Pas op, hoogspanning!

Pas op, hoogspanning!

Morgen is het zover.  We hebben er lang naar uit gekeken.  Het was een hectisch jaar  waarin we vrij abrubt hebben besloten  na 16 jaar te gaan verhuizen. De periode tussen deze plotselinge beslissing en de uiteindelijke koop en verkoop gingen niet zonder slag of stoot. Uiteraard niet, anders zou het maar saai zijn geweest. Nee gelukkig ging alles niet op rolletjes en was de spanning op momenten om te snijden. Wie wil er nu geen spanning?

lees verder

Blogtherapie

Blogtherapie

“Wanneer ga je nou eens voor jezelf zorgen?” is de vraag die me vanmorgen wordt gesteld. Een goede vraag waar ik het antwoord niet direct op heb. Ik ben gewend te zorgen en zet mezelf daarin vaak op de laatste plaats. Dat begint al  simpel wanneer ik me voorneem een kopje thee voor mezelf te zetten als ik uit mijn werk kom en er iets tussen komt. Het gevolg is koude thee of een leeg kopje naast de waterkoker met een theezakje erin dat al een tijdje klaarhangt om gebruikt te worden. Kortom: geen thee!

lees verder

Rust

Rust

Het is warm buiten. In serene stilte schommel ik een beetje heen en weer in mijn tuin ei. Met haar natte neus duwt Tikkel tegen mijn benen die prinsheerlijk  in de zon liggen in de hoop er een beetje bruin op te krijgen voordat ik met mijn melkflessen de aligators in Florida ga afschrikken. Als ik niet snel genoeg reageer, bijt ze zachtjes in mijn tenen. Ze wil spelen. Ik glimlach en pak haar beestje. Twee tellen later ligt ze al weer uitgeput op de grond onder de tafel. Ik grinnik, pak een boek en kruip weer in mijn ei. Rust!

Mijn besluit van afgelopen week om te minderen met social media bleek een goed besluit. Van de 24 uur die in een dag zitten, zat ik ieder vrij moment op mijn telefoon. Voornamelijk op Facebook en twitter, linkedIn en instagram wat minder. Steeds meer ergerde ik me aan de meningen van anderen. Uitlatingen die verre van sociaal zijn en daarnaast kreeg ik steeds meer inzicht in de tijd die het van mijn dagelijks leven opslokte. Omdat ik ook erg leuke mensen heb leren kennen via die zelfde social media, besloot ik dat helemaal stoppen erg jammer zou zijn, maar minderen moest kunnen.

Van  gemiddeld zo’n twintig berichtjes op een dag naar minder dan drie blijkt gemakkelijker dan ik aanvankelijk dacht. Sterker nog, aan het einde van de week zijn zelfs drie berichtjes al veel. En het mooist van alles. Ik mis het niet. Toegegeven, sommige mensen mis ik wel. Mensen die ik alleen daar tref. Maar de rust die het mij in mijn hoofd en lijf brengt is momenteel van grotere toegevoegde waarde. Ik hoop dat deze groep aan social media vrienden het begrijpt. Het komt wel weer, en als er dan nog mensen zijn blijven hangen, weet ik ook dat deze vriendschappen oprecht zijn.

Met deze nieuwe vorm van rust hoop ik de vermoeidheid die me al een paar weken opbreekt, weer een beetje in zijn stabiliteit te trekken. Slapen doe ik als een roosje maar als de wekker gaat, ben ik verre van uitgeslapen. De thoracale hernia die nog steeds als een insluiper onder mijn ribbenkast huist, speelt steeds vaker weer op. Ondanks dat probeer ik te blijven bewegen. Sinds ik de trotse bezitter van een rijbewijs en autootje ben, ga ik met de aut0 naar mijn werk, maar bewust van de mindere beweging die ik daardoor krijg, parkeer ik mijn bolide extra ver van mijn werkplek af om zo twee keer per dag al een eindje te lopen. Daarnaast wil Tikkel natuurlijk graag uitgelaten worden en probeer ik nog steeds te sporten. Dat laatste is er de laatste weken door gezondheidstoestanden en vrije feestdagen te weinig van gekomen. Reden te meer om deze ochtend ondanks de hoge temperatuur toch de uitdaging van de power bbb aan te gaan.

