Pas op, hoogspanning!

Pas op, hoogspanning!

Morgen is het zover.  We hebben er lang naar uit gekeken.  Het was een hectisch jaar  waarin we vrij abrubt hebben besloten  na 16 jaar te gaan verhuizen. De periode tussen deze plotselinge beslissing en de uiteindelijke koop en verkoop gingen niet zonder slag of stoot. Uiteraard niet, anders zou het maar saai zijn geweest. Nee gelukkig ging alles niet op rolletjes en was de spanning op momenten om te snijden. Wie wil er nu geen spanning?

lees verder

2018 Mijmeringen en dromen

2018 Mijmeringen en dromen

‘Why tell me why’ schalt door de kamer. Ondanks de hoofdpijn en de koude rillingen zet ik hem een tandje harder. Het liedje brengt me terug naar een samen luidkeels meezingen met mijn moeder en later naar een vrolijk tuinieren met de buurman van heel veel jaren terug. Een tekst met een boodschap “Kom op mensen, gebruik je verstand, de tijd dringt. Daar is geen twijfel over mogelijk” Wat vliegt de tijd inderdaad voorbij, mijmer ik. Een jaar is niets. Het is zonde om niet te genieten van het leven dat zo ontzettend snel voorbij gaat.

lees verder

Heerlijke hectiek

Heerlijke hectiek

Ken je dat gevoel? Dat de adrenaline door je aderen vloeit, het bloed je naar de wangen stijgt, je hart bonst van opwinding maar dit alles met een positieve lading. Een plus en minpool die elkaar raken waardoor je begint te lopen als een geoliede machine. Het gevoel van hectiek, het gevoel dat je leeft!

“Jij bent niet geschikt voor een baan in de frontlinie”, werd er tegen me gezegd. Een uitspraak gefundeerd op een basis van niets. Een basis waarin hectiek alleen bestond in huiselijke sfeer met een negatieve lading en niets te maken had met werk. Omdat ik gebroken was op het moment dat het tegen me werd gezegd en mijn taken waren uitgekleed, geloofde ik er in. Ik was gesloopt door ziekte, onbegrip, verlies en gleed ongemerkt in een negatieve spiraal naar beneden tot het punt waarop ik me zo verveelde dat ik niet meer in staat was tot de meest simpele bezigheid zonder fouten te maken. Ik werd steeds banger om nog meer fouten te maken waardoor de fouten  zich opstapelden en me steeds dieper de afgrond in sleurden.

Ik wist wat een burn out was, maar dat je juist door te weinig uitdaging je net zo ziek kon voelen was voor mij een totaal onbekend fenomeen. Ik begreep niet wat er met me aan de hand was toen ik letters ging omdraaien, verkeerde woorden ging gebruiken en het zweet me uitbrak als ik een simpele mail moest versturen. Totdat ik er door een psycholoog bij de revalidatie op attent werd gemaakt dat dit een hele duidelijke oorzaak had. Een total bore out. Dagelijks liep ik ertegen aan dat ik niet eens de meest simpele opdrachten uit mijn handen kon krijgen en steeds meer ging ik geloven dat ik een waardeloos werknemer was, onderstreept door de negatieve feedback.  Uiteindelijk geloofde ik zelfs dat ik niet alleen een slecht werknemer was, maar ook een slechte echtgenoot en moeder.

