Mijn reis gaat verder, weliswaar wat langzaam maar wel verder. Ik ben ongedurig. Met de toename van de vechtlust komt ook de toename van de onrust terug. Kunst is nu om een balans te vinden tussen de gezonde drive en de onrust van het moeten die ik mezelf weer aan het opleggen ben. Dat ik dat door heb is een enorme goede ontwikkeling. Ik besluit mezelf toe te staan mijn drive eens onder de loep te nemen en mijn reis voort te zetten met een slakkengang.
Auteur: Anke
De warmte van Wereldkankerdag
Gisteren was het 4 februari. Wereldkankerdag! Een internationale bewustwording dag waarop mensen over de hele wereld stilstaan bij kanker. Een dag om het bewustzijn rondom kanker te vergroten. Er is aandacht voor behandelingen en preventie, maar in de eerste plaats aandacht voor de mens met kanker. Wereldwijd worden er in veel ziekenhuizen en inloophuizen symposia of lezingen georganiseerd. Overal op social media verschijnt een warme gloed van kaarsjes en mooie quotes ten teken van respect en medeleven. Als ik ‘s morgens mijn facebook open, is de warmte van wereldkankerdag bijna voelbaar.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, op de helft!
Na de onvergetelijke verjaardag in de dierentuin met mijn lief en de verrassing die mij bij de plaatselijke wok wachtte in de avond, wist ik het! Ik hoef niet meer te zoeken naar waar ik moet zijn. Niets is belangrijker dan mijn thuishaven. Mijn drie mannen en mijn vogel Gerrit. In de laatste jaren heb ik vaak andere plaatsen prioriteit gemaakt boven het meest voor de hand liggende. Gelukkig ben ik op tijd tot het besef gekomen dat er maar één thuis belangrijk is en dat alles buiten mijn drie mannen en mijn vogel in principe valt onder de categorie bijzaak. Eén doel in mijn reis is bereikt! Ik ben op de helft.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, jarig met onbekende bestemming
Op de ochtend van mijn drieënveertigste verjaardag word ik wakker van de wekker die mijn lief heeft gezet om een lekker ontbijtje voor me te maken. Met een goedemorgen schatje, je zal over zeven jaar maar vijftig worden, vertrekt hij grinnnikend naar beneden. Nou ja zeg! Denk ik, maar als ik even later in de spiegel kijk, begrijp ik waar zijn compliment vandaan komt. Een enorme koortsneus, haren alle kanten op en een paar vouwen in mijn gezicht die even tijd nodig hebben om uit te zakken. Weinig aantrekkelijk gezicht. Trek wat warms aan lieverd roept mijn lief van beneden naar boven terwijl ik mezelf weer in de plooi trek. We gaan zo weg! Een feestelijk gevoel komt over mee heen als een warme deken. Ik ben vandaag jarig met onbekende bestemming.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, Neverland
Een van de plaatsen waar ik het gelukkigste meisje ben op deze aardbol is in de wereld van Disney. Disneyland Parijs staat letterlijk boven aan in mijn lijstje favoriete bestemmingen en regelmatig waan ik mij in mijn dromen op weg naar de tweede ster rechts..de weg naar Peter Pans Neverland.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, frozen
Januari vind ik altijd de vreselijkste maand van het jaar. In de eerste plaats omdat januari de maand is na mijn meest favoriete maand december. Ik tel nu al weer af naar de kerst. Maar januari duurt altijd zo lang. Om het feest compleet te maken ben ik aan het einde ook nog jarig. En koud dat die maand is! Meer als anders verlang ik naar warmte net zoals Olaf de sneeuwman in de film Frozen. De lente en de zomer kunnen niet snel genoeg beginnen.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, in de spiegel
Een beetje verdwaasd word ik wakker. Ik heb enorm vast geslapen. Voor het eerst in een hele lange tijd zonder rare dromen. Zonder honderd keer wakker te worden. Zonder draaien en woelen. Gewoon lekker geslapen. Ik moet vroeg bij dr. Rossi zijn dus ik moet opschieten. Snel de douche in. Hemel wat is het koud! Ik hijs me snel in mijn kleren, werp een blik in de spiegel,pak een kop koffie en weg ben ik.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, midden in de regenboog
Vandaag is het blue Monday. De zogenaamd meest deprimerende dag van het jaar. Alleen van het woord al krijg ik al de lachtstuipen. Wie bepaalt of een dag deprimerend is? Toch zeker alleen jijzelf! Ik ben vooral sinds de schildklier is verwijderd behoorlijk gevoelig voor depressie ,maar op dit soort dagen, die iemand voor wat voor reden dan ook de wereld in heeft geholpen, sta ik middenin de regenboog en zoek de mooiste kleur uit. Vandaag is dat paars!
Op ontdekkingsreis naar mezelf, Hieperdepieper
Het leven is één groot feest! Dat je dan wel zelf de slingers op moet hangen is een gegeven.
Gewapend met ballonnen, slingers en confetti ga ik aan de slag om de donkere bui waarin ik nu al een paar dagen verkeer te lijf te gaan. Ik trek werkelijk alles uit de kast om van zwart-wit-grijs een vrolijk en kleurrijk geheel te maken. Vandaag is het zover, een confettibom explodeert in de woonkamer. Het feest kan beginnen want ik ben helemaal hieperdepieper!
Op ontdekkingsreis naar mezelf, mag het een onsje meer zijn?
In mijn boek Goede kanker bestaat niet! Begon ik met de woorden: Soms sta je versteld wat mensen allemaal kunnen uitkramen. Is dat uit onnozelheid, onwetendheid of gewoon omdat ze zich geen houding weten te geven als het gaat om een ziekte als kanker? Je zou denken dat het went om te worden bejegend met vreemde uitspraken, maar nog steeds slaat de onnozelheid van de ander me soms nog keihard om de oren. Het klakkeloos afgaan op uiterlijk bijvoorbeeld. Voordat u dus oordeelt, stel ik dan maar de vraag: mag het een onsje meer zijn? Mijn man vindt van wel. Simpelweg omdat hij dan meer heeft om van te houden!