Moe maar zeer voldaan, zit ik even later aan de koffie met de buuf. Een uurtje later nog een stofzuiger door het huis en een was in en uit de wasmachine, droger en de waslijn om uiteindelijk prinsheerlijk in mijn ei te gaan hangen. De stilte buiten is er een van hoge uitzondering en daarom is het extra genieten van de rust die om me heen hangt. De werk en verhuis stress van de afgelopen weken laat ik langs me afglijden. Ik heb even geen zin meer om me druk te maken over korte lontjes, onmogelijke vragen en eisen. Voor het eerst sinds een hele lange tijd vind ik de rust om te lezen. Binnen een paar minuten zit ik er helemaal in… Karen Slaughter.. heerlijk! RUST! lees verder

Het roer om!

Het roer om!

“Eerlijk zijn! Ank” Spreek ik mezelf vermanend toe. Met een zucht klik ik het voor mij meest passende antwoord aan. “Heeft u wel eens het gevoel uitgeblust te zijn? Nooit, zelden of soms, regelmatig of vaak”. Het is éen van de vragen van de digitaal toegestuurde vragenlijst ten behoeve van een revalidatietraject.

lees verder

Leef! Niet gisteren, niet morgen, maar nu!

Leef! Niet gisteren, niet morgen, maar nu!

Met een weemoedig gevoel kijk ik naar buiten. De zee spoelt zijn golven het brede strand op. Vijf jaren gaan aan me voorbij. Met de golven mee. Een dikke traan glijdt over mijn wang naar beneden. Met het puntje van mijn tong proef ik het zout van mijn tranen. Alles is zo helder. De smaak van het zout, de golven van de zee, de pijn, het verdriet, de angst en onzekerheid. De wil om te overleven, uit de put te kruipen, verder te gaan. Hier is waar alles begon. En hier is het waar ik het ook moet loslaten. Ik leef!

lees verder

“Hotel California”

Een gratis parkeerplaats voor de deur. Koffie wanneer je maar wilt en en een allerhartelijkst ontvangst met een “Hee , daar is ze weer, een bekend gezicht!” Zeg nou zelf, wat wil je als gast nog meer? Het lijkt een modelverblijf uit een reisgids totdat  de realiteit tot me doordringt. Ik ben in “Hotel California”. Als je hier eenmaal binnen bent, kom je er nooit meer weg..

lees verder

Het theater van mijn lach

Loesje omschreef het zoals het is: ‘Chronisch ziek zijn, vraagt om chronisch optimisme’. Noem het een vorm van zelfbehoud. Ik noem het zelf het lachtheater. Door de pijn heen, doorgaan, accepteren dat is, wat er is. Want wanneer ik bij de pakken zou gaan neerzitten, kwam ik niet meer overeind en dat laatste is geen optie. Het leven is te mooi. Lach!

lees verder

Dromen in Neverland

“We gaan u opnieuw behandelen mevrouw”, zegt de arts vriendelijk. Terwijl ik nadenk over wat hij zojuist heeft gezegd, bestudeer ik hem. Hij heeft een vriendelijk, open gezicht. Ogen die lachen, maar ook meeleven en begrijpen. Althans zo lijkt het. Ik schrik op uit mijn gedachten. Opnieuw behandelen, klinkt na in mijn warrige hoofd. “Mag het alstublieft na de feestdagen”, vraag ik hem. “Ik wil dit jaar zo graag genieten van de Kerstdagen

lees verder

Beperking maakt gelukkig?

Moe en gefrustreerd van een moeizame nacht scheur ik zonder erbij na te denken het volgende blaadje van mijn gelukskalender. De woorden staren me vol ongeloof aan. Ik begrijp niet wat er staat. “Beperking maakt gelukkig”is de quote van de dag. Nu is positief denken en “om”-denken iets waar ik met de volle 100% achter sta, maar ik kan in deze woorden niets vinden waaruit ik kan voelen dat er een waarheid zit in wat hier staat. Beperking maakt gelukkig blijft met een groot dik vraagteken erachter liggen in mijn gedachten.

lees verder

Geniet!

