We moeten we moeten rennen, springen, vliegen duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. De songtekst van Herman van Veen die voor mij meer realiteit bevat dan ik misschien ooit heb gezien, hoewel het wat mij betreft niets met haast te maken heeft, maar meer met de laatste in deze rij. Doorgaan!
Over leven
De ironie van de griepprik
Met een zachte plof land de oproep voor de jaarlijkse griepspuit op de deurmat. Hoewel ik hem had verwacht gaat er toch een lichte schok door me heen als ik hem open maak Een beetje wraakzuchtig kijkt de brief me aan.Nee!! denk ik als ik de oproepdatum zie staan. 23 oktober. De ironie druipt er van af. De ironie van de griepprik.
Blijf jezelf , er zijn al zoveel anderen
Het is misschien wel het beste advies dat je maar kunt krijgen. Blijf jezelf. Voor mij klinkt het persoonlijk als een vanzelfsprekendheid. Gelukkig wel. Ik hoef er niet over na te denken hoe ik me moet gedragen in een bepaald gezeldschap of tijdens belangrijke gebeurtenissen. Het komt gewoon natuurlijk.
Vallende blaadjes
De herfst is begonnen. Persoonlijk vind ik de herfst heerlijk maar ik weet ook dat er veel mensen op zien tegen de vallende blaadjes. Voor mij betekenen die vallende blaadjes juist het begin van een een nieuwe periode want ieder begin, begint pas echt als je iets hebt afgesloten.
Sleutelfiguren
Je hele leven door kom je ze tegen. Mensen, die een dusdanige belangrijke rol in je leven spelen dat ze invloed hebben op hoe je ontwikkelt en gevormd wordt. Sleutelfiguren noem ik ze. Het zijn gewone mensen die je in je leven passeren. Het kan een leraar zijn, de bakker op de hoek, de balletjuf of de huisarts. Ogenschijnlijk van niet al te grote betekenis, maar waarvan pas later blijkt hoe groot de rol was die ze hebben gespeeld.
Volg je hart, want dat klopt!
Midden in nacht ben ik plotseling klaarwakker. Zachtjes om mijn lief niet wakker te maken stap ik uit bed en ga naar beneden. Het is doodstil in huis. Gerrit zit dommelend op zijn stokje en kijkt verdwaasd op als ik de kamer binnen kom. Lichtelijk geïrriteerd omdat ik hem uit zijn slaap haal, duwt hij zijn snavel weer diep in zijn veren. Bekijk het maar, weet je wel hoe laat het is, denkt hij. Ik ga maar weer terug naar bed. Terwijl ik achterover in de kussens ga liggen ben ik me bewust van mijn hartslag die zachtjes en ritmisch in mijn borstkas klopt. Een geruststellende klop die me herinnert aan de quote die ik van een zeer krachtige dame kreeg. Volg je hart, want dat klopt!
De Reünie
Maandenlang heb ik er naar uitgekeken. Bij de eerste aankondiging die ik op facebook voorbij zag komen, wist ik het, daar moet ik naar toe! De datum,12 september 2015 heb ik rood omcirkeld in mijn agenda. Toen leek het nog zo ver weg, maar vandaag is het eindelijk zo ver. De reünie van mijn lagere school. Wanneer we het dorp binnen rijden, word ik overspoeld door emoties, gevoelens en herinneringen van meer dan 30 jaar terug….
Opstijgen en landen, optrekken en afremmen…
Twee weken geleden zaten we nog prinsheerlijk aan het zwembad in een zonovergoten Turkije. Nog maar zo kort geleden kwamen we terug van een heerlijke vakantie maar in deze korte periode lijkt het alsof ik nog steeds doorlopend op reis ben bezig met opstijgen en landen, optrekken en proberen af te remmen. Vooral het landen en afremmen is momenteel wel even nodig.
Koningin voor een dag..
8 september 2015. In alle vroegte vertrekken mijn man en ik van huis naar Genzyme Europe in Naarden. Dat was maar goed ook want men had kennelijk massaal bedacht die ochtend aan filevorming te doen. Ik ben zenuwachtig en moet nodig plassen. We komen gelukkig ruim op tijd aan bij het kantoor aan het Gooimeer. Mijn man kondigt me door de praatpaal aan alsof ik de koningin ben. Zijn aankoniging, “ik kom mevrouw van Haften brengen” maakt me aan het lachen. De nervositeit trekt op en met een zuchtje van opluchting omdat de toilet nabij is vermengd met trots en puur geluk, loop ik naar binnen waar een breed lachende receptioniste ons opwacht.
Op eigen benen
Daar sta ik dan. Met een zucht van weemoed vermengd met opluchting heb ik de deur achter me dicht gedaan. Met een voldaan gevoel fiets ik naar de banketbakker. Dit vraagt om een gebakje. Ik vier dat ik na anderhalf jaar mijn therapie bij dr. Rossi kan afsluiten. Een periode van ziekte, verdriet en pijn ligt achter me en maakt plaats voor een toekomst vol vertrouwen in mezelf . Vanaf gisteren ga ik op eigen benen verder.