Vertrouwen is als papier. Wanneer het eenmaal gekreukeld is, krijg je het niet meer perfect. Neem nou een diagnose als kanker. Een diagnose die je aanhoort met schrik in de benen, vaak met maar één enkele vraag in je achterhoofd. Overleef ik dit!?
Kerstroes
Ik bevind me in een kerstroes. De kerstboom beweegt langzaam mee op het ritme van the caroll of the bells. Olaf kijkt me vanaf de vensterbank hoofdschuddend aan en de kerstlampjes lijken te dansen en veranderen van scherpe puntjes in wazige bolletjes en sterretjes. Met twee vingers in de lucht neurie ik mee op de muziek van John Lennons Imagine
Zo stoned als een garnaal
In 1976 was dit nummer een carnavalshit uit gezongen door van Kooten en de Bie. Nu bijna 40 jaar later zing ik dit nummer in mijn hoofd terwijl ik zwabberend door het huis heen waggel om daarbij vol tegen de muur aan te lopen. Ik ben zo stoned als een garnaal, maar een feestje is het zeker niet.
Daten met de arts
Het lijkt wel alsof het aan het einde van het jaar altijd drukker is. Iedereen moet op de valreep nog íets. Alsof alles per 31 december stopt en er na 1 januari geen leven meer is. De agenda van menig schildklierkankerpatiënt lijkt het hele jaar door vol te staan. Helaas niet met uitstapjes en etentjes, maar met een date met de arts. Helaas niet met George Clooney en vaak met meer dan één arts, verspreid over de week of maand. lees verder..
Mijn Rebel Heart
Toen de diva begin dit jaar aankondigde om in december naar Nederland te komen, wist ik dat ik mijn lief ultiem gelukkig ging maken met de felbegeerde concertkaartjes. Een heel jaar heeft hij er naar uit gekeken. Twee jaar geleden heb ik hetzelfde gevoel gehad toen ik Miss Brabra Streisand in het echt mocht gaan zien en beluisteren, dus ik kon me helemaal inleven in zijn gevoel. Pakjesavond was voor mijn lief dan ook met recht een heerlijk avondje. Als een kind zo opgetogen zijn we zaterdag naar het Ziggo Dome gereden om de diva met haar Rebel Heart te gaan zien.
Op weg naar vrede
In alle vroegte vertrokken we een paar dagen geleden naar Disneyland Parijs. Het geeft een dubbel gevoel na de aanslagen in Parijs. Door de verscherpte controles onderweg worden we constant herinnert aan de nachtmerrie van nog maar een paar weken terug waar zo veel mensen de dood vonden. Tóch vervolgen we onze weg. We laten ons geen angst aanjagen.We gaan door met doen waar we van houden. We zijn niet alleen op weg naar Parijs. We zijn op weg naar vrede.
Vlinder
De vlinder behoort tot de gevleugelde insecten. Ze ontpopt zich van een rups tot een vlinder om trots haar vleugels uit te slaan, de wijde wereld in. Ze is een graag geziene gast in ieders tuin. Een prachtig dier! Voor mij persoonlijk is een vlinder veel meer dan een prachtig dier. Ze staat symbool voor vreugde, verandering, vrijheid, sterven en geboorte
Ik ben een Mrs. Potatohead
Als kind vond ik het geweldig. Poppetjes maken van een aardappel. Ik had een hele bak vol met allerlei verschillende oren, neuzen, ogen en snorren. Urenlang kon ik mezelf zoet houden met dit speelgoed. Door de onderdelen in de aardappel te prikken, kon je de meest grappige creaties maken. Pas als de aardappel uit elkaar viel en de neus op de vensterbank lag, maakte ik weer een nieuwe. En nu ben ik zelf een mrs. Potatohead. Lees verder..
Natte sneeuw
Het is koud buiten. Sinterklaasweer noem ik dit altijd. Guur, winderig, een witgrijze lucht zonder enige sporen van enige andere kleuren en koud. Zo koud dat de wind onder de kieren van de deuren doorgiert. Als kind had ik altijd een beetje medelijden met de sint die het dak op moest met dit weer. Zeker als het ook nog sneeuwt want dan worden de daken glad.
Wie ben ik?
Wie heeft het niet gespeeld? Het gezeldschapsspel “wie ben ik” Door vragen aan je tegenstander te stellen als “Heb ik een bril? Of heb ik rood haar? kon je erachter kon komen wie de persoon op het speelbord was die centraal stond. Langzaam elimineerde je zo alle mogelijke poppetjes van het speelveld totdat er eentje over bleef.. een jonge vrouw met een bril, blauwe ogen en blond haar. Het is Anke!