Vervolg reisblog Canada / Michigan-(07)Dromen komen uit

Vervolg reisblog Canada / Michigan-(07)Dromen komen uit


Toen ik nog een klein meisje was, zag ik het voor het eerst. Ik weet nog dat ik dacht. Ooit zal ik daar heen gaan. Toen ik opgroeide dacht ik er vaak aan. Alleen de stelligheid waarmee ik ooit dacht dat ik daar ooit heen zou gaan werd meer een vraag. Zal ik daar ooit heen gaan? Het werd een soort van bucketlist dingetje. Ik heb niet echt een bucketlist. Sinds dat ik ziek ben geweest, ben ik juist van mening dat je moet genieten van ieder moment. Het speciale zit hem in de kleinste dingen. Dingen die vaak niet worden genoemd op een bucketlist. Je moet gewoon doen wat je wil, kan, wat in je vermogen ligt en vooral genieten, want het leven is zo voorbij.

lees verder

Vervolg reisblog Canada / Michigan-(06)Op het topje van de wereld

Vervolg reisblog Canada / Michigan-(06)Op het topje van de wereld

Ken je dat gevoel dat je op het topje van de wereld staat. Dat alles letterlijk aan je voeten ligt met boven je alleen maar lucht en jij alles kunt overzien als een adelaar die met de wind door de veren over de vallei heen vliegt op zoek naar prooi. Ik wel.. Ik voelde het in Canada op de tweede dag in Algonguin Park hoog boven op een rots. Een allesomvattend gevoel van geluk en rust.

lees verder

Een warm bad

Een warm bad

Nog even en dan mag ook ik naar huis. Met een tevreden zucht kijk ik om me heen. De werkvloer lijkt uitgestorven. De meeste collega’s zijn deze middag al vroeg naar huis gegaan. De kerstboom en de kerst chocolaatjes op de tafel staan er een beetje verlaten bij. En toch voel ik me niet alleen..

lees verder

Liefde is liefde!

Liefde is liefde!

Weet je wel hoeveel ik van je hou? Veel te veel, zeg ik altijd…. Maar kan dat eigenlijk? Te veel van iemand houden. Is liefde niet bodemloos? Misschien moet je er ook niet te veel over na denken, maar het gewoon voelen en vergeet het vooral niet uit te spreken zo af en toe.. Ik hou van jou!

Het is zomaar een gedachte die in me opkomt deze zondagmiddag terwijl ik alleen thuis op de bank zit. Mijn lief is naar zijn werk, mijn zonen naar hun eigen lief, mijn vrienden hebben hun eigen bezigheden met hun gezinnen en Tikkel ligt te snurken in haar mand. De radio draait hits uit de jaren 80. Ik vind het niet erg om alleen te zijn. De muziek vult mijn hart net als de avond hiervoor. Op facebook komt een foto voorbij van twee kussende mannen in pak. Een prachtige foto van een kledingfabrikant die deze foto’s plaatste in bushokjes waarmee een storm aan protest door het land ging, want zoenende mannen zouden aanstootgevend zijn.

Ik begrijp het niet. Wat kan er mis zijn aan liefde tussen twee mensen. Waar en door wie is bepaald dat twee mannen of twee vrouwen niet van elkaar kunnen houden en dat niet mogen laten zien?  Liefde is iets dat niet te sturen of te verklaren is. Het is een gevoel dat je overkomt, je hele hart vult met een warmte die niet zomaar te stoppen is.  En het mooiste is, er is ruimte voor heel veel soorten liefde tegelijk. Liefde brengt je in een uiterst gevoel van geluk, maar kan je ook doen wankelen op je benen en je pijn doen als het niet wederzijds is, of je verlaat. Het is iets dat je wilt vasthouden voor altijd. Maar uiteindelijk weet je dat je ooit afscheid zult moeten nemen.

Dat is wat mij persoonlijk het meest beangstigd en waardoor ik juist in staat kan zijn de mensen van me af te stoten van wie ik het meeste houdt, bang voor de ondraaglijke pijn van het verlies. Ik doe het ook als ik merk dat anderen een plaatsje krijgen in het hart van mijn geliefden. Ik zet mezelf dan automatisch opzij. Liever dat ik zelf afscheid neem dan verlaten te worden.  Daarom ben ik ook niemands aller aller beste vriendin, maar een van de velen die het hart van mijn vrienden vullen. Het geeft niet. Ook in hún hart is ruimte voor meer dan één.

