Ik ben inmiddels al weer een tijdje op weg. De reis naar mezelf is lang, moeizaam en vol drempels en obstakels, maar gelukkig hoef ik mijn reis niet helemaal alleen te maken. Op sommige stukken reis ik alleen. Dan weer met bagage, dan weer zonder bagage. Sommige stukken moeten alleen want die paden zijn alleen voor mij begaanbaar. Toch gaat er een groot deel van de reis steeds iemand mee. Mijn gezin, familie, vrienden, collega’s ze lopen allemaal een stukje mee. Ze bieden me zonder dat ze het weten het kompas van de weg die ik moet gaan. Dat kompas werkt meestal goed maar af en toe blijft het wijzertje ronddraaien en raakt het in de war en daardoor weet ik niet welke weg ik nu moet inslaan. Linksaf, rechtsaf? Of toch gewoon rechtdoor omdat ik op de juiste weg zit? Soms sta ik ineens voor een huizenhoge muur waar ik met geen mogelijkheid overheen lijk te komen. Wanneer dat gebeurd is er gelukkig een hulplijn om me weer op het juiste pad te helpen.
Ontdekkingsreis
Op ontdekkingsreis naar mezelf, een“Duracel”konijntje
Je kent ze vast nog wel, die roze pluchen konijntjes die druk en vrolijk trommelend blijven trommelen tot de batterij leeg is. Dat ben ik! Vrolijk trommelend ga ik doorgaans het leven door. Mijn batterij heeft een lange levensduur. Ik ga maar door en door. Als je de batterij op tijd vervangt, gaat alles goed en trommel ik vrolijk zwaaiend met mijn roze pluchen vachtje verder.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, Dank u Sinterklaasje!
Het Sinterklaas feest is altijd een van mijn favoriete dagen geweest. De sfeer, het lekkers, de vrolijkheid van de pieten, die gespannen gezichtjes van de kinderen in afwachting van de grote zak met cadeautjes. Prachtig vond ik het altijd. Nou zijn onze kinderen al even die tijd voorbij, maar ieder jaar was de Sint nog heel erg welkom in ons huisje. Dit jaar hadden we mede door alle commotie rondom zwarte Piet en mijn gezondheid veel minder zin in het heerlijk avondje. We besloten het feest bij de gezinnen met kleine kinderen te laten en ons te richten op de Kerst.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, Een tompouce met antikal.
Vandaag vieren we feest! En nee ik ben niet jarig! Vanaf vandaag heb ik er een nieuw medicijn bij. Ik ga aan de antikalk. Te verkrijgen in de plaatselijke drogist of supermarkt. Uiteraard op eigen risico.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, onder de kerstboom
Al sinds ik een klein meisje was, ben ik dol op de maand december. Het begint al te kriebelen als de eerste bladeren uit de boom gaan vallen. Vaak hoor je dat mensen wat depressief worden als het donkerder wordt buiten. Ik absoluut niet! Miscchien komt het omdat ik midden in de winter het levenslicht zag, maar de dwarrelende blaadjes maken mij altijd zo blij als een kind. Het aftellen naar de laatste maand van het jaar is begonnen.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, Balanceren op een veel te hoge lat..
Met een onrustig gevoel word ik wakker. De hele nacht heb ik liggen woelen, piepen, hoesten en dromen. Het is een onrust die er al heel erg lang zit. Vanaf de eerste ziektedag is hij aanwezig. Diezelfde onrust had ik in 2012 toen ik schildklierkanker kreeg en weer later na een cva en een burn out en nu weer met deze longkwestie die al langer dan een maand duurt. Je zou kunnen zeggen dat het even niet zo mee zit, maar dat zou impliceren dat ik me erbij neer zou leggen. En dat is nu juist hét probleem. Ik sjouw altijd een zware lat met me mee. Overal waar ik heen ga, neem ik hem mee. Het is mijn levenslat Hij is gegroeid in de loop der jaren.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, in de spotlight
Toen ik in 2012 begon aan mijn digitale dagboekje over hoe de diagnose schildklierkanker en de periode erna verliepen en voelden, had ik niet kunnen bedenken dat ik twee en een half jaar later aan de tafel bij een talkshow van de lokale omroep. zou zitten met 3 andere gasten. Eerst moest ik voor mijzelf verwerken in welk donker avontuur ik was beland. En nú zit ik ineens in een fel licht van studiolampen mijn verhaal te vertellen omdat ik er toevallig een boekje over heb geschreven. Knap zeggen mensen tegen me..
Op ontdekkingsreis naar mezelf, ik wil jou..gewoon even gelukkig
De vermeende longontsteking duurt nu al een maand. Nog steeds gaat het niet veel beter. Verder onderzoek wordt inmiddels gedaan, maar komt voor mijn gevoel maar langzaam op gang. De scan verliep voorspoedig. Nu is het wachten op de uitslag. In de tussentijd houd ik me rustig en gaat mijn ontdekkingsreis naar mezelf verder. Luisteren naar mezelf moet als een tweede natuur gaan worden. Ik heb te lang mijn gevoel onder de grond gestopt. Als een struisvogel heb ik mijn kop in het zand gestoken als het ging om zaken die te dichtbij kwamen. Een mechanisme wat ik mezelf in de loop van mijn leven heb aangeleerd. Een mechanisme dat me heeft beschermd, maar me nu steeds meer tegen gaat werken. Hoe je het ook wendt of keert, ik zal móeten gaan voelen.
Op ontdekkingsreis naar mezelf: Deuren..
Als ik de laatste twee jaar iets heb geleerd is het wel dat niets in het leven zeker is.
Het loopt zoals het loopt en hoewel je natuurlijk ook veel zelf in de hand hebt, zijn er ook van die dingen waar je gewoonweg geen invloed op hebt. Dingen die je graag anders zou zien gaan. Ziek worden bijvoorbeeld is iets wat je overkomt. Je vraagt er niet om. En toch voelt het soms als een straf voor iets dat je verkeerd gedaan zou hebben. Alsof dat ziek worden niet voldoende is, zijn er soms consequenties aan verbonden die je van te voren niet kan inschatten. Kunst is om die consequenties te accepteren, te verwerken of een plekje te geven of om te zetten naar iets beters.
Deuren die ergens dicht gaan, openen weer ergens anders een nieuwe deur is het gezegde.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, genieten van de kleine dingen
De uitslagen van het bloed en de longfoto laten gelukkig niet lang op zich wachten. In het bloed zijn wat verhoogde onstekingswaarden gevonden en mijn schildklierwaarden waren niet goed. Dat laatste vertelt me niets nieuws. Dat ik niet in balans ben dat wieet ik al een tijdje. Ik zit immers nog midden in de fijnafstemming van het schildklierhormoon. Eind van de maand staat er toch al een controle gepland dus ikhoef hier even niets mee. Het baart me geenszins zorgen. De uitslag van de longfoto geeft me iets om over na te denken. Op de longfoto is een klein plekje te zien. En omdat ik na drie antibioticakuren nog niet veel beter ben , wil het ziekenhuis toch graag verder onderzoek doen. Dat betekent een afspraak bij de longarts en een eventuele CT scan. Eigenlijk, hoe raar het ook klinkt, ben ik blij met deze doorverwijzing. Na de schildklierkanker blijft er toch iets knagen en daar wil ik graag van af. Een CT scan zal me in ieder geval duidelijk geven..
Ik besluit mijn rust te pakken en niet te veel na te denken over het wat als…