Een beetje wiebelend en met zijn kopje diep in zijn veren gestoken, zit Gerritje op zijn stokje naast me te knikkebollen. Af en toe komt er een klein bijna onhoorbaar piepje uit zijn snaveltje. Zijn oogjes zijn stijf dicht. Als ik geluid maak gaan zijn kleine kraaloogjes een beetje geirriteerd open en dicht. De bodem van de kooi is bedekt met kleine donsveertjes. Gerrit heeft duidelijk last van voorjaarsmoeheid.
Wie heeft er vroeger als kind geen doktertje gespeeld? Met zo’n spiegeltje op je hoofd en een klein wit koffertje waar van alles in zat om de patiënt goed te kunnen onderzoeken? Sommige mensen lijken te zijn blijven hangen in die tijd nu ze volwassen zijn. Misschien versterkt door alle info die op internet te vinden is, maar tóch lijkt het me niet slim om voor eigen dokter te spelen. Lees verder
De storm in mijn maag rondom het spreken tijdens de celsus invitational conference is gaan liggen om plaats te maken voor een nieuwe storm. Morgen begin ik aan een nieuw avontuur. Na een lange ziekteperiode mag ik eindelijk starten aan een nieuw process in mijn leven. Eentje die ik heel graag zie slagen. Voordat het zo ver is, sluit ik mijn blogs, website, twitter en facebook af en ga er even tussen uit. Een paar dagen complete rust!
Toen ik op 26 april 2012 de diagnose schildklierkanker kreeg, had ik nooit kunnen bedenken dat ik drie jaar later een lezing zou geven op een symposium van de Celsus academie. Wat is er veel veranderd in mijn leven nadat de chirurg mij als een complete verrassing vertelde dat ik kanker had. Als mens ben ik veranderd, mijn kijk op het leven is veranderd, practisch is er veel veranderd. Oók in de zorg is er sinds mijn diagnose veel veranderd. Goede ontwikkelingen, maar ook minder goede. Althans vanuit mijn oogpunt. Als patiënt. Het voelt alsof de zorg nog zoekende is naar de juiste balans in al die veranderingen. Wetende waar we heen willen, rennen we met zijn allen rond in dezelfde molen. De patiënt, de kwaliteit van de zorg, de kosten die de zorg meebrengt en de zorg zelf allemaal in hetzelfde hamsterrad rondkantelend tot we er zijn. Dé ultieme bestemming waarin alles op zijn plek valt.
waarin ik mijn boosheid uitte over de manier waarop er met schildklierkanker wordt omgegaan, heeft veel losgemaakt. Ik kreeg enorm veel berichtjes en tweets van medemusketiers die samen met mij de vuist op tafel willen slaan om schildklierkanker nu eíndelijk eens serieus te nemen. Om dit kracht bij te zetten, doe ik bij deze een oproep aan Eva, Matthijs, Jeroen, Humberto en Loretta. Zet schildklierkanker op de kaart! Lees verder..
Ik ben boos! Boos, verbaasd, gefrustreerd. Maar tegelijkertijd ook geamuseerd. Ik lach me rot om de verklaringen van mensen rondom het krijgen van een ziekte als kanker en vervolgens lig ik dubbel om de verzonnen redenen dat je beter wordt. Ik irriteer me aan mensen die me alleen nog zien als die vrouw met schildklierkanker. Ik ben veel meer dan dat. Ik ben sterker dan schildklierkanker. Lees verder…
Moe maar voldaan zit aan de koffie. Moe van de inspanning en voldaan van het resultaat. Het is een heerlijk gevoel. Iets dat ik jaren geleden nooit voor mogelijk heb gehouden is geschied. Ik vind dit fijn! Gezellig zelfs én het geeft me energie . Enige nadeel is dat ik dit altijd pas achteraf ervaar. Maar hoe dan ook. Ik ben blij dat ik er weer ben geweest. In de sportschool!
‘Wat een herkenning!’ Het is de meest gehoorde reactie sinds ik ben gaan schrijven. Daar ben ik enorm blij mee, want dat was een van de redenen dat ik überhaupt ben begonnen. Het bieden van herkenning voor diegenen die dat nodig hebben. Tóch word ik juist getriggerd door de beduidend kleinere categorie die juist het tegenovergestelde terug geeft. Mijn antwoord daarop is simpel. We zijn niet allemaal hetzelfde! lees verder
Als je de laatste dagen aan mij vraagt hoe het er mee gaat dan loop je dikke kans het stoom uit mijn oren te zien komen. Het lastige is dat ik niet zo goed kan uitleggen waarom. Maar dat dit gevoel momenteel overheerst boven alle andere mag duidelijk zijn. Mijn oren blazen als een oude stoomlocomotief. Mama is boos!
‘April doet wat hij wil’, zo luidt het gezegde. Hoe waar dat is, werd ons in april 2012 pijnlijk duidelijk.
”Ik zing; het is mijn passie. Ineens merkte ik dat het niet meer ging. Ik werd hees en er verscheen halverwege 2011 een flinke bobbel in mijn hals. Een punctie wees een goedaardig gezwel uit van twee bij drie centimeter. Ik hoefde me geen zorgen te maken. lees verder…Het advies van de endocrinoloog en de huisarts was in eerste instantie om de bobbel te laten zitten. een operatie zou veel meer schade aanbrengen dan de bobbel zelf. Kort daarna kreeg ik last met ademhalen. De bobbel bleek naast mijn stembanden ook mijn luchtpijp te verdrukken. In overleg met de chirurg werd in april 2012 toch de rechterhelft van de schildklier verwijderd. Ik was eigenlijk alleen maar opgelucht. Straks zou ik weer kunnen zingen.”