Er zijn van die dingen die je het liefst meteen van de daken zou willen schreeuwen, uit boosheid of enorme blijdschap maar soms is het beter om je tong nog even in te slikken of een stuk ducktape over je mond te plakken. Het gezegde zegt niet voor niets “spreken is zilver, zwijgen is goud!”
Over leven
Over Leven: Leven is gemengde drop in een zakje
Zo lang als ik me kan herinneren, ben ik dol op drop. Laurier drop en munten drop vind ik het lekkerste, hoewel ik ook dol ben op gezouten drop en zoete katjesdrop. Eigenlijk kan ik gewoon niet kiezen. Het liefst schep ik daarom mijn eigen dropjes bij de drogist. Van alle smaken een beetje in een zakje. Eigenlijk is het leven ook een beetje zo. Een afwisseling aan zout, zoet, bitter , zwart en wit en soms een kleurtje. Het leven is gewoon net als gemengde drop in een zakje.
Over Leven: Wie schrijft die blijft
Iemand aan wiens opinie ik een grote waarde hecht, zei laatst tegen mij. Wie schrijft die blijft! Op dat moment twijfelde ik of ik door moest gaan met het frequent schrijven van mijn blogs omdat ik me ook moet richten op het hervinden van mijn balans en kwaliteiten in mijn werk. Ook al heeft de mening van deze persoon een zwaarwegende factor in mijn beslissingen, deze beslissing komt geheel uit mijn hart. De uitdrukking “wie schrijft die blijft” heeft in mijn geval een letterlijke betekenis. Namelijk, wie schrijft die leeft!
Over Leven: kwestie van in en uitademen
Deze week staat mijn agenda vol met stressmomenten. Afspraken, uitslagen en bezoekjes die mijn nachtrust behoorlijk verstoren. Allemaal zaken waar ik zelf eigenlijk geen invloed op heb voor wat betreft de uitkomst. Er is maar één ding dat je daarmee kunt doen. Een kwestie van in en uitademen en alles op je af laten komen.
Over Leven: een gewone zaterdag..zon, onweer en harde deurstoten
De dag begint vroeg als de eerste zonnestralen door het open raam vallen en de vogeltjes vrolijk aankondigen dat het weer een stralende dag gaat worden. Ik draai me nog een keer om als ik mijn zoon de deur uit hoor gaan om te gaan werken. Even later gaat de wekker. Wanneer manlief ook vertrekt, sta ik snel op om te gaan sporten. De dag is begonnen, een gewone zaterdag.
Over Leven: De toeristische route
Een beetje suf zit ik vanmorgen in de bus naar mijn werk. Ik heb al een paar dagen niet goed geslapen en het slaapgebrek begint duidelijk zijn tol te eisen. Pas als er iemand geirriteerd begint te schreeuwen tegen de buschauffeur heb ik door dat we verkeerd gereden zijn. De vergissing van de chauffeur wekt een hoop gepiep en ergernis op. Tolerantie en begrip zijn deze ochtend in deze bus ver te zoeken. Met een zucht om zo veel gemopper om me heen, haal ik mijn schouders op. Wat geeft het? Nog geen vijf minuten later komen we via de toeristische route vanzelf weer op de juiste weg.
Over Leven: Recht in het hart.
Mijn hoofd zit vol met alle indrukken van gisteren. Een beetje verdwaasd zit ik deze zondag met mijn bakje koffie op de bank de dag van gisteren te overdenken. Mijn lief is aan het werk en de kinderen zijn de deur uit. Ik merk dat ik tijd en rust nodig heb om al deze indrukken een plaats te geven .Een plekje in mijn hoofd, maar nog belangrijker een plek in mijn hart. Want dát was het.. deze dag raakte, recht in het hart!
Over Leven: Buiten de lijntjes kleuren
Soms heb ik het even nodig. Even uit de band springen. Even los van het aangemeten keurslijf om dagelijks het beste uit mezelf te halen. We zijn steeds meer bezig met wat móet, met presteren en verbeteren.Voldoen aan wat anderen van je verwachten. Overal worden er maatstaven en eisen verbonden aan je als mens. De eisen worden steeds hoger. Iedereen loopt braaf achter elkaar aan in hetzelfde gareel. En noem mij maar dwars, maar soms heb ik de onbedwingbare zin om flink buiten de lijntjes kleuren.
Over Leven: Littekens
Littekens, we hebben ze allemaal. Zichtbare en onzichtbare. De zichtbare vertellen ons een verhaal dat eindigt met “ik heb het overleefd”. De onzichtbare vertellen ons verhalen die geen einde hebben. Verhalen die soms al heel oud zijn. Of verhalen die nooit verteld zijn en nooit verteld zullen worden..
Over Leven: Ben ik te min?!
Ben ik te min? Omdat je ouders meer poen hebben dan de mijne? Ben ik te min omdat je pa in een grotere kar rijdt dan de mijne? Wie kent ze niet de bekende zinnen uit de song van Armand uit de jaren 60. Wat hij zich jaren geleden al afvroeg, vraag ik me ook nog steeds wel eens af. En ik weet zeker dat ik daarin niet de enige ben.