Na de krachtmeting in de ring ben ik moe. Moe maar wel voldaan. De strijdlust komt weer langzaam aan terug. Ik voel de wil weer door mijn aderen vloeien.En als ik in de spiegel kijk, zie ik een kleine twinkeling van hoop en kalmte in mijn ogen die al een lange tijd niet meer heb gezien. Een soort van kalmte na de storm. Grappig want juist als ik hieraan denk, klinkt op de achtergrond het nummer Calm after the storm van the Common Linnets. Gevalletje toeval bestaat niet?
Op ontdekkingsreis naar mezelf, in de ring!
Midden in de nacht gaat mijn reis verder. Ik zie niet veel, het is pikkedonker. Op de tast ga ik verder. Plotseling voel ik voor mij een deur. Hij is niet op slot. Langzaam duw ik de deurkruk naar beneden… Mijn ogen moeten wennen aan het licht. Waar ben ik? Ik wrijf nog een keer in mijn ogen en knijp mezelf . Droom ik dit?
Op ontdekkingsreis naar mezelf, poepetjuuuuuu
Na die rare droom over kruisingen zit ik een paar dagen later in een kerstvrij opgeruimd huis op de bank de afgelopen tijd te overdenken. Gerrit hangt in zijn kooi naast mij en met een luid poepetjuuuuu roept hij me uit mijn gedachten. Ik moet er om glimlachen. Gerrritje mijn parkietje. Het cadeau vol liefde dat ik van mijn man kreeg nadat ik thuis kwam uit de RAJ radio actieve jodium) beghandeling in oktober 2012. Hoe rot ik me ook voel, Gerrit heeft het vermogen om me altijd weer aan het lachen te krijgen. Een vriendelijk, schuin hangend koppie kijkt me onderzoekend aan. Kusje? Zegt hij Daar word je blij van.. Ineens lopen de tranen over mijn wangen heen. Was het maar zo simpel. Hoe graag zou ik willen dat dat ene kusje alles goed zou maken.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, de zevensprong
Het boek van 2014 is uit. De laatste bladzijde is omgeslagen op het moment dat de champagnekurk door de kamer heen suisde en het grote knallende vuurwerk losbarste. Met 2015 gaat er een nieuw boek open . Hoofstuk 1 wordt geschreven. De reis gaat verder op weg. Maar waar naar toe? Ik merk dat ik onzeker ben over waar ik precies heen ga. De laatste bladzijden in het boek 2014 wist ik precies wat mijn bestemming was. De feestdagen, Kerst en oud en nieuw. Ik heb er enorm naar toe geleefd. Er zijn momenten geweest waarbij het vooruitzicht aan kerst en oud en nieuw mij letterlijk overeind hielden. Niet na hoeven denken maar eerst richten op de feestdagen en genieten. En genoten heb ik!
Op de avond van 1 januari merk ik dat ik wat doelloos in mijn bed stap. En nu? Waar ga ik nu heen? Ik heb enorm druk en verwarrend gedroomd. Ik sta op een kruispunt, een soort van zevensprong net als vroeger in die inmens spannende serie op de televisie. Ik sta in het midden en om mij heen gaan er allerlei wegen die ik in sla en doodlopen of rondlopen want steeds kom ik weer op dat middelpunt uit. Wat betekent dat? Misschien betekent het dat ik gewoon even rustig moet blijven staan. Eerst rustig rondkijken waar ik naar toe moet in plaats van als een kip zonder kop beslissingen te nemen waar ik later spijt van krijg.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, de laatste stappen in 2014
In de dagen tussen kerst en oud en nieuw zet ik mijn laatste stappen in het jaar 2014. Stappen die ik móet maken om in 2015 de ontdekkingsreis naar mezelf af te kunnen gaan sluiten. Er zijn keuzes die gemaakt moeten worden. Keuzes die ik wil maken en keuzes die ik min of meer gedwongen moet maken maar wel keuzes die goed zijn voor mij. Tenmiste dat houd ik mezelf voor. Zeker weten doe je het nooit. Dat is het lastige met keuzes maken. Soms weet je achteraf pas of je de juiste afslag hebt genomen. Een tomtom voor het leven, zodat je zeker weet dat je goed gaat, is helaas nog niet uitgevonden. Misschien maar goed ook want juist door de keuzes die je maakt, ook de verkeerde, leer je en wordt je leven uiteindelijk rijker. Hoe dan ook, tussen de gevulde eieren maken, oliebollen bakken en champagne koelen heb ik nog wat te doen.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, uitbuiken in een Miny Mouse pak
Het is tweede kerstdag 2014. Het is tweede kerstdag 1961 ..Flappie speelt in de jukebox. Mijn lief is een paar uurtjes geleden vertrokken naar zijn werk waar drommen mensen straks de woonboulevard afstruinen om er even uit te zijn na de volgegeten eerste kerstdag. De kinderen zie ik sinds kerstavond al niet meer. De oude bioscoopstoeltjes uit een oud Utrechts theater en een doos met oude films blijken het cadeau van de eeuw te zijn voor onze pubers. We hebben heerlijke dagen gehad.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, met de kerst in mijn hart!
En dan ineens is het zover.. Nog maar twee dagen tot de kerst. Al weken ben ik aan het aftellen naar de kerst. Tot ergernis van sommige mensen die zich plotseling ontpoppen tot Scrooge of Grinch. Geeft allemaal niks. Ook Scrooge en de Grinch hebben recht van bestaan en als het eenmaal kerst is komen ook zij tot inkeer blijkt altijd aan het einde van het verhaal. Hoe dan ook de kerstklokjes klinken al weken in mijn hoofd. De slinger met kaarten is langer dan ooit, de boom staat in volle glorie, met alle ballen en ornamenten vol herinneringen te stralen in het midden van de kamer. Al heel wat mensen zijn naar ons dorpje, wat inmiddels is uitgegroeid tot een heuse wereldstad, komen kijken alsof ze zich in een tuincentrum wanen. Urenlang draaien we de mooiste kerstplaten uit de historie en er is geen kerstfilm die we nog niet gezien hebben. De cadeautjes staan in hun glanzende papier klaar om uitgedeeld te worden. De boodschappen bijna allemaal in huis. Op de laatste dag in een overvolle supermarkt de laatste verse spullen halen om een heerlijk kerstmaal op tafel te toveren. Ik kijk al uit naar het samen koken op eerste kerstdag. Mijn man en ik samen in de keuken, muziekje aan, wijntje erbij. Ik word al warm van geluk bij de gedachte vooraf. Traditioneel na het eten sterretjes buiten afsteken of een wensballon voor de mensen die we ook deze kerst helaas moeten missen. Tranen van medeleven en gevoel wat diep binnen in mij naar boven komt bij de All you need is love kerstspecial. De kerstchocolaatjes op tafel. Luisteren naar het koor waar ik jaren bij gezongen heb. Zo ziet onze kerst er uit. Ieder jaar gaat dit ongeveer zo. Eerste kerstdag met ons gezinnetje. Omdat manlief tweede kerstdag afwisselend per jaar moet werken.Er zijn jaren geweest dat ik dat erg vond, maar nu zie ik het als even quality time voor mezelf. Dat heb je nou eenmaal in de woonbranch en in de avond is het altijd gezellig gourmetten met iemand erbij die kerst komt vieren. Tóch is er dit jaar een duidelijk verschil met andere jaren. Heel bewust geