Meteen de eerste keer een foutloos rijexamen, wie droomt daar niet van? Door omstandigheden ben ik nooit in de gelegenheid geweest om mijn rijbewijs te halen, maar vóór mijn vijftigste slagen staat hoog op mijn verlanglijstje. Of het ooit gaat gebeuren is nog maar de vraag na het horen van dit bizarre verhaal.. Lees verder.
Mijn hoofd zit vol met alle indrukken van gisteren. Een beetje verdwaasd zit ik deze zondag met mijn bakje koffie op de bank de dag van gisteren te overdenken. Mijn lief is aan het werk en de kinderen zijn de deur uit. Ik merk dat ik tijd en rust nodig heb om al deze indrukken een plaats te geven .Een plekje in mijn hoofd, maar nog belangrijker een plek in mijn hart. Want dát was het.. deze dag raakte, recht in het hart!
Zaterdag 30 mei was de opening van het Marikenhuis in Nijmegen! Ik mocht samen met twee andere schrijvers als ervaringsdeskundige een woordje doen over mijn boek en diagnose schildklierkanker. Na afloop heb ik het boekje overhandigd aan Roos Marie Tummers voor de bibliotheek van het Marikenhuis. Hier kunnen gasten van het Marikenhuis gebruik van maken. Voor wie mijn praatje tijdens de opening van het Marikenhuis heeft gemist:
Littekens, we hebben ze allemaal. Zichtbare en onzichtbare. De zichtbare vertellen ons een verhaal dat eindigt met “ik heb het overleefd”. De onzichtbare vertellen ons verhalen die geen einde hebben. Verhalen die soms al heel oud zijn. Of verhalen die nooit verteld zijn en nooit verteld zullen worden..
Er vindt een duidelijke kanteling plaats binnen de gezondheidszorg. Overal waar je televisie of radio aanzet, kranten open slaat of social media bekijkt, luidt de stem van de (kanker)patiënt. Een fantastische ontwikkeling die goede hoop geeft dat deze tendens zich voortzet en ook de schildklier(kanker)patiënt eindelijk gehoord zal worden.
Lees verder..
Een grote twijfel bekruipt me sinds mijn ontdekkingsreis naar mezelf ten einde kwam. Waar de vraag “to be, or not to be” is beantwoord met een duidelijk “to be”, wordt een andere vraag steeds dringender. “To write, or not to write?”
Wat is je waarde? Het is denk ik zo’n beetje de meest gestelde vraag op fora en lotgenotenpagina’s als het gaat om schildklierproblematiek. De TSH-waarde die in het bloed wordt gemeten, is de belangrijkste graadmeter van de hormonale balans bij een schildklier(kanker)patiënt. Lees verder
Stel je voor: je hebt niets gedaan, maar wordt toch vastgezet in een kamer met een dikke ijzeren deur die je niet kan en mag verlaten. Je eten wordt door een luik geschoven. Onschuldig vast, zonder recht op bezoek. Het overkomt de schildklierkanker patiënt vaak meer dan één keer. Het overkwam ook mij, bijna drie jaar geleden. In oktober 2012.
Ik ben aangekomen aan de laatste fase van mijn ontdekkingsreis en merk dat ik toch wel heel erg veel heb geleerd en enorm ben gegroeid. Mijn strijd om de schildklier en schildklierkanker op de kaart te zetten gaat niet onopgemerkt! Dat is fantastisch! Steeds meer mensen herkennen zich in mijn verhaal en voelen zich gesteund dat schildklierkanker steeds meer wordt genoemd. Waar je wordt opgemerkt, staan naast alle vormen van steun ook dwarsliggers en critici klaar om gehakt van je te maken. Nou ben ik inmiddels al een aantal keren vermalen tot worst, dus ik zeg: kom maar op!
In mijn vorige blog stelde ik hardop de vraag waarom mensen voor eigen dokter spelen. Dit riep zoveel reacties op, van herkenning tot een dikgedrukt ‘daarom‘, dat een deel twee natuurlijk niet kon uitblijven. Lees verder.