Stil

Stil

Het is zo stil in mij, ik heb nergens woorden voor het is zo stil in mij… (van Dik Hout}

Na twee weken heftig hoesten, piepen en knetteren is het eindelijk stil. Het hoesten beperkt zich nog enkel nog tot een kuch wanneer er weer wat slijm los moet maar daarmee houdt het gelukkig op.  Deze stilte is gewenst. Anders dan de stilte in mij die me al heel lang parten speelt.  Stilte die vraagt om woorden, om uiting van gevoel , om een goede nacht slaap, om een lach.

lees verder

Gevolgen, klein en groot,

Gevolgen, klein en groot,

4 februari Wereldkankerdag 2019

Op 4 februari  is het weer wereldkankerdag. Dé dag waarin extra aandacht wordt besteed aan de ziekte kanker en alles wat daarmee samenhangt. De (ex) patiënt, de partner en geliefden van, de medicatie, de diagnose, de behandeling en de (rest) klachten. Dit jaar is er extra aandacht voor de latere gevolgen. Want die zijn er… volop!

lees verder

2018 Mijmeringen en dromen

2018 Mijmeringen en dromen

‘Why tell me why’ schalt door de kamer. Ondanks de hoofdpijn en de koude rillingen zet ik hem een tandje harder. Het liedje brengt me terug naar een samen luidkeels meezingen met mijn moeder en later naar een vrolijk tuinieren met de buurman van heel veel jaren terug. Een tekst met een boodschap “Kom op mensen, gebruik je verstand, de tijd dringt. Daar is geen twijfel over mogelijk” Wat vliegt de tijd inderdaad voorbij, mijmer ik. Een jaar is niets. Het is zonde om niet te genieten van het leven dat zo ontzettend snel voorbij gaat.

lees verder

Wég met het gedoe!

Wég met het gedoe!

Een hoop vrouwen bij elkaar geeft vaak veel gedoe werd er gisteren gezegd tijdens  de feestelijke secretaressedag op mijn werk. ‘Klopt’, zal menigeen zeggen, maar van dat stigma willen we af. Overboord met het gedoe. We willen laten zien wie we zijn, wat we waard zijn en vooral waarin we ons onderscheiden. After all was het thema van deze secretaressdag niet voor niets ‘It’s all in me!’

De inspirerende workshop gegeven door Sara van Broekhoven zette me wederom aan het denken. Dat heb ik vaker als ik een van haar bijeenkomsten heb bijgewoond. De eerste keer, riep ik  vol overgave dat ik een andere baan wilde bij de vraag wat mijn doel was in de nabije toekomst en de tweede keer had ik die baan binnen een maand al gevonden. Inmiddels voel ik me geland en op mijn plek. Ondanks dat ‘het gedoe’overal bestaat, lijk ik er hier geen last van te hebben of ik ga er gewoon anders mee om.

Totdat ik terugkom van de workshop. Het inzicht dat deze ochtend me gegeven heeft, maakt me toch een beetje in de war. De vraag wat is je doel? Waarin onderscheid je jezelf, wat is je talent blijft in mijn achterhoofd hangen. Wat mijn doel is, heb ik niet zo lang geleden uitgesproken. Of dat ook gerealiseerd zal gaan worden, is iets wat niet alleen afhankelijk is van mijn willen of kunnen. Stel dat mijn doel niet haalbaar is. Stel je je doel dan bij? Ben je dan tevreden of bedenk je een totaal ander doel? Het zijn allemaal vragen die blijven spoken.

Soms lijk ik nog steeds twee mensen tegelijk te zijn. De ondersteuner en de schrijver. Twee totaal verschillende werelden maar in beiden voel ik me thuis.  Hoe kies je nu de juiste richting? Wanneer ik alleen ben, valt het kwartje. (wéér, hoor ik nu een hoop mensen zuchten, en ze hebben gelijk ) Het ‘wat als’ is niet belangrijk. Ik spreek mezelf vermanend toe. “Weg met het gedoe! Nie alleen van de dames onder elkaar maar het gedoe in het algemeen. Weg met onduidelijkheid, weg met zaken op een te hoge plaats van belangrijkheid zetten boven je gezin. Weg met het idee dat deze twee werelden niet gewoon samen kunnen. Relax! Ontspan! Wacht af, heb niet zo’n haast.  Wees tevreden met wat is en stop met altijd om die prikkels te vragen die alleen maar leiden tot overprikkeling.  Heb ik dan niets geleerd in de afgelopen jaren”?