Luisteren naar de wind in de bomen, vogels die zingen, de hond die tegen je opspringt bij het thuis komen, een ijsje eten in de zon, muziek. Iedereen heeft zijn eigen manier van genieten. Het maakt ook helemaal niet uit. Als je maar geniet! Van de zon, de maan, sterren en het leven.

Een wijze les die me is meegeven. Het leven zit soms niet mee. We maken dingen mee die ons verdriet doen in het diepst van onze ziel. Ieder mens heeft zijn eigen lade vol met pijn, maar de kunst is die lade niet altijd open te laten staan zodat het je leven gaat beheersen. De lade moet dicht, of op een kiertje, maakt niet uit zolang je maar blijft zien hoe mooi het leven ook is. Wat wel goed gaat en wat liefde is. Pas dan zul je ook gaan zien dat ook kleine stapjes, stapjes vooruit zijn en pas dan zul je zien dat het beter gaat. Kortom eet je ijsje voordat het smelt!, Geniet!

Iets wat me is bijgebleven en waar ik me dit weekend bewust op heb gericht. Iedere stap vooruit, ieder mooi moment vastgelegd in mijn geheugen en omdat het geheugen niet altijd goed werkt ook opgeslagen op foto’s om nooit te vergeten. En genoten heb ik. Vanaf het moment dat mijn nichtje kwam logeren tot het moment dat ze weer weg ging en alles daartussen en daarna. En het werkt! Althans voor de pijn in mijn ziel, de hernia blijft nog steeds akelig aanwezig. Maar ook daarin is er hoop in het vooruitzicht. Waar de ene arts liever geen blokkade zet in het thoracale gebied, ziet een andere arts geen obstakel. Ik ga mee met de tweede arts want positief denken heeft mijn voorkeur. Een nieuwe kans en hoop dat ik snel weer de oude ben.

“Snel”, daar ga ik weer. Een woord dat ik uit mijn vocabulaire moet schrappen, net als het werkwoord moeten. Ik moet niet te snel willlen, ik moet niet te snel willen… ik zou eigenlijk 300 strafregels moeten schrijven om deze zin voor eens en voor altijd goed tot me door te laten dringen gevolgd door 300 keer de zin. Geniet, van de kleine dingen, iedere stap is er één!Terug naar dit weekend. Ik heb genoten van mijn nichtje die kwam logeren. Het feit dat ze nog een nachtje extra wilde blijven. Samen een ijsje op een terrasje in de zon of kipnuggets eten op de nationale feestdag van de kipnugget, ja ik weet het wie, verzint zoiets, maar het was nog echt waar ook. Twee in en in idiote films gezien op Netflix. Qrokodellen op een broodje midden in de nacht, een Grumpy Cat pyjama kopen voor de dochter van mijn broer. Samen een rock outfit uitzoeken voor het optreden van mijn broer

Een optreden die mij terugbracht naar een zolderkamer, jaren geleden. De plaats waar ik de geborgenheid van mijn grote broer zocht en vond. De zolderkamer waar hij begon met gitaar spelen. Zijn grote liefde, zijn geborgenheid.De muziek! Voor mij was dat het zingen. Over alles waar ik op dat moment maar aan dacht. Samen maakten we muziek totdat we moesten komen eten en daarna. Tijdens zijn gitaarconcert voel ik me in en in trots. Hij is gaan doen waar zijn hart lag. Een traan van geluk en trots loopt langs mijn gezicht. Ik hoop stilletjes dat niemand het heeft gezien.

De ochtend erna zit ik in de auto. Het is twee weken terug dat ik mijn laatste rijles had. En toch ben ik niet heel erg nerveus. Ik heb er zo’n zin in dat ik haast niet kan wachten tot de lesauto voor de deur staat. Onderweg zie ik alles wat goed gaat. Vol vuur en energie kom ik thuis. Een energie die me de rest van de zaterdag door helpt. Tegen de avond gaat mijn nichtje weer naar huis. Vandaag ben ik alleen. Het regent en de radio staat aan op vrolijke oldies. Ik maak voor mezelf de balans op. Hier en daar een kleine tegenvaller, maar het aantal stapjes die ik dit weekend heb gezet zijn onmeetbaar. lees verder