Een tijdje geleden schreef ik een blog. Jeuk is erger dan pijn want jeuk zeurt, pest en treitert. En ik geloofde er ook stellig in. Vergelijkingsmateriaal genoeg gehad na de schildklierkanker zou je zeggen, maar sinds ik geplaagd wordt door een hernia denk ik deze woorden weer even om. Pijn is erger dan jeuk. Er zit maar één ding op. Afleiden, positief denken, geloven dat het beter wordt.
Ontdekkingsreis
Herinneringen op waaihondendag
Uitgeteld ligt Tikkel in haar bench. Ik nestel me op de bank met een kopje koffie. Gerrit babbelt mee op de muziek van de radio. Een vrolijk riedeltje van kusjes, koekjes, poepetjes en doeidoei. De binnendeur rammelt van de wind die om het huis waait. Je zou eerder denken dat het herfst is in plaats van hartje winter. Ik denk terug aan precies 14 jaar geleden. Twee politiemannen kwamen het tuinpad op en belden aan..
De muziek van mijn gedachten
Mevrouw, de brancard gaat wat schuiven! Mevrouw? Hoort u mij? Met een klein snurkend geluidje kom ik weer in de bewoonde wereld. Mijn neus jeukt een beetje. Niet bewegen, denk ik automatisch. De brancard verschuift een paar centimeter verder de tunnel in. Op mijn hoofd draag ik een koptelefoon met muziek. Toch is het niet die muziek die ik hoor, of het gebonk van de MRI. Mevrouw! We gaan weer een serie maken. Ik richt me weer op het geluid van mijn eigen gedachten. Die maken muziek!
Over een powervrouw, te veel willen en een lolly van de chinees
In het kader van het leven moet je vieren, gaan we met zijn vieren naar de Chinees om lekker te wokken. Ik wil wel op tijd terug zijn want om half elf wil ik voor de buis zitten om de droomwens van een lieve dappere vriendin in vervulling te zien gaan. Een powervrouw die me zeer dierbaar is mag voor het echie koffie drinken met haar “lifesaver” mister George Clooney himself!
Real life soap
Waar duizenden mensen dagelijks gekluisterd zitten voor de televisie om Goede tijden slechte tijden te kijken, zitten wij al jaren in een real life soap. Een serie van onafgebroken toestanden, ziekten, verlies, relatieperikelen (bij de jongens bedoel ik dan), advocaten, familie, vrienden noem maar op. Zet er een camera bij en je hebt een televisie hit.
Het leven is als een spiegel..
De schildklierperikelen lijken wat te gaan liggen. Niet dat het opgelost is, maar de berusting dat men niet veel anders kan dan overstappen, begint een beetje te komen. Achter de schermen werkt men aan oplossingen mbt financiën en aansprakelijkheid. Voor mij persoonlijk wordt het tijd om de balans van de afgelopen twee weken op te maken. Tijd om mezelf een spiegel voor te houden om te zien wat er diep van binnen speelt.
Mijn hart vertelt me….
Het aantal reacties op mijn bericht dat Max en wij geen goede match zijn is groot. Gevarieerd van liefdevol steunend en begripvol tot uiterst pijnlijke boosheid. Natuurlijk kon ook het bekende “zie je nou wel” niet uitblijven. Ik probeer het naast me neer te leggen. Mijn aandacht gaat naar Max en naar mijn hart. Want mijn hart vertelt me dat het beter is zo..
Met pijn in mijn hart…
Met pijn in mijn hart moeten wij helaas een lieve baas zoeken voor onze lieve ###
Hoe vaak lees je dit niet op marktplaatsadvertenties. Ik heb het altijd een beeje sneu gevonden. Deze advertenties las ik meestal met een mengeling van onbegrip want als onze ### zo lief is waarom moet hij dan weg? Hoe had ik kunnen weten dat ik nu hetzelfde zou moeten doen…
Van Mark naar Max
Met een mengeling van nervositeit, gezonde spanning en opgewondenheid wordt ik de volgende dag wakker. Vandaag is het hond dag! Eerst nog even een belletje plegen naar de minister president en dan kunnen we op weg om kennis te gaan maken met Max. Een rare overgang, van Mark naar Max. Ach het verschilt maar een paar letters.
Ontsnappen aan een gekkenhuis
Van de gekmakende brief van de verzekeraar van de tegenpartij, vliegen we een dag later naar een mega blunder van fabrikant Aspen die tijdens de verhuizing van Oss naar Duitsland voor het gemak even vergeet dat er meer dan een kwart miljoen mensen hun merk Thyrax slikken. Twee volle dagen met ontredderde mensen, telefoontjes, berichtjes en duizenden vragen zijn het gevolg. Een vreselijk leed duizenden mensen. Gevoelens van onrecht, onmacht en boosheid. Ik sta ze te woord, probeer gerust te stellen maar ik ben blij met de morfine voor mijn hernia zodat ik af en toe heel even kan ontsnappen aan een compleet gekkenhuis.