Een ‘Roller Coaster’ jaar

Een ‘Roller Coaster’ jaar

Het is de dag voor Kerstmis en alles wat er te horen is, is de top 4000 die zijn laatste noten wegspeelt voor morgen het huis zich vult met ons gezin. Tikkel ligt opgekruld in haar mand en ik maak me zo comfortabel mogelijk achter de laptop en overdenk ondertussen het afgelopen jaar. Een jaar dat de boeken in gaat als ‘Roller Coaster’ jaar.

lees verder

Kwik, Kwek en Kwak

Kwik, Kwek en Kwak

Sinds de schildklierkanker voel ik me soms meerdere personen tegelijk. De ene dag ben ik Kwik, de andere kwek en vaker dan me lief is ben ik Kwak.  Vandaag is een uitgesproken ‘Kwak’ dag.

Kwik is levendig, een spring in het veld vol met energie, plannen en altijd vrolijk en blij. Kwik heeft nooit genoeg. Wil altijd meer en ziet overal kansen. Kwik ziet het leven positief en optimistisch, de zon schijnt en de regen voelt altijd verkwikkend aan.  Kwik is niet te stoppen en verveelt zich erg snel. Kwik moet zoekt altijd de uitdaging, wil constant worden geprikkeld.

Kwek is een babbelkous. Kwek weet op alles het antwoord en denkt graag mee aan vernieuwing en verbetering. Kwik en kwek gaan hand in hand, maar waar Kwik wel eens door kan slaan naar een te veel aan energie en daardoor het overzicht verliest is Kwek tevreden en in balans.

Kwak daarentegen heeft een chronisch gebrek aan energie. Kwak is altijd moe, heeft veel pijn, is verdrietig en ziet het leven niet altijd even mooi als dat het feitelijk is. Niet omdat kwak niet wil, maar omdat ze niet kan.  Zowel lijf als geest laten haar soms in de steek. Soms zijn het kleine ongemakken die hanteerbaar blijven maar vaak  komt alles tegelijk en blijven de ongemakken lang kwakkelen.  Kwak zit Kwik enorm in de weg en zorgt ervoor de kwek lange tijd van het toneel verdwijnt. Wanneer Kwak overheerst, is het lastig de zon te zien.  Uitzichtloosheid en negativiteit nemen de geest ongewild over.  Omdat Kwik en Kwek geen hoge pet ophebben van Kwak voeren ze soms met zijn drietjes een uiterst lastige innerlijke strijd om Kwak weer op de achtergrond neer te zetten. Vanwege het overheersende positieve karakter van Kwik, vaak, gelukkig maar,  met succes.

Vandaag is het een lastige strijd. Vermoeidheid, keelpijn, en een negatieve spiraal zorgen voor een zeer troebel beeld en omdat de levenslustige kwik zichzelf vreselijk verveeld, is ook de positieve energie te zwak om de boel weer om te draaien. Het besef dat gezondheid broos en onvoorspelbaar blijft, en dat dit nooit echt zal veranderen groeit met de dag. De schildklierkanker heeft een hoop stuk gemaakt. Ik ben kankervrij, beter, en toch ook weer niet. Alles wat ooit was is er niet meer. De acceptatie daarvan die ik dacht te hebben, verzwakt.  Mijn geest pleegt verzet tegen iets dat niet te winnen is.

Aan de andere kant ben ik gelukkig met de wetenschap dat ik leef en daar ik ten volle van genieten kan. Ik kijk terug naar de vakantie naar Florida, de alligators, Disney, de 21 ste verjaardag van mijn kinderen, het halen van mijn rijbewijs, mijn hond, lieve collega’s. Ik kijk uit naar een nieuwe reis, naar de drukte van de dag zodat de verveling waarin ik me nu bevind weer plaats kan maken voor een positieve drive met een gemeende volle lach. Deze toekomstmuziek geeft me hoop en de geruststelling dat kwak weer verdwijnen zal en plaats gaat maken voor Kwek of nog beter,  misschien kunnen Kwik, Kwek en Kwak met oom Donald mee naar Disney en kan Katrien al die kwalen overnemen? lees verder

Rust

Rust

Werktelefoon uit, afwezigheidsassistent aan, tas in de hoek met mijn toegangspas tot mijn werk ergens op de bodem. Op de tafel ligt een stapeltje boeken klaar om binnen een aantal weken te worden gelezen. Sportkleding ligt gewassen en gestreken klaar in de kast. Voor het eerst in weken heb ik doorgeslapen, zonder angst, geen nachtmerries. Alles is in kannen en kruiken om in alle rust nieuwe wegen in te slaan.

