Terwijl ik samen met mijn lief in de wachtkamer van het ziekenhuis de tijd zit te doden, komt er een mevrouw de spreekkamer uit. Ze is behoorlijk van streek en kijkt zoekend om zich heen. De man met wie ze is gekomen staat wat geërgerd op. “Jeetje vrouw, stel je niet zo aan”, zegt hij. Zachtjes, maar net hard genoeg voor mij om het te horen, zegt ze dat ze zojuist slecht nieuws heeft gehad. Zijn geduld is duidelijk op. Hij beent met grote passen de wachtkamer uit terwijl zij haar tranen wegveegt…. Lees verder
Auteur: Anke
De ironie van de griepprik
Met een zachte plof land de oproep voor de jaarlijkse griepspuit op de deurmat. Hoewel ik hem had verwacht gaat er toch een lichte schok door me heen als ik hem open maak Een beetje wraakzuchtig kijkt de brief me aan.Nee!! denk ik als ik de oproepdatum zie staan. 23 oktober. De ironie druipt er van af. De ironie van de griepprik.
Blijf jezelf , er zijn al zoveel anderen
Het is misschien wel het beste advies dat je maar kunt krijgen. Blijf jezelf. Voor mij klinkt het persoonlijk als een vanzelfsprekendheid. Gelukkig wel. Ik hoef er niet over na te denken hoe ik me moet gedragen in een bepaald gezeldschap of tijdens belangrijke gebeurtenissen. Het komt gewoon natuurlijk.
Schildklierkanker Awareness stopt niet!
Delen via Social media brengt bekendheid!
De maand september vloeit langzaam over in oktober. De hele maand stond in het teken van Schildklierkanker Awareness, maar het resultaat lijkt wederom tegen te vallen. Helaas ook dit jaar weer geen gekleurde lintjes, collectes, media-aandacht of pakkende posters op billboards, maar langzaamaan komt er wél steeds meer aandacht voor de ziekte op social media. We zijn er nog niet, maar de Schildklier Awareness gaat door! Lees verder ..
Vallende blaadjes
De herfst is begonnen. Persoonlijk vind ik de herfst heerlijk maar ik weet ook dat er veel mensen op zien tegen de vallende blaadjes. Voor mij betekenen die vallende blaadjes juist het begin van een een nieuwe periode want ieder begin, begint pas echt als je iets hebt afgesloten.
Sleutelfiguren
Je hele leven door kom je ze tegen. Mensen, die een dusdanige belangrijke rol in je leven spelen dat ze invloed hebben op hoe je ontwikkelt en gevormd wordt. Sleutelfiguren noem ik ze. Het zijn gewone mensen die je in je leven passeren. Het kan een leraar zijn, de bakker op de hoek, de balletjuf of de huisarts. Ogenschijnlijk van niet al te grote betekenis, maar waarvan pas later blijkt hoe groot de rol was die ze hebben gespeeld.
De kracht van een muizenpilletje
Sinds een paar jaar slik ik iedere ochtend rond een uur of half zeven een klein muizenpilletje. Eigenlijk zonder erbij na te denken. Pure gewenning, want als ik er wél bij na zou denken zou ik vooral erg dankbaar zijn. Dit kleine muizenpilletje houdt mij in leven! Lees verder…
Volg je hart, want dat klopt!
Midden in nacht ben ik plotseling klaarwakker. Zachtjes om mijn lief niet wakker te maken stap ik uit bed en ga naar beneden. Het is doodstil in huis. Gerrit zit dommelend op zijn stokje en kijkt verdwaasd op als ik de kamer binnen kom. Lichtelijk geïrriteerd omdat ik hem uit zijn slaap haal, duwt hij zijn snavel weer diep in zijn veren. Bekijk het maar, weet je wel hoe laat het is, denkt hij. Ik ga maar weer terug naar bed. Terwijl ik achterover in de kussens ga liggen ben ik me bewust van mijn hartslag die zachtjes en ritmisch in mijn borstkas klopt. Een geruststellende klop die me herinnert aan de quote die ik van een zeer krachtige dame kreeg. Volg je hart, want dat klopt!
Kiezen tussen twee kwaden
Keuzes maken. Het hoort bij het leven. Maar als je ziek bent, wordt dat ineens moeilijker. Keuzes die voor gezonde mensen misschien heel vanzelfsprekend lijken, worden door iemand die ziek is eerst op een weegschaal gelegd. Soms is het niet alleen een kwestie van kiezen tussen goed en kwaad, maar kiezen tussen twee kwaden. Lees verder..
De Reünie
Maandenlang heb ik er naar uitgekeken. Bij de eerste aankondiging die ik op facebook voorbij zag komen, wist ik het, daar moet ik naar toe! De datum,12 september 2015 heb ik rood omcirkeld in mijn agenda. Toen leek het nog zo ver weg, maar vandaag is het eindelijk zo ver. De reünie van mijn lagere school. Wanneer we het dorp binnen rijden, word ik overspoeld door emoties, gevoelens en herinneringen van meer dan 30 jaar terug….