Deze week staat in het teken van de schildklier met als speciaal thema: Je bent méér dan je schildklieraandoening! Iets waar ik na schildklierkanker volmondig JA op kan antwoorden. In de eerste plaats ben ik namelijk gewoon Anke! Een mens, met een hart en gevoel, maar zonder schildklier.
Leven na schildklierkanker
Reeks blogs over Leven na schilklierkanker. Op een positief, realistische wijze probeert Anke van Haften schildklierkanker op de kaart te zetten.
Het roer om!
“Eerlijk zijn! Ank” Spreek ik mezelf vermanend toe. Met een zucht klik ik het voor mij meest passende antwoord aan. “Heeft u wel eens het gevoel uitgeblust te zijn? Nooit, zelden of soms, regelmatig of vaak”. Het is éen van de vragen van de digitaal toegestuurde vragenlijst ten behoeve van een revalidatietraject.
Vragen en antwoorden
Waarom blijf ik zo moe? Waarom valt mijn haar zo uit? Waarom brokkelen mijn nagels af? Waarom val ik mijn geliefden zo maar aan? Waarom kom ik zo veel aan? Waarom krijg ik geen antwoorden?
Zomaar een berichtje in mijn mailbox of een oproepje op een lotgenotenpagina, een vraag van een vriendin of mijn eigen gedachten. Waarom? Een terugkerende vraag zonder antwoorden. Hoe graag ik ook zou willen, ook ik heb de antwoorden niet. Sterker nog: ik heb de vragen zelf ook!
De schildklierpatiënt is geen jo-jo!
Amper een jaar nadat “Thyrax Gate”de schildklierpatiënt in zijn greep hield, valt er opnieuw een bom in schildklierland. Deze keer gaat het om het schildklierhormoon met merknaam ”Teva”die niet goed leverbaar zou zijn. De berichtgeving leidt tot boosheid en paniek. “De schildklierpatiënt is geen jo-jo!” zijn gevoelens van frustratie die hardop spreken.
Leven met passie
Wat is jouw passie? Wat drijft jou, waar ga jij van stralen? Het zijn veelgestelde vragen in interviews. Vóór de kanker zou ik daar algemene vlakke antwoorden op hebben gegeven. Pas sinds ik ziek ben geworden, dringt de ware betekenis van passie tot me door. Sindsdien is leven mijn drijfveer en leef ik een leven vol passie.
Schildklierkanker en zijn gevolgen, de grote afwezige in de wereld vol kanker
Uitgerekend vandaag tijdens wereldkankerdag krijg ik een berichtje vol frustratie van een mede musketier, met uiteindelijk de uitdrukkelijke vraag:“Waarom wordt er niet meer bekend gemaakt over de gevolgen van schildklierkanker? De vraag benadrukt voor mij wat ik sinds ik de diagnose schildklierkanker kreeg, ieder jaar voel tijdens dagen als deze. Schildklierkanker is de grote afwezige in de wereld vol kanker.
Ieder einde is een nieuw begin
Waar de wereld eindigt voor de rups, begint voor de vlinder een heel nieuw avontuur. Ze slaat haar prachtige vleugels uit en vliegt de zon tegemoet. En zo is het ook in de mensenwereld. Waar een deur dicht gaat, gaat ergens altijd een raam open. Ieder einde is een nieuw begin.
Niet zeuren!
Het leverde Lieke van Lexmond een storm aan protest op, maar haar opmerking over ‘dik zijn‘ is helaas geen uitzondering. Ik vind het jammer, want ik vind Lieke een leuke meid. Ik ga er daarom maar vanuit dat deze opmerking voortkomt uit onwetendheid: de primaire reden dat uitspraken als ‘dik is prima, maar dan moet je ook niet zeuren’ of ‘dik zijn is een keuze’, worden gemaakt. Je kunt er boos om worden, maar dat kost veel onnodige energie. Je kunt het voor de zoveelste keer proberen uit te leggen en je kunt het negeren met als gevolg dat de ‘onwetende’ nooit anders zal gaan denken.
Pluk de dag en leef!
Herken je dat? Soms krijg je nieuws waar je geen weg mee weet. Je hoort of leest het wel, maar het komt niet echt binnen. Pas veel later als je de kans hebt gehad er over na te denken, komt er gevoel bij. Zo had ik dat bijvoorbeeld toen die vliegtuigen de Twin Towers invlogen. Ik zag het met afgrijzen aan op de televisie, maar pas later kwam het gevoel en de emotie. Ook toen ik de diagnose schildklierkanker kreeg voelde ik niets. Pas veel later kwam het besef, de angst, de vragen, het verdriet en de ruimte om te verwerken.
U had tóch geen kanker!
Stel je voor dat je de diagnose schildklierkanker krijgt. Je wereld staat emotioneel op zijn kop, je wordt geopereerd, ondergaat een radio actieve jodium behandeling en slikt de rest van je leven medicatie. Door het verlies van een belangrijk orgaan leef je dagelijks met vervelende klachten, is je leven veranderd, ben je zelf veranderd, je hebt mensen om je heen verloren, misschien ook wel je baan en ineens komt er vanuit de andere kant van de wereld een berichtje dat je helemaal gaan kanker had.