lees verder

Het leven is soms worstelen soms dansen

Het leven is soms worstelen soms dansen

 

Met een plof raak ik de mat. Éen schouder plat, de ander blijft omhoog. Liggend op de grond in de houdgreep. Buiten adem. Een seconde twijfel ik, laat ik los en geef ik over of worstel ik me uit deze benauwende greep. De tweede schouder zweeft boven de grond, slechts centimeters verwijderd van de ondergang….

lees verder

Het theater van mijn lach

Loesje omschreef het zoals het is: ‘Chronisch ziek zijn, vraagt om chronisch optimisme’. Noem het een vorm van zelfbehoud. Ik noem het zelf het lachtheater. Door de pijn heen, doorgaan, accepteren dat is, wat er is. Want wanneer ik bij de pakken zou gaan neerzitten, kwam ik niet meer overeind en dat laatste is geen optie. Het leven is te mooi. Lach!

lees verder

Beperking maakt gelukkig?

Moe en gefrustreerd van een moeizame nacht scheur ik zonder erbij na te denken het volgende blaadje van mijn gelukskalender. De woorden staren me vol ongeloof aan. Ik begrijp niet wat er staat. “Beperking maakt gelukkig”is de quote van de dag. Nu is positief denken en “om”-denken iets waar ik met de volle 100% achter sta, maar ik kan in deze woorden niets vinden waaruit ik kan voelen dat er een waarheid zit in wat hier staat. Beperking maakt gelukkig blijft met een groot dik vraagteken erachter liggen in mijn gedachten.

lees verder

Onzichtbaar ziek: Op zoek naar “Dory”

Onzichtbaar ziek: Op zoek naar “Dory”

In de ™Disney-filmhit Finding Dory gaat Dory, de vrolijke vergeetachtige blauwe Picasso doktersvis vol humor, op zoek naar zichzelf. Ze heeft het korte termijn-geheugen van een garnaal, of van mij… En geloof me, dat is weinig. Sinds mijn langdurige morfinegebruik, ontwaak ik nog steeds langzaam uit een diepe slaap, omhuld in een waas van onbenul. Want wat is in die maanden dat ik het slikte allemaal langs me heengegaan?

Ik voel me als een blauwe vis in een vissenkom. Rondjes zwemmend tot ik me herinner wat ik me herinneren moet. Wanneer ik naar de schuur loop, ben ik halverwege al weer vergeten waarom ik naar de schuur ging. Boodschappen doen doe ik òf met een briefje òf met het gevoel dat mijn maag me aangeeft als ik vergeten ben om het briefje te schrijven. En dat laatste is dan vaak niet zo best voor mijn lijn of voor mijn portemonnee.

Vaker dan ooit sta ik met de koelkast deur open en staar ik met een paar dooie vissenogen naar de inhoud. Waarom? Wat zoek ik? Wat ging ik ook alweer doen? Als kers op de taart vergeet ik meer dan één keer om de sleutels uit de deur te halen als ik naar binnen ga.

Allemaal een kwestie van geheugensteuntjes, bruggetjes, heel veel memobriefjes en herinneringen in mijn telefoon zetten. Behalve dan die sleutel, dat is gewoon een kwestie van opletten, maar als ik er over nadenk is het best idioot dat je met een briefje in de hand naar de schuur moet lopen om je te herinneren wat je daar ging doen. Ik ga er maar van uit dat het tijdelijk is. Een vervelende bijwerking van medicatie die ik niet meer slik en hoop daar ook nooit meer mee in aanraking te komen.

Wat ik erger vind, is dat ik een hele periode uit mijn leven mis. Drie maanden waarvan er flarden nog duidelijk zijn maar de rest is een puzzel van 10.000 stukjes waarvan ik nog heel veel stukjes mis. Net als Dory ben ik op zoek naar mezelf, naar al die stukjes die de puzzel compleet maken. Wie ik ben, waarom ik ben en waar ik heen moet. Net als na de diagnose van de twee operaties vanwege de schildkierkanker en na de lichte beroerte in de periode van herstel schildklierkanker, moet ik weer revalideren in mijn hoofd. Door te oefenen met puzzeltjes, lezen en schrijven, oefen ik mijn hersencellen tot ze weer kunnen wat ik kon.

