Protest

Protest

Een groot protest op de Dam veroorzaakt een groot protest in het land via de sociale media. Terecht vind ik persoonlijk, want waar mensen worden gevangen in de regels van de RIVM en de overheid, het complete sociale leven van mensen stil legt door boetes en zelfs strafbladen uit te delen als je met drie of meer man op anderhalve meter van elkaar staat te praten. Uitgaan, horeca, openbaar vervoer etc slecht op 30% mag draaien. Er een vragenlijst op je wordt afgevuurd voordat je een restaurant of hotel binnen mag, vakanties worden geannuleerd, mensen hun banen verliezen en ouderen van eenzaamheid sterven omdat familie ze niet mag bezoeken, festivals worden afgelast vanwege te grote groepen die bij elkaar komen, staat de Dam met toestemming van de burgemeester gewoon met 5000 man bij elkaar op veel minder dan 1,5 meter te protesteren.

lees verder

De zekerheid van de onzekerheid (8)

De zekerheid van de onzekerheid (8)

In een paar weken tijd is ons leven  ineens veranderd in grote onzekerheid. Worden we ziek, en als we ziek worden, hoe erg zal dat dan zijn? Hoeveel doden gaan er nog vallen? Zullen de IC’s deze druk aan blijven kunnen? Zullen bedrijven blijven bestaan? Hoe zal de economie er uit gaan zien? Hoe gaan we  om met die onzekerheid? Een ding weet ik zeker, dat alles onzeker is en daaraan houd ik me vast.

lees verder

Een ‘Roller Coaster’ jaar

Een ‘Roller Coaster’ jaar

Het is de dag voor Kerstmis en alles wat er te horen is, is de top 4000 die zijn laatste noten wegspeelt voor morgen het huis zich vult met ons gezin. Tikkel ligt opgekruld in haar mand en ik maak me zo comfortabel mogelijk achter de laptop en overdenk ondertussen het afgelopen jaar. Een jaar dat de boeken in gaat als ‘Roller Coaster’ jaar.

lees verder

Kwik, Kwek en Kwak

Kwik, Kwek en Kwak

Sinds de schildklierkanker voel ik me soms meerdere personen tegelijk. De ene dag ben ik Kwik, de andere kwek en vaker dan me lief is ben ik Kwak.  Vandaag is een uitgesproken ‘Kwak’ dag.

Kwik is levendig, een spring in het veld vol met energie, plannen en altijd vrolijk en blij. Kwik heeft nooit genoeg. Wil altijd meer en ziet overal kansen. Kwik ziet het leven positief en optimistisch, de zon schijnt en de regen voelt altijd verkwikkend aan.  Kwik is niet te stoppen en verveelt zich erg snel. Kwik moet zoekt altijd de uitdaging, wil constant worden geprikkeld.

Kwek is een babbelkous. Kwek weet op alles het antwoord en denkt graag mee aan vernieuwing en verbetering. Kwik en kwek gaan hand in hand, maar waar Kwik wel eens door kan slaan naar een te veel aan energie en daardoor het overzicht verliest is Kwek tevreden en in balans.

Kwak daarentegen heeft een chronisch gebrek aan energie. Kwak is altijd moe, heeft veel pijn, is verdrietig en ziet het leven niet altijd even mooi als dat het feitelijk is. Niet omdat kwak niet wil, maar omdat ze niet kan.  Zowel lijf als geest laten haar soms in de steek. Soms zijn het kleine ongemakken die hanteerbaar blijven maar vaak  komt alles tegelijk en blijven de ongemakken lang kwakkelen.  Kwak zit Kwik enorm in de weg en zorgt ervoor de kwek lange tijd van het toneel verdwijnt. Wanneer Kwak overheerst, is het lastig de zon te zien.  Uitzichtloosheid en negativiteit nemen de geest ongewild over.  Omdat Kwik en Kwek geen hoge pet ophebben van Kwak voeren ze soms met zijn drietjes een uiterst lastige innerlijke strijd om Kwak weer op de achtergrond neer te zetten. Vanwege het overheersende positieve karakter van Kwik, vaak, gelukkig maar,  met succes.

