Met een tevreden gevoel zit ik in de bus terug naar huis. Mijn hoofd rust zacht naar achteren in de rugleuning Een vrolijk wijsje repeteert zich in mijn hoofd. Sinds lange tijd voel ik me echt goed. Met een glimlach denk ik terug aan een oude tekenfilm uit mijn kindertijd. “Zij zijn groot en ik is klein, en da’s niet eerlijk”. Ik grinnik, en realiseer me dat dat hardop gaat. De vrouw naast me kijkt me bevreemd aan. “Ja”, denk ik. “Deze Calimero is in de groei”.
Een floppy en een cassettebandje kijken me vanaf de verjaardagskaart vrolijk aan. Als je deze voorwerpen herkent, ben je niet oud maar retro! Met een dikke glimlach zet ik de kaart bovenop de kast. Want retro betekent terug!
Nog éen diepe geconcentreerde ademhaling, ik neem een aanloop en spring! Zwevend door de lucht, een dubbele flikflak, ik draai énnnn….. krrrrrrrrk! Met een plof kom ik neer, het schaamrood op de kaken en een grote scheur in mijn pakje. Ik heb gefaald..
Met een plof raak ik de mat. Éen schouder plat, de ander blijft omhoog. Liggend op de grond in de houdgreep. Buiten adem. Een seconde twijfel ik, laat ik los en geef ik over of worstel ik me uit deze benauwende greep. De tweede schouder zweeft boven de grond, slechts centimeters verwijderd van de ondergang….
Sneeuw! Het is het eerste wat ik zie als ik vanmorgen mij ogen open doe. Oh jee, vrijdag de 13e zie ik als ik mijn telefoon wakker maak. Sneeuw op vrijdag de 13e klinkt niet als een gelukbrengende combi. Iedereen maar extra voorzichtig op de weg. Aan de andere kant is het een geluk dat het sneeuwt vandaag.. dan zie je de zwarte kat makkelijker aankomen.
Met een weemoedig gevoel kijk ik naar buiten. De zee spoelt zijn golven het brede strand op. Vijf jaren gaan aan me voorbij. Met de golven mee. Een dikke traan glijdt over mijn wang naar beneden. Met het puntje van mijn tong proef ik het zout van mijn tranen. Alles is zo helder. De smaak van het zout, de golven van de zee, de pijn, het verdriet, de angst en onzekerheid. De wil om te overleven, uit de put te kruipen, verder te gaan. Hier is waar alles begon. En hier is het waar ik het ook moet loslaten. Ik leef!
Een gratis parkeerplaats voor de deur. Koffie wanneer je maar wilt en en een allerhartelijkst ontvangst met een “Hee , daar is ze weer, een bekend gezicht!” Zeg nou zelf, wat wil je als gast nog meer? Het lijkt een modelverblijf uit een reisgids totdat de realiteit tot me doordringt. Ik ben in “Hotel California”. Als je hier eenmaal binnen bent, kom je er nooit meer weg..
Terwijl de kurk van de champagnefles door de kamer suist, zie ik in een paar seconden het jaar 2016 samen met de kurk wegvliegen, tenminste datgene dat ik me kan herinneren. Als de champagne in het glas vloeit en ik mijn lief kus, valt er er een enorme last van mijn schouders af om plaats te maken voor een serene rust. Ik weet het zeker. Vanaf nu ga ik het heel anders doen. En dat is goed, of niet? Toch?
De dag na Kerst ben ik zoals altijd een beetje zoekende. Een beetje triest eigenlijk. De gezelligheid en de warmte van de dagen er voor lijken voor een jaar verdwenen. Wat rest zijn de overblijfselen van de gourmet inclusief de vettige lucht die een beetje in huis blijft hangen. Ik heb een kater maar niet van de drank. Terwijl ik mijn vijfde kop koffie zet, luister ik zoals elk jaar naar de top 2000. Mijn hart stroomt over. Bijna iedere song kleeft vast aan een moment, een gevoel, een herinnering…
De levensgrote poster sierde mijn kamer. Afgewisseld met paardenfoto’s en alles van George Michael en Wham. De Popfoto en de Hitkrant werden elke week afgezocht naar plaatjes van mijn grote idool. De groei van meisje naar jonge vrouw was geen gemakkelijke overgang. Aan de ene kant speelde ik nog met barbies en was ik dol op dieren, ballet en paarden en aan de andere kant wilde ik zo graag meetellen in de zogenaamde grote mensen wereld. Mijn broers en zus waren wat ouder dan ik. Zij hadden al een liefde en mijn zus ook al een kindje. Ik leek een beetje vast te zitten in het kleine meisje dat zo graag groot wilde zijn. Achteraf begrijp ik dat dat kleine meisje zich veiliger voelde in haar eigen gecreëerde, beschermde wereld.