Wanneer dit niet lukt, volgt de frustratie. En dat is een hele negatieve beïnvloeder. Hoe menselijk ook, de frustratie maakt het alleen maar erger, evenals de goedbedoelde adviezen van anderen (“Je moet nu maar eens accepteren dat je een beperking hebt”) frustreren. Wat weten zij daarvan? Zijn zij ziek geweest? Moeten zij bij alles wat ze doen, eerst hun hersencellen op een rij krijgen om het te doen slagen? Voelen zij de frustratie en het verdriet? Acceptatie is leuk, maar dat kan je alleen op je eigen manier vinden en vooral op je eigen tempo, maar juist dat tempo wordt van buitenaf steeds beïnvloed.

Weg met die negatieve beïnvloedvers! Daar word je niet beter van. Tijd om de oceaan weer in te springen. Een oceaan waar beetje bij beetje alle stukjes die missen boven komen drijven en waar de vinnen de ruimte krijgen om te bewegen en waar de grijze cellen weer tot leven komen. Zwemmend in een eigen tempo zonder moeten en genietend van de koralen van de zee, komt Dory tot haar eigen ik en weet ze precies wie ze is, waarom ze is en waar ze moet zijn!

Dit blog is oorspronkelijk gepubliceerd via Onzichtbaar Ziek lees verder

Ontspan!

Met twee benen op de grond, voel ik de aarde onder mijn voeten. Mijn ademhaling gaat rustig terwijl mijn buik bij iedere uitademing naar voren beweegt.Mijn schouders hangen rustig naar beneden. Langzaam zak ik weg.In de verte spreekt een zachte stem.. ontspan! En op hetzelfde moment komt er een tuuterende auto voorbij rijden. Binnen een seconde ben ik terug in de realiteit. Mijn voeten staan snel en geïrriteerd op van de stoel waar ik in zit. Het contact met de aarde is verbroken. De stem is abrupt stil. De ontspanning-cd gooi ik met een boog de kliko in.

Omdat mijn boog gespannen is, probeer ik met oefeningen de druk van de ketel te halen. Ik haal van alles uit de kast tot een oude ontspanning-cd toe. Onbegonnen werk momenteel want mijn hormonen zijn weer uit hun kooi ontsnapt. Deze transformeren zich in korte tijd in een gifgroene, vuurspuwende draak die alles op zijn pad plat brandt. Ik zou eigenlijk een t-shirt moeten dragen met “BEWARE of the dragon”.Killer schildklierhormoonexplosief! Voor mijzelf en mijn omgeving is het beter dat ik mezelf opsluit tot de hormonenstorm weer is gaan liggen. Ieder woord nauwkeurig op een weegschaal leg alvorens het de wijde wereld in te blaten. Ik doe hierbij dus bij voorbaat al afstand van ieder onvertogen woord dat ik hier neerzet.

Sinds mijn schildklierhormoon is aangepast, ben ik veranderd van een slak naar een draak. Best een knappe transformatie hoor, maar of dit prettig is voor mijn omgeving durf ik niet hardop te vragen. Waar mijn hersenen eerst niet werkten door te weinig hormoon en een teveel aan morfine,draaien ze nu overuren. Ik denk zo veel dat het onzin wordt. Ik ben zo helder dat ik te veel zie. Mijn reactievermogen is zo snel dat ik het zelf niet bijhoudt. Ik heb het niet in de hand. Spieren spannen zich aan zonder zich in te spannen en ik ben zo druk in mijn lijf en hoofd dat het me alle spaarzame energie kost die ik in me heb. Mijn lijf lijkt te worden bestuurd door een remote control van buitenaf. Een van de zoveel tekenen dat ik weer aan het hyperen ben. Een bekend verschijnsel sinds mijn schildklier vanwege kanker is verwijderd.

De vraag of er niet gewoon eens iets tussen die slak en die draak zit, wordt steeds groter. Waarom kan ik niet gewoon een hond zijn of een paard? En wat ik het allerliefst zou willen een vogel die ver weg kon vliegen van dit alles. Geen gedoe met hormonen die niet mee willen werken. Geen gedonder, gewoon goed voelen. Meebewegen op de wind. Geen pijn, geen onbegrip en oordeel.

