“Eerlijk zijn! Ank” Spreek ik mezelf vermanend toe. Met een zucht klik ik het voor mij meest passende antwoord aan. “Heeft u wel eens het gevoel uitgeblust te zijn? Nooit, zelden of soms, regelmatig of vaak”. Het is éen van de vragen van de digitaal toegestuurde vragenlijst ten behoeve van een revalidatietraject.
4 mei. Om 20.00 uur zijn we twee minuten stil om te gedenken. Een eerbetoon aan de oorlogslachtoffers van toen, maar ook van nu. Aan slachtoffers van geweld om geloof om land, geld en macht. Slachtoffers en nabestaanden, mensenlevens. Om 20.00 uur denken we heel even terug aan toen, om daarna weer verder te gaan naar de orde van de dag. De dag van morgen waarin we vrij zullen zijn.
Zomaar een berichtje in mijn mailbox of een oproepje op een lotgenotenpagina, een vraag van een vriendin of mijn eigen gedachten. Waarom? Een terugkerende vraag zonder antwoorden. Hoe graag ik ook zou willen, ook ik heb de antwoorden niet. Sterker nog: ik heb de vragen zelf ook!
Mam, ga je mee met mijn vriendin en mij naar de Koningsmarkt in het dorp? Wat leuk, denk ik, en tegelijk springen er duizend andere gedachten in mijn hoofd. Maar ik moet nog… HO STOP! wat is er nu zo belangrijk dat persé moet waarvoor ik dit moment met mijn zoon zou opofferen? Precies, niets! Terug naar de basis en stel jezelf de enige juiste vraag. Wat wil ik?
“Meer empathie zou helpen” staat er met grote letters boven aan het artikel in de krant. De kop intrigeert me, want natuurlijk is dat welkom. Maar waar haalt de huisarts de tijd vandaan denk ik realistisch. Helaas zit er tussen wat wij als patiënt willen en nodig hebben en wat logistiek mogelijk is, een groot gat. En dat gat lijkt steeds groter te worden.
De serie 13 reasons why, die vertelt over de zelfmoord van een tienermeisje, zorgt voor behoorlijk wat commotie. Sommigen vinden zelfs dat de serie van Netflix gehaald moet worden. Het zou uitnodigen tot copycat gedrag. De beelden waarop haar zelfmoord te zien is, zijn heftig. Misschien zelfs wel té, maar mijn persoonlijke mening is dat deze serie niet verbannen zou moeten worden, maar juist verplichte kost zou moeten worden op middelbare scholen. Lees mijn ene reden waarom
Vanaf vandaag heeft Tikkel haar eigen plaatsje op Tinki, dé website als het gaat om het beste voor je hond. Haar Tikkelverhalen gaan daar gewoon verder waar ze gebleven was met het enige verschil dat Tikkel op deze wijze veel meer lezers trekt die allemaal even honden houden als haar baasje.
Driftig wordt er aan de starthendel getrokken. De veer spant zicht aan en circuleert het balletje de speeltafel in. Het balletje vliegt van links naar rechts. In een zwak moment denkt het balletje aan opgeven en probeert in het midden van de tafel te ontsnappen aan de venijnige flippers die haar keihard door de kast heen duwen op weg naar de overwinning….Maar wiens overwinning is het eigenlijk?
“U bent schoon!” In alle staten van feestelijkheid was ik, toen die woorden klonken. Het is het mooiste bericht dat je maar kunt krijgen als je eerder de diagnose kanker hebt gehad. Met mijn hoofd in de wolken ging ik naar huis, kocht gebak en liet een paar tranen van vreugde en verlossing van de angst die me voor de woorden “U bent schoon” in zijn macht had gehouden Zo, dacht ik, nu is het alleen nog een kwestie van goed instellen en dan gaan we weer verder waar we gebleven waren. Ik dacht er iets te gemakkelijk over.
Stil lig ik te staren naar de sterren boven mij. Wanneer er een vallende ster valt, mag je een wens doen, luidt het verhaal. Ik sluit mijn ogen en denk terug aan de dag. Ik heb niets meer te wensen. Alles maar dan ook alles was dit weekend compleet. Zon, zee, liefde en zelfs een reuzenrad.