dit Paasweekend wakker. Een flauw zonneschijnsel komt door het verduisterende rolgordijn heen. Er zit een klein gaatje in. De vogels zijn al vroeg op. Druk in de weer met het bouwen van hun nestjes, zingen ze het hoogste lied. Het wijsje dringt in mijn hoofd en laat me de rest van de dag niet meer los. Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk… Lees verder
Op ontdekkingsreis naar mezelf, de kracht van de pen
Na een weekend zweven, ben ik weer met beide benen op de grond beland. Het artikel afgelopen zaterdag over de gezondheid blogs in de Telegraaf bracht een wervelstorm aan reacties met zich mee. Vooral veel reacties van dankbaarheid uit de hoek van mede musketiers die blij zijn dat schildklierkanker eindelijk onderwerp van gesprek wordt en ook veel reacties van trots en felicitaties. De een nog hartverwarmender dan de ander. Ongelooflijk wat één artikel teweeg kan brengen. Ik heb me verbaasd over de kracht van de pen.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, ik zweef!
Ken je dat gevoel dat je er wel bent, maar ook weer niet? Een compleet onrealistisch gevoel terwijl je gewoon midden in de realiteit staat? Een onwerkelijk, onwezenlijk vreemd gevoel. Het is zeker geen akelig gevoel maar ik weet ook niet zo goed hoe ik het moet omschrijven. Een licht gevoel met een rare tinteling in de buik en een hoofd alsof het niet vast op mijn romp staat. Dát gevoel heb ik vandaag al de hele dag. Het gevoel dat ik zweef!
De weg van de meeste weerstand
Van nature ben ik niet het meest volgzame type. Ik heb een duidelijke eigen mening, een groot gevoel voor rechtvaardigheid en ik geef niet gauw op. Ik houd van uitdagingen. Ga confrontaties aan, in plaats van uit de weg. Daarnaast ben ik ook nog eens stronteigenwijs. Je kan wel zeggen dat ik eerder de weg van de meeste weerstand zal kiezen, dan de weg van de minste. Lees verder
Het uur van de waarheid
Vannacht is de zomertijd ingegaan. Voor veel mensen een niet noemenswaardig uur, oorspronkelijk bedacht om energie te besparen. Of dit werkelijk doel treft blijft een vraag waar ik me verder niet mee bezig houd, maar wat ik wél zeker weet is dat het mij energie kost sinds ik schildklierpatiënt ben. Hele kostbare menselijke energie. Voor mij is dit het uur van de waarheid
Ik voel, ik voel, wat jij niet ziet
Iedereen kent het vast nog wel het, het aloude ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet’. Als we vroeger op een autovakantie gingen naar Oostenrijk, was dit absoluut het meest gespeelde spelletje. Tegen de tijd dat we alle kleuren hadden opgenoemd die we onderweg tegen kwamen, waren we een paar uur verder. Lees verder
Geven en nemen
Ze zeggen dat een huwelijk geven en nemen is. Zo is het ook met ziek worden. Voor mensen die gezond zijn klinkt dat misschien een beetje raar, maar zo zie ik het.