Want die dingen maken het nog moeilijker. Het steeds moeten verweren, uitleggen dat je hormonen van streek zijn en niet je hoofd. Dat je ze prima op een rij hebt, je ziekte wel degelijk accepteert, maar doodgewoon niet om kunt gaan met steeds fladderende hormonen.Dat je de mens die je geworden bent, geen leuk mens meer vindt. Dat je niet meer vooruit komt omdat je steeds stappen terug moet zetten.Dat de bijgekomen hernia compleet los staat van dat hele schildklierhormoonverhaal maar dat ik wel eindelijk redelijk stabiel was en door alle medicatie voor de hernia weer ben ontregeld. Dat dit mij boos maakt en verdrietig! Kon ik dit maar uitleggen.

Voor nu is dat geen prioriteit. Nu moet ik eerst zien te ontspannen. Want door alle hormonen heen, moet ik na dit weekend mijn zoon uitzwaaien. Een afscheid waar ik het moeilijk mee heb, maar waarbij ik niet wil huilen. Ik wil hem laten zien hoe trots en blij ik voor hem ben. Hem steunen in zijn keuzes. Dat wil ik doen als mens en niet als draak. Dat wil ik doen als moeder.. lees verder

Back to basic

“Zó daar ben je weer! Welkom terug,” klinkt het uit de mond van dr. Rossi. Het is een warme begroeting van iemand die mijn diepste gevoelens kent. Met een net zo warm gevoel, groet ik terug. “Hoe voelt dat? Om weer terug te zijn?” Vraagt dr. Rossi als we eenmaal zitten. “Back to basic, maar goed,” antwoord ik terug.

En ik meen het ook. Het voelt ook goed. Ik had deze vraag verwacht. Voor deze afspraak kon plaatsvinden, had ik alle mogelijkheid om er ook goed over na te denken. Het is inmiddels bijna een half jaar geleden dat ik de deur achter me dichttrok bij dr. Rossi. Ik ging weer op eigen benen verder, zat in de lift naar boven en het voelde goed , zeker en vol vertrouwen naar de toekomst. Natuurlijk kon ik niet bedenken dat dit vol vertrouwen naar de toekomst maar zo kort zou duren.

Toch heeft de periode voordat ik de deur dichtdeed bij dr. Rossi me enorm veel geleerd. Ik heb geleerd het lachen en zwaaien mechanisme alleen nog toe te passen voor momenten waarbij andere mogelijkheden zijn uitgevlakt en het lachen en zwaaien mijzelf het minste stress oplevert. Verder heb ik geleerd dat je om hulp mag vragen. Dat het geen nederlaag is als je zegt dat je iets niet meer alleen kunt. Maar dat dit juist sterk zijn is. Toen ik dus de telefoon pakte om dr Rossi te vertellen dat ik haar hulp nodig had, voelde dat dus meer als een soort van overwinning.

En dan zit je ineens weer in de vertrouwde kamer met een vriendelijk lachende dr. Rossi tegenover me. Een oude bekende die voor altijd in mijn hart bewaard blijft kijkt me vanaf de kast geruststellend toe. Alsof hij zeggen wil, het is goed meid. We benutten deze eerste hernieuwde kennismaking om het half jaar dat is gepasseerd bij te praten. Mijn leven in een paar maanden.. Het lijken wel jaren. Raar is dat.Er gebeurt steeds zo veel. Ik verlang naar rust, naar dagen waarin niets gebeurd, waarin ik niet voel, waarin ik niet word herinnerd aan wat was en wat misschien gaat komen. Ik wil leven in het nu.

“Waarom ben je teruggekomen?” Omdat ik niet kan accepteren dat ik weer thuis zit. Omdat ik niet los kan laten. Omdat ik voor mezelf de lat veel te hoog leg en daardoor stress opbouw en daardoor niet herstel van mijn hernia. Simpel eigenlijk. Alles draait om acceptatie, loslaten en grenzen stellen. Én toch is er méér.. Het gaat ook om veiligheid en zekerheid. Diep van binnen, weet ik dat. En dat betekent dus Back to basic. Terug naar de basis, waar is die onveiligheid en die onzekerheid begonnen? Waarom kan ik niet loslaten, accepteren en ga ik steeds over grenzen heen om mezelf te bewijzen?

Ik heb nog geen antwoorden op deze vragen, daarvoor moet ik Back to basic , en daarna?
Back to life ,back to reality! lees verder