Liefde is iets moois. Waarom zijn er mensen die een liefde veroordelen. Is dit puur uit geloofsovertuiging?Wat ik me uit mijn eigen geloofsopvoeding kan herinneren is juist de zin ‘heb uw naaste lief’. Zijn deze mensen misschien net als ik  bang de liefde te verliezen?  Niet doen! Je verliest uiteindelijk alleen maar zelf. Zonder liefde in je hart is het koud. In de jaren na de kanker is mijn liefde alleen maar gegroeid en ik moet eerlijk zeggen, het maakt van  mij een gelukkiger mens. Het maakt je warm om terug te denken aan je eerste kus, de first time, first love  waar Robin Beck over zong eind jaren 80, begin 90. Het slopen van een poster van twee zoenende mannen is als het slopen van de liefde tussen twee mensen. Het is mooi om de liefde van anderen om je heen te kunnen zien en voelen in het diepste van je hart.Of het nu is voor een dier, een familielid, een vriend(in), een kind is, of degene met wie je samen oud wilt worden. Ik zeg het daarom nog een keer hardop. Ik hou van jou! lees verder

Ieder einde heeft een nieuw begin

Ieder einde heeft een nieuw begin

Nog een paar weken dan is het Kerstmis en vieren we de geboorte van een klein kindeke in een stal in Bethlehem. Het begin van een nieuw leven van een baby zo speciaal dat hij al eeuwenlang staat voor een nieuw begin voor “all of mankind” Niet iedereen gelooft hier in als een waarheid. Dat maakt ook niet uit. Het is een eeuwenoud verhaal dat generatie op generatie wordt doorverteld en veel mensen vinden in dit verhaal hoop, kracht en een symbolisch nieuw begin voor  na moeilijke perioden. Dat op zichzelf maakt velen gelukkig. En dat is waar Kerst om gaat.

De kerstboom staat in veel huizen al in zijn volle glorie te wachten op de laatste weken van het jaar. Het aftellen heeft voor mij een dubbele betekenis gekregen. Ze hebben iets magisch voor mij. De warmte en de symboliek maken me altijd gelukkig en blij maar dit jaar voelt het nóg beter. Wanneer de klok twaalf slaat neem ik afscheid van mijn oude werkplek en luidt ik een nieuw begin in op een plek waar ik me nu al welkom voel.
Dit nieuwe begin voelt als een zegen na een hele turbulente tijd. Een soort van geboorte van een nieuwe kans op geluk. Een kans om te laten zien wie ik ben, waar ik voor sta en dat ik er mag zijn. Gezond, met een verleden dat achter me ligt en hopelijk nooit meer boven komt. Het heeft zo moeten zijn. Mijn sollicitatie was een beslissing vanuit mijn hart genomen. Eigenlijk waren het iets te veel uren naar mijn zin. Ik zou eerder minder gaan werken dan meer. Rekening houdend met mijn gezondheidstoestand in de afgelopen jaren, maar toen ik deze vacature zag, kon ik alleen maar reageren met een dolenthousiast “Ja!”

Ondanks dat de verdiensten minder zijn en het functieniveau op papier lager uitvalt dan wat ik me de afgelopen jaren heb mogen noemen voel ik me met deze nieuwe kans zoveel rijker. Ik heb geen seconde getwijfeld. Ik ga iets doen dat ik leuk vind en waar het contact met mensen voorop staat. Die paar uur meer maken niet uit als je iets mag doen waar je van gaat vliegen. Er is geen ruimte meer voor verveling. Ik voel nu al een verstandhouding tussen gelijkgestemden nog voordat ik ben begonnen. Alles wat ik nu mis, ga ik daar omarmen. En zij op hun beurt omarmen mij.

Voordat het zo ver is heb ik nog even vakantie. Even tijd om afstand te nemen van wat ik achter me laat. En dat is nodig. Toch neem ik ook wat mee. Veel draag ik mee in mijn hart vol dankbaarheid. Ik ben gezond. Ik heb inzichten die ik eerder niet had. Een innerlijke rust die ik eerder niet voelde. De wetenschap wie ik ben, wat ik kan en waard ben, wat ik wil en belangrijker nog wat ik niet meer wil. De twijfel die in de loop van de jaren is ontstaan laat ik achter. Natuurlijk is het ook spannend, de toekomst kan ik natuurlijk niet voorspellen. maar één ding weet ik zeker. Op 22 december stap ik in de lift op weg naar een gelukkig 2018. Een glimlach ligt om mijn mond en zal niet meer verdwijnen ..

foto flickr. com  lees verder

(V)rijdag de 13e

(V)rijdag de 13e

Sneeuw! Het is het eerste wat ik zie als ik vanmorgen mij ogen open doe. Oh jee, vrijdag de 13e zie ik als ik mijn telefoon wakker maak. Sneeuw op vrijdag de 13e klinkt niet als een gelukbrengende combi. Iedereen maar extra voorzichtig op de weg. Aan de andere kant is het een geluk dat het sneeuwt vandaag.. dan zie je de zwarte kat makkelijker aankomen.

lees verder

Geluk in een potje

Geluk in een potje

Wie waren er wél voor je? Vraagt dr Rossi me. Ik lach en draai een beetje op mijn stoel. “Ja duhh , mijn man en kinderen, mijn buuf en die en die vrienden”. Ze kijkt me onderzoekend aan. “En dat vind jij normaal”zegt ze . Nou ja, logisch toch , antwoord ik terug. Terwijl ik het schaamrood langs mijn kaken voel glijden, bedenk ik me tegelijkertijd, dat het helemaal zo logisch niet is. Zij waren er wél, en wat maakt die anderen die er niet waren dan zo belangrijk?

lees verder