Ja, dat heb ik wel. Op de vraag wat is je talent, is het antwoord simpel. Ik ben enorm klantgericht maar niet klantgezwicht. Ik schrijf, ik ben positief en realistisch. ‘De kanker voorbij’ wordt inmiddels flink gelezen en de reacties stromen binnen. Alleen deze reacties al, gooien alle twijfels en gedoe overboord. Híer gaat het om. Niet de hoeveelheid, maar de inhoud! Mijn hart maakt honderd sprongen tegelijk bij het lezen van reacties als deze:

“Alsof ik het zelf heb geschreven. Ondanks dat ik een andere vorm van kanker heb gehad, leer ik veel van het door Anke opgeschreven proces”

“Een boek wat steun geeft en wat me helpt verwoorden aan andere wat ik ervaar”.

“Waardevol document door zowel inhoud als taalgebruik. Grappig, maar toch doortast en duidelijk”

“Een verademing om te lezen dat zoveel herkenbare punten voorbij komen.”

“Anke beschrijft het proces van diagnose en herstel op een mooie en toegankelijke wijze.

“Alsof  iemand mijn dagboek heeft geschreven

“Het geeft mij weer hernieuwde moed om vooruit te kijken.”

De laatste reactie is ook op mijzelf van toepassing bedenk ik mezelf. Ook ik heb weer hernieuwde moed. Moed om ‘Het gedoe “overboord te gooien. Dat is mijn doel!

nb: ‘De kanker voorbij’ is te bestellen via alle (internet) boekhandelaren. lees verder

Kwetsbaar

Kwetsbaar

Daar lig ik dan open en bloot op de balie van mijn werkplek. Het voelt een beetje naakt. Best een  beetje eng. Kwetsbaar.

Het begint al in de ochtend. Schichtig kijk ik om me heen in de bus op weg naar mijn werk. Zo onopvallend mogelijk, mijn neus diep in mijn jas in de hoop niet te worden herkend. De dag ervoor viel de plaatselijke krant in de bus en staarde ik tot mijn grote schrik naar een close up van mezelf. Ik merk dat ik moeite heb met de publieke belangstelling. Hoe doen BN-ers dit? Zal dat ooit wennen? Op mijn werk aangekomen word ik wederom geconfronteerd met mijn eigen beeltenis. Op de balie ligt een exemplaar van ‘De kanker voorbij’.  ‘Eigen schuld Ank’, denk ik bijna schuldig, ‘had je maar voor een andere kant moeten kiezen’ eentje waar niet levensgroot je gezicht op te zien is.

Mijn collega heeft het er neergelegd. Uit trots, respect en hulp om mijn boek onder de aandacht te brengen. Ik twijfel of ik het exemplaar moet laten liggen. Ik vind de belangstelling lastig. Ik wil niet opdringen, niet de indruk wekken dat ik dit om de aandacht heb gedaan zoals bij mijn eerste boek ‘Goede kanker bestaat niet’ door derden hatelijk  is gereageerd. Ik ben juist zo gelukkig dat ik een nieuwe start heb kunnen maken in een omgeving waar ik me op mijn plaats voel. Het gevoel krijg dat ik word gewaardeerd, ‘er mag zijn’. Werk en privé dien je gescheiden te houden. Hoewel aan de andere kant juist het ‘weer aan het werk gaan na de kanker’ een wezenlijk deel van dit boek is.

De reacties komen al gauw. Stuk voor stuk positief en ik word iets rustiger in mijn gevoel dat mijn gezicht zo prominent op de balie prijkt. Toch blijft het knagen. Hoe kwetsbaar is dit? Het schrijven is al een kwestie van jezelf bloot geven. Dat men jouw persoonlijke verhaal gaat lezen en  vervolgens een mening kan delen, is, op afstand, al eng genoeg , maar nu zit ik er letterlijk bij. Het vraagstuk blijft me bezig houden. Waarom heb ik  geen moeite met het opschrijven maar wel moeite met de hele persoonlijke vragen over mijn kankerverleden, de gevolgen? Ben ik dit alles eigenlijk wel voorbij?