Vandaag is het een lastige strijd. Vermoeidheid, keelpijn, en een negatieve spiraal zorgen voor een zeer troebel beeld en omdat de levenslustige kwik zichzelf vreselijk verveeld, is ook de positieve energie te zwak om de boel weer om te draaien. Het besef dat gezondheid broos en onvoorspelbaar blijft, en dat dit nooit echt zal veranderen groeit met de dag. De schildklierkanker heeft een hoop stuk gemaakt. Ik ben kankervrij, beter, en toch ook weer niet. Alles wat ooit was is er niet meer. De acceptatie daarvan die ik dacht te hebben, verzwakt.  Mijn geest pleegt verzet tegen iets dat niet te winnen is.

Aan de andere kant ben ik gelukkig met de wetenschap dat ik leef en daar ik ten volle van genieten kan. Ik kijk terug naar de vakantie naar Florida, de alligators, Disney, de 21 ste verjaardag van mijn kinderen, het halen van mijn rijbewijs, mijn hond, lieve collega’s. Ik kijk uit naar een nieuwe reis, naar de drukte van de dag zodat de verveling waarin ik me nu bevind weer plaats kan maken voor een positieve drive met een gemeende volle lach. Deze toekomstmuziek geeft me hoop en de geruststelling dat kwak weer verdwijnen zal en plaats gaat maken voor Kwek of nog beter,  misschien kunnen Kwik, Kwek en Kwak met oom Donald mee naar Disney en kan Katrien al die kwalen overnemen? lees verder

Rust

Rust

Werktelefoon uit, afwezigheidsassistent aan, tas in de hoek met mijn toegangspas tot mijn werk ergens op de bodem. Op de tafel ligt een stapeltje boeken klaar om binnen een aantal weken te worden gelezen. Sportkleding ligt gewassen en gestreken klaar in de kast. Voor het eerst in weken heb ik doorgeslapen, zonder angst, geen nachtmerries. Alles is in kannen en kruiken om in alle rust nieuwe wegen in te slaan.

lees verder

Het leven is soms worstelen soms dansen

Het leven is soms worstelen soms dansen

 

Met een plof raak ik de mat. Éen schouder plat, de ander blijft omhoog. Liggend op de grond in de houdgreep. Buiten adem. Een seconde twijfel ik, laat ik los en geef ik over of worstel ik me uit deze benauwende greep. De tweede schouder zweeft boven de grond, slechts centimeters verwijderd van de ondergang….

lees verder

Het theater van mijn lach

Loesje omschreef het zoals het is: ‘Chronisch ziek zijn, vraagt om chronisch optimisme’. Noem het een vorm van zelfbehoud. Ik noem het zelf het lachtheater. Door de pijn heen, doorgaan, accepteren dat is, wat er is. Want wanneer ik bij de pakken zou gaan neerzitten, kwam ik niet meer overeind en dat laatste is geen optie. Het leven is te mooi. Lach!

lees verder

Beperking maakt gelukkig?

Moe en gefrustreerd van een moeizame nacht scheur ik zonder erbij na te denken het volgende blaadje van mijn gelukskalender. De woorden staren me vol ongeloof aan. Ik begrijp niet wat er staat. “Beperking maakt gelukkig”is de quote van de dag. Nu is positief denken en “om”-denken iets waar ik met de volle 100% achter sta, maar ik kan in deze woorden niets vinden waaruit ik kan voelen dat er een waarheid zit in wat hier staat. Beperking maakt gelukkig blijft met een groot dik vraagteken erachter liggen in mijn gedachten.

lees verder

Onzichtbaar ziek: Op zoek naar “Dory”

Onzichtbaar ziek: Op zoek naar “Dory”

In de ™Disney-filmhit Finding Dory gaat Dory, de vrolijke vergeetachtige blauwe Picasso doktersvis vol humor, op zoek naar zichzelf. Ze heeft het korte termijn-geheugen van een garnaal, of van mij… En geloof me, dat is weinig. Sinds mijn langdurige morfinegebruik, ontwaak ik nog steeds langzaam uit een diepe slaap, omhuld in een waas van onbenul. Want wat is in die maanden dat ik het slikte allemaal langs me heengegaan?

