Daar staat ze, ze kan geen kant op. Een ontmoeting is onvermijdelijk. Ik kijk haar aan en zeg vriendelijk gedag. Haar neus verkleurt en trekt met een ruk de andere kant op. Ik glimlach en loop verder. Herinneringen van toen, passeren in mijn hoofd. Ik was ziek, zij zagen het niet, begrepen het niet en nu? Nu ben ik zelfs onzichtbaar op straat. Maar ik lach en loop rustig verder. Met de neus de andere kant op.
Auteur: Anke
Vers gemaaid gras
Samen lopen we in de vroege ochtend de buitenlucht in. De nog koele ochtend wind maakt me langzaam wakker. Mijn wandelgenote steekt haar neusje de lucht in als de wind haar raakt. Het ruikt naar vers gemaaid gras. Ik zie haar zichtbaar genieten. Ik ben in gedachten over de afgelopen nacht. Het is alsof ze mijn gedachten leest, als we de hoek omgaan staat ze plotseling stil…
Koester momenten
We hebben ze allemaal, van die mooie momenten die in je geheugen zijn blijven staan alsof ze nooit zijn verdwenen. En dat zijn ze ook niet. Soms zijn het hele kleine dingen die op het eerste gezicht nauwelijks betekenis lijken te hebben. Alsof het gewoon is. Pas veel later blijken die momenten een veel waardevollere betekenis te hebben gehad dan je toen dacht. Ik noem ze koester momenten. En vandaag was er één.
Wat een prachtige dag
Wat voor dag is het vandaag vraagt Pooh. Het is vandaag zegt Knorretje.. Mijn favoriete dag zeg ik..
De dag begint te gehaast. Ik heb afspraken staan waar ik een tijdje voor in de bus moet om er te komen. Tikkel moet uit, de badkamer is een zooitje, het bed moet nog opgemaakt worden en ik wil nog ontbijten. Hormonale irritatie zit in de weg en daarnaast voel ik me helemaal niet lekker.
Ieder einde is een nieuw begin
Waar de wereld eindigt voor de rups, begint voor de vlinder een heel nieuw avontuur. Ze slaat haar prachtige vleugels uit en vliegt de zon tegemoet. En zo is het ook in de mensenwereld. Waar een deur dicht gaat, gaat ergens altijd een raam open. Ieder einde is een nieuw begin.
1001 gevoelens, vragen en antwoorden
1001 vragen spoken door mijn hoofd, 1001 antwoorden vloeien door mijn hoofd. Op iedere vraag is een antwoord alleen lijken die 1001 antwoorden de weg naar de juiste vraag niet te vinden. De antwoorden liggen op het puntje van mijn tong maar ze komen mijn mond niet uit. Ik voel me op 1001 manieren gelukkig en ongelukkig tegelijk. Het is alsof ik wil rennen, springen en dansen met benen die niet werken. Alsof er 1001 liedjes in mijn hoofd vast zitten die niet gezongen worden omdat mijn stem niet wil. 1001 gevoelens gieren door mijn lijf wachtend om te mogen ontsnappen.
Niet zeuren!
Het leverde Lieke van Lexmond een storm aan protest op, maar haar opmerking over ‘dik zijn‘ is helaas geen uitzondering. Ik vind het jammer, want ik vind Lieke een leuke meid. Ik ga er daarom maar vanuit dat deze opmerking voortkomt uit onwetendheid: de primaire reden dat uitspraken als ‘dik is prima, maar dan moet je ook niet zeuren’ of ‘dik zijn is een keuze’, worden gemaakt. Je kunt er boos om worden, maar dat kost veel onnodige energie. Je kunt het voor de zoveelste keer proberen uit te leggen en je kunt het negeren met als gevolg dat de ‘onwetende’ nooit anders zal gaan denken.
Inspiratie, wensen, droeftoeters en bruistabletjes
Schrijf je allerdiepste wens op een wit vel, vouw het samen tot en vliegtuigje, zucht een keer diep, denk vol liefde aan die wens en vlieg het vliegtuigje de wereld in. Zou hij uitkomen? Geen idee. Maar je kunt er wel zelf invloed op uitoefenen. Hoe? Gewoon door te doen, en vooral door te vragen Zo simpel is het.
Vogelvrij
Als ik dood ben , keer ik terug als roofvogel, zeg ik wel eens . Toen mijn oma stierf, vloog er een buizerd recht op de auto af toen we op weg waren naar het crematorium om oma met liefde te laten gaan. Ik geloofde met heel mijn hart dat het mijn oma was die ons gedag kwam zeggen. Dat moment ben ik nooit vergeten. Als dat toch eens waar was.Dat je kon vliegen zo ver als de wind je kon dragen. Ik heb iets met vliegen. Vroeger had ik als kind altijd dezelfde terugkerende droom. Ik vloog zwemmend door de lucht, steeds hoger en hoger. Steeds verder weg van alles wat me achtervolgde en dan was ik vrij, vogelvrij!
Pluk de dag en leef!
Herken je dat? Soms krijg je nieuws waar je geen weg mee weet. Je hoort of leest het wel, maar het komt niet echt binnen. Pas veel later als je de kans hebt gehad er over na te denken, komt er gevoel bij. Zo had ik dat bijvoorbeeld toen die vliegtuigen de Twin Towers invlogen. Ik zag het met afgrijzen aan op de televisie, maar pas later kwam het gevoel en de emotie. Ook toen ik de diagnose schildklierkanker kreeg voelde ik niets. Pas veel later kwam het besef, de angst, de vragen, het verdriet en de ruimte om te verwerken.