Ja! Toch wel, weet ik een dag later met  stelligheid te beantwoorden. De eerste recensies komen binnen en deze bezorgen me zo’n warmte dat ik van binnen voel dat het goed was om mijn verhaal te delen. Terwijl ik op mijn laptop de reacties lees, valt mijn oog ineens op de datum rechts onderin de hoek. De 14e… De 14e!!!! Met schrik besef ik welke datum het is. Ik ben de 12e  voorbij. De dag dat inmiddels zes jaar geleden de helft van mijn schildklier werd verwijderd. Op 26 april, twee weken daarna klonk de diagnose. Geen seconde heb ik er bij stil gestaan en dat is voor het eerst sinds 6 jaar. Goed teken dus! Ik glimlach. Sterk, de kwetsbaarheid verdwijnt weer uit mijn systeem. Totdat ik in de sportschool wordt aangesproken door een sport collega… ‘Hee stond jij niet in de krant..?.’ Helluppp!!

De kanker voorbij is sinds 7 april 2018 te bestellen bij de (internet) boekhandel of via Droomvallei uitgeverij. lees verder

Geniet!

Geniet!

Over twee dagen is het D Day. ‘De kanker voorbij’ dag. De dag dat ik mijn tweede boek voor het eerst in mijn handen houd. De dag van de boekpresentatie. ‘Geniet er van he’, zegt mijn collega als ze mij gedag zegt waneer ze naar huis gaat. ‘Doe ik!’ Roep ik enthousiast terug, maar diep van binnen betrap ik me er op dat een bibberend stemmetje iets anders zegt.

Al een paar weken loop ik letterlijk op de automatische piloot. Geleefd door de drukte van de dagen op het werk maar ook thuis. Ik zweef op pure adrenaline de dagen door. Slaap hazenslaapjes en hou me vast aan het feit dat de tijd vliegt. Met andere woorden, waar ik tegenop zie, gaat ook weer snel voorbij.

Aan de andere kant wil ik niet dat het voorbij gaat. Wil ik vasthouden aan iets waar ik zo lang mee bezig ben geweest. De geboorte van mijn boek. En een zware bevalling was het. Ik kan dit dubbele gevoel niet zo goed omschrijven. Waarom wil je vasthouden aan iets waarvan je schrijft dat het voorbij is? In de afgelopen maanden heb ik zo enorm geïnvesteerd in verder gaan, achter me laten, verwerken en balans vinden. En ik heb het gevonden. Ik ben geland, ben gelukkig, en zo goed als ‘hersteld’. Is het gewenning dat je dan toch moeite blijft houden met loslaten?

Met de geboorte van dit boek, wil ik dat eindelijk wel kunnen doen. Het is het puntje op de i of de punt achter de zin. De finisching touch van wat een deel van mijn leven was. En toch blijft het kriebelen. Want kan ik dit ooit achter me laten? Of blijft het gewoon aanwezig ergens in een laatje dat af en toe eens open gaat, voor anderen omdat ik als vraagbaak  omtrent schildklierkanker en restklachten blijf bestaan of gewoon voor mezelf omdat mijn hormooninstellingen soms niet altijd even stabiel zijn? Misschien ben ik om de laatste reden ook wel zo vreselijk nerveus of misschien denk ik er wel gewoon te veel over na.

Mijn drukke werkweken zitten er na vandaag voorlopig even op. Vanavond geef ik een interview voor een lokale omroep. Morgen laat ik alles los en vier ik feest voor een lieve vriendin die haar ja woord geeft. Iets waarvan ik optimaal ga genieten. Het geluk dat hen toelacht met zoals het weerbericht belooft een zonnetje aan de hemel. De dag erna is de presentatie en neem ik het genieten gewoon met me mee vol positieve energie. Er wordt niet voor niets door een van de voorwoordschrijvers gerefereerd naar een positieve gezondheid visie. Meer kan ik nu niet meer doen. Het boek is immers al geschreven. Wat  rest zijn de mensen die, naar ik hoop met veel plezier en herkenning gaan lezen.

‘De kanker voorbij’ is verkrijgbaar bij Droomvallei Uitgeverij lees verder

Méér dan je schildklieraandoening! Week van de schildklier 15 tm 21 mei 2017

Deze week staat in het teken van de schildklier met als speciaal thema: Je bent méér dan je schildklieraandoening! Iets waar ik na schildklierkanker volmondig JA op kan antwoorden. In de eerste plaats ben ik namelijk gewoon Anke! Een mens, met een hart en gevoel, maar zonder schildklier.

lees verder