Ik voel me als een blauwe vis in een vissenkom. Rondjes zwemmend tot ik me herinner wat ik me herinneren moet. Wanneer ik naar de schuur loop, ben ik halverwege al weer vergeten waarom ik naar de schuur ging. Boodschappen doen doe ik òf met een briefje òf met het gevoel dat mijn maag me aangeeft als ik vergeten ben om het briefje te schrijven. En dat laatste is dan vaak niet zo best voor mijn lijn of voor mijn portemonnee.

Vaker dan ooit sta ik met de koelkast deur open en staar ik met een paar dooie vissenogen naar de inhoud. Waarom? Wat zoek ik? Wat ging ik ook alweer doen? Als kers op de taart vergeet ik meer dan één keer om de sleutels uit de deur te halen als ik naar binnen ga.

Allemaal een kwestie van geheugensteuntjes, bruggetjes, heel veel memobriefjes en herinneringen in mijn telefoon zetten. Behalve dan die sleutel, dat is gewoon een kwestie van opletten, maar als ik er over nadenk is het best idioot dat je met een briefje in de hand naar de schuur moet lopen om je te herinneren wat je daar ging doen. Ik ga er maar van uit dat het tijdelijk is. Een vervelende bijwerking van medicatie die ik niet meer slik en hoop daar ook nooit meer mee in aanraking te komen.

Wat ik erger vind, is dat ik een hele periode uit mijn leven mis. Drie maanden waarvan er flarden nog duidelijk zijn maar de rest is een puzzel van 10.000 stukjes waarvan ik nog heel veel stukjes mis. Net als Dory ben ik op zoek naar mezelf, naar al die stukjes die de puzzel compleet maken. Wie ik ben, waarom ik ben en waar ik heen moet. Net als na de diagnose van de twee operaties vanwege de schildkierkanker en na de lichte beroerte in de periode van herstel schildklierkanker, moet ik weer revalideren in mijn hoofd. Door te oefenen met puzzeltjes, lezen en schrijven, oefen ik mijn hersencellen tot ze weer kunnen wat ik kon.

Wanneer dit niet lukt, volgt de frustratie. En dat is een hele negatieve beïnvloeder. Hoe menselijk ook, de frustratie maakt het alleen maar erger, evenals de goedbedoelde adviezen van anderen (“Je moet nu maar eens accepteren dat je een beperking hebt”) frustreren. Wat weten zij daarvan? Zijn zij ziek geweest? Moeten zij bij alles wat ze doen, eerst hun hersencellen op een rij krijgen om het te doen slagen? Voelen zij de frustratie en het verdriet? Acceptatie is leuk, maar dat kan je alleen op je eigen manier vinden en vooral op je eigen tempo, maar juist dat tempo wordt van buitenaf steeds beïnvloed.

Weg met die negatieve beïnvloedvers! Daar word je niet beter van. Tijd om de oceaan weer in te springen. Een oceaan waar beetje bij beetje alle stukjes die missen boven komen drijven en waar de vinnen de ruimte krijgen om te bewegen en waar de grijze cellen weer tot leven komen. Zwemmend in een eigen tempo zonder moeten en genietend van de koralen van de zee, komt Dory tot haar eigen ik en weet ze precies wie ze is, waarom ze is en waar ze moet zijn!

Dit blog is oorspronkelijk gepubliceerd via Onzichtbaar Ziek lees verder