Door de revalidatie kreeg ik weer inzicht in wat er met me aan de hand was. Het lag niet aan mij. Ik miste uitdaging, zin en plezier in mijn dagelijkse werk. Ik miste mensen om me heen, het verlenen van service, de hectiek en diversiteit waarmee ik in de jaren daarvoor gewerkt heb. Ik koos voor een andere weg en zocht de hectiek weer op. Zou het me lukken om mijn hoofd koel te houden als alles tegelijk zou komen, zou ik het alleen kunnen? Zou degene die me heeft gezegd dat ik niet geschikt was voor de frontlinie gelijk hebben of ken ik mezelf uiteindelijk toch het beste? Tot vandaag  bleven deze vragen door mijn hoofd spoken. En nu weet ik het antwoord. Dat gevoel van heerlijke hectiek. Dat de adrenaline door je aderen vloeit, het bloed je naar de wangen stijgt, je hart bonst van opwinding maar dit alles met een positieve lading. Een plus en minpool die elkaar raken waardoor je begint te lopen als een geoliede machine. Het gevoel van hectiek, het gevoel dat je leeft! lees verder

Het theater van mijn lach

Loesje omschreef het zoals het is: ‘Chronisch ziek zijn, vraagt om chronisch optimisme’. Noem het een vorm van zelfbehoud. Ik noem het zelf het lachtheater. Door de pijn heen, doorgaan, accepteren dat is, wat er is. Want wanneer ik bij de pakken zou gaan neerzitten, kwam ik niet meer overeind en dat laatste is geen optie. Het leven is te mooi. Lach!

lees verder

Vers gemaaid gras

Samen lopen we in de vroege ochtend de buitenlucht in. De nog koele ochtend wind maakt me langzaam wakker. Mijn wandelgenote steekt haar neusje de lucht in als de wind haar raakt. Het ruikt naar vers gemaaid gras. Ik zie haar zichtbaar genieten. Ik ben in gedachten over de afgelopen nacht. Het is alsof ze mijn gedachten leest, als we de hoek omgaan staat ze plotseling stil…

Het was een rare nacht. De hernia speelt me al een paar dagen behoorlijk op. De morfine is nu duidelijk mijn lijf uit, de pijn komt helaas weer even hard terug. Alles in mij schreeuwt om de morfine die alle pijn zo lang heeft weggenomen. Het kost me moeite om het niet te nemen, maar ik doe het niet. Ik ben juist zo blij dat ik van deze verslavende rommel af ben. Met ademhalingsoefeningen en ontspanning probeer ik de pijn te onderdrukken en val uiteindelijk in slaap.

Vanuit het niets word ik plotseling wakker van pijn in mijn maag. Ik ben misselijk van de drukkende pijn. Ik ben bezweet en benauwd. In een paar seconden lijkt mijn  leven langs me heen te vliegen. Heel even vraag ik het me af. Is dit een hartinfarct? Ga ik dood? De gedachte is na een paar seconden weer voorbij. Mijn tong tintelt. Ik denk dat ik moet overgeven. Naast me ligt mijn lief diep in slaap. Ik wil hem niet wakker maken en toch slaat de twijfel toe. Wat is dit? Langzaam sta ik op en loop ik naar het toilet. De pijn in mijn maag en borst blijft drukken. Het benauwd me. Het zal zo wel weer zakken, denk ik. Een stemmetje in mijn hoofd zegt tegen me, dat ik rustig moet blijven en moet gaan liggen. Langzaam trekt de pijn weg. ’s Morgens word ik klam van het zweet maar opgelucht weer wakker.

Met deze gedachten loop ik naast Tikkel langs het gras wanneer ze ineens stil staat. Ze kijkt me vragend aan. Haar pootje blijft twijfelend steken boven het vers gemaaide gras. Net als toen ze voor de eerste keer sneeuw voelde onder haar pootjes, is dit gras iets vreemds. Wanneer haar pootje het gras raakt, schrikt ze iets terug, haar neus drukt ze in het losse gras. Ze ruikt of dit wel het vertrouwde gras is waar ze gisteren nog gelopen heeft. Ineens is er herkenning. Dartelend als een lammetje, huppelt ze door het losse gras. Met haar neus gooit ze de sprietjes steeds omhoog. Ze trekt flink bekijks door haar vrolijke eerste kennismaking met vers gemaaid gras.

