‘Was alles naar wens? Heeft het u gesmaakt’ vraagt de serveerster ons als we mes en vork neerleggen op een nog half vol bord. Verbaasd schud ik mijn hoofd. ‘Nee’
Ha-vies-a
Over leven
Wég met het gedoe!
Een hoop vrouwen bij elkaar geeft vaak veel gedoe werd er gisteren gezegd tijdens de feestelijke secretaressedag op mijn werk. ‘Klopt’, zal menigeen zeggen, maar van dat stigma willen we af. Overboord met het gedoe. We willen laten zien wie we zijn, wat we waard zijn en vooral waarin we ons onderscheiden. After all was het thema van deze secretaressdag niet voor niets ‘It’s all in me!’
Kwetsbaar
Daar lig ik dan open en bloot op de balie van mijn werkplek. Het voelt een beetje naakt. Best een beetje eng. Kwetsbaar.
Het begint al in de ochtend. Schichtig kijk ik om me heen in de bus op weg naar mijn werk. Zo onopvallend mogelijk, mijn neus diep in mijn jas in de hoop niet te worden herkend. De dag ervoor viel de plaatselijke krant in de bus en staarde ik tot mijn grote schrik naar een close up van mezelf. Ik merk dat ik moeite heb met de publieke belangstelling. Hoe doen BN-ers dit? Zal dat ooit wennen? Op mijn werk aangekomen word ik wederom geconfronteerd met mijn eigen beeltenis. Op de balie ligt een exemplaar van ‘De kanker voorbij’. ‘Eigen schuld Ank’, denk ik bijna schuldig, ‘had je maar voor een andere kant moeten kiezen’ eentje waar niet levensgroot je gezicht op te zien is.
De eindstreep
Met trillende stem en de emoties hoog in de keel doe ik mijn presentatie. Kort maar krachtig zoals ik ben. 'Toegeven is juist sterk zijn en kiezen voor jezelf. Hardop zeggen dat het genoeg is en dat je tijd mag nemen om er weer bovenop te komen'.
Goede Vrijdag door een roze bril
Eerlijk gezegd keek ik er een beetje tegen op dit jaar. Met afwezige collega’s door vakantie en ziekte, zou ik de balie alleen bemensen. Ik verwachte de saaie eenzaamheid met deze volle dagen tot vijf uur op de dagen voor Pasen die doorgaans voor veel mensen een vervroegde vakantie inluiden. De realiteit verraste mij. Ja, de dagen zijn lang, maar ik zie ze wel door een roze bril.
Lachen en zwaaien
‘Wat doe jij tegenwoordig’, vraag een kennis die ik al een tijdje niet meer heb gezien.
Ik glimlach en antwoord dat ik een nieuwe baan heb. Ze reageert meteen enthousiast. ‘Oh leuk, wat dan’ en met een nog bredere lach van immens geluk vertel ik haar dat ik van lachen en zwaaien mijn beroep heb gemaakt.
Liefde is liefde!
Weet je wel hoeveel ik van je hou? Veel te veel, zeg ik altijd…. Maar kan dat eigenlijk? Te veel van iemand houden. Is liefde niet bodemloos? Misschien moet je er ook niet te veel over na denken, maar het gewoon voelen en vergeet het vooral niet uit te spreken zo af en toe.. Ik hou van jou!
Regenboog
‘Vriendschap is een regenboog tussen twee harten die zeven kleuren delen: Liefde, verdriet, geluk, waarheid, geloof, vertrouwen en respect’. Van wie deze quote oorspronkelijk is, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat hij me raakt en dat hij me doet denken aan de dag van gisteren waarin we tijdens een dag teambuilding ons zelf kleur hebben gegeven.
Gooi het eruit!
Steeds eerder raak ik geïrriteerd, steeds sneller ben ik van slag, steeds harder bonkt mijn hart bij de minste op geringste (in) spanning, steeds dichter ligt er op het puntje van mijn tong wat ik uit zou willen schreeuwen en toch ….. blijf ik stil en slik ik het weg.
Heerlijke hectiek
Ken je dat gevoel? Dat de adrenaline door je aderen vloeit, het bloed je naar de wangen stijgt, je hart bonst van opwinding maar dit alles met een positieve lading. Een plus en minpool die elkaar raken waardoor je begint te lopen als een geoliede machine. Het gevoel van hectiek, het gevoel dat je leeft!