Gastbloggers gezocht! Omdat mijn verhaal niet op zichzelf staat, nodig ik je uit om jóuw verhaal te delen. Interesse? Stuur mij via het contactformulier een mail met je verhaal in liefst 500 á 600 woorden waaruit blijkt dat Goede kanker niet bestaat! Welke kanker dan ook!
Auteur: Anke
Liefde is..
Valentijnsdag, hartjes, rozen, chocolaatjes, kaartjes, beertjes, een etentje, een knuffel en een kus. Heel facebook kleurt vandaag rose van alle hartjes en I love you’s die over en weer gaan. Ik zal niet ontkennen dat ik het best leuk zou vinden om verrast te worden vandaag, maar mierzoet is het wel. En als het van één uiterst commerciële dag moet afhangen, bedank ik helemaal. Valentijnsdag gaat aan mijn deur voorbij. Liefde is.. zoveel meer.
Destiny
De storm is gaan liggen. Zowel in het land als in mijn hoofd. Regenen doet het nog steeds en hoe! Met de ruitenwissers op standje snel, rijden we een paar dagen geleden naar onze hoofdstad. We zijn op weg naar “Destiny”. Nee, niet naar onze lotsbestemming, hoewel?!
Vragen aan de apotheker
Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik hier een ode schreef aan mijn levensreddende muizenpilletje. Met het verontrustende nieuws van het Thyrax tekort eroverheen lijkt dit muizenpilletje ineens nog veel belangrijker dan het al was. Voor mij persoonlijk is er nog niets veranderd. Nog steeds haal ik ‘s morgens mijn eigen vertrouwde pilletje uit het vlinderdoosje van mijn moeder. Ik zeg bewust ‘nog’, want ook mijn pilletje zou zomaar eens verleden tijd kunnen zijn. Lees verder…
Windkracht 10
Een flinke storm raast door het land. In de zuidelijke regionen zijn zelfs de grote optochten afgelazen. De deuren klepperen in hun sponningen door de wind die met een huilend geluid door het huis giert. Niet alleen de deuren en de carnavalsoptochten hebben last van de storm. Ook Tikkel is onrustig en in mijn hoofd en lijf ontwikkelt zich langzaam een windkracht 10 tot ongekende orkaankrachten.
Omdenken
Een tijdje geleden schreef ik een blog. Jeuk is erger dan pijn want jeuk zeurt, pest en treitert. En ik geloofde er ook stellig in. Vergelijkingsmateriaal genoeg gehad na de schildklierkanker zou je zeggen, maar sinds ik geplaagd wordt door een hernia denk ik deze woorden weer even om. Pijn is erger dan jeuk. Er zit maar één ding op. Afleiden, positief denken, geloven dat het beter wordt.
Wereldkankerdag
Elk jaar op 4 februari denken we massaal met respect aan iedereen die op welke manier dan ook met kanker te maken heeft of heeft gehad. What ’s in a day. Eigenlijk zouden we dat elke dag moeten doen. Of juist niet? Is het ook goed om je los te maken en juist te genieten van het leven. Ik ga voor het tweede. Het leven is iets moois en moet worden gevierd! Maar soms is het nodig om even pas op de plaats te maken en in alle rust en respect een lichtje te branden voor zoiets als kanker. Want ook kanker hoort bij het leven.Hoe raar het ook klinkt, deze plaatjes met lichtjes en kaarsjes geven mij een soort van serene rust.
Herinneringen op waaihondendag
Uitgeteld ligt Tikkel in haar bench. Ik nestel me op de bank met een kopje koffie. Gerrit babbelt mee op de muziek van de radio. Een vrolijk riedeltje van kusjes, koekjes, poepetjes en doeidoei. De binnendeur rammelt van de wind die om het huis waait. Je zou eerder denken dat het herfst is in plaats van hartje winter. Ik denk terug aan precies 14 jaar geleden. Twee politiemannen kwamen het tuinpad op en belden aan..
Kiesrecht
De laag-risico patiënt met papillaire schildklierkanker en tumoren kleiner dan een centimeter heeft meer baat bij extra oplettendheid dan bij een operatie (met alle gevolgen van dien). Dat wordt gesteld na een Japanse studie onder een groep schildklierkankerpatiënten waarbij de schildklier operatief is verwijderd en een controlegroep met dezelfde soort kanker die geen operatie hebben ondergaan. De laatste groep is extra goed gemonitord voor wat betreft groei en ontwikkeling van de tumoren.Lees verder…
De muziek van mijn gedachten
Mevrouw, de brancard gaat wat schuiven! Mevrouw? Hoort u mij? Met een klein snurkend geluidje kom ik weer in de bewoonde wereld. Mijn neus jeukt een beetje. Niet bewegen, denk ik automatisch. De brancard verschuift een paar centimeter verder de tunnel in. Op mijn hoofd draag ik een koptelefoon met muziek. Toch is het niet die muziek die ik hoor, of het gebonk van de MRI. Mevrouw! We gaan weer een serie maken. Ik richt me weer op het geluid van mijn eigen gedachten. Die maken muziek!