Ze maakt me gelukkig. De gedachten over de voorgaande nacht, ebben langzaam weg. Het is logisch dat ik niet meer helemaal zeker ben van mijn lijf na de schildklierkanker, maar ik moet het niet mijn leven laten regeren. Het heeft geen zin om na te denken over iets dat is geweest. Waarschijnlijk had het geen enkele betekenis. Even later ligt Tikkel uitgelaten in haar mandje en zit ik ontspannen aan de koffie. Ik ben er nog niet met mijn lijf, maar mijn hoofd is in ieder geval op orde. Er is een nieuwe dag aangebroken vol nieuwe ontdekkingen en de geur van vers gemaaid gras. lees verder

Koester momenten

Koester momenten

We hebben ze allemaal, van die mooie momenten die in je geheugen zijn blijven staan alsof ze nooit zijn verdwenen. En dat zijn ze ook niet. Soms zijn het hele kleine dingen die op het eerste gezicht nauwelijks betekenis lijken te hebben. Alsof het gewoon is. Pas veel later blijken die momenten een veel waardevollere betekenis te hebben gehad dan je toen dacht. Ik noem ze koester momenten. En vandaag was er één.

Een gewone zonnige vrijdag is het als ik vandaag op sta. Herdenkingsdag en Vrijheidsdag zijn voorbij. De meivakantie loopt ten einde en vanaf maandag is alles met uitzondering van de naderende Pinksterdagen weer even normaal. Ietwat besluiteloos sta ik voor mijn kast. Het zonnetje buiten vraagt om een jurkje, maar mijn lelijke benen vragen om een bedekkende broek. Ik besluit mijn melkwitte lelijke benen die onder de jeukplekjes zitten wat lucht te gunnen en kies met een zeker lef voor het jurkje.

Vandaag ga ik op bezoek bij mijn tante die inmiddels 87 jaar is. Al vanaf dat ik een baby was logeerde ik graag bij mijn oom en tante uit Nijmegen. Het leek altijd een wereldreis vanuit Breda, maar eigenlijk was het met de auto maar een klein uurtje weg. Ongeveer zo lang doe ik er nu ook over om met de bus vanuit mijn woonplaats bij haar te komen. Met de auto is het misschien maar vijfentwintig minuten, maar dat rijbewijs moet er van mijn kant nog steeds komen. Ach alles op zijn tijd.

Met een uurtje zitten we heerlijk aan de koffie en wat lekkers. We kletsen wat af. Over mijn kinderen, haar kleinkinderen en over de tijd die vliegt. Een paar oude kinderfoto’s van mezelf liggen voor me klaar om mee te nemen. Ze staren me met grote ogen aan. Ogen die lachen, ogen die bedenkelijk kijken, ogen die een heel verleden dragen. Herinneringen van oude logeerpartijtjes vliegen door mijn hoofd. Koester momentjes.

Na de koffie rijden we naar het bos waar we in een prachtige tuin heerlijk wat gaan lunchen. Ook daar vliegen de koester momentjes van toen weer door mijn hoofd. Twee schommelende kinderen doen me denken aan mezelf. Wat ben ik vaak gelukkig geweest daar met mijn tante. Het zonnetje verwarmt  heerlijk, maar de warmte die ik voel van binnen schijnt nog veel harder. Deze vrouw die naast me zit, heeft voor mij een betekenis die ik niet kan uiten. Ik besef hoe ontzettend bijzonder het is dat ik hier nog met haar mag zitten.

Over een paar dagen is het Moederdag. Sinds mijn moeder is overleden, zie ik deze dag liever voorbij gaan. Het geeft me een leeg en eenzaam gevoel. Maar hier in deze bostuin, in zon, de spelende kinderen op de achtergrond en mijn oh zo vertrouwde tante naast me, voel ik me ineens niet meer zo alleen. Dit moment is een koester moment. Een onbetaalbaar mooi cadeau voor Moederdag. Ik wou dat ik haar gewoon kon zeggen hoeveel ik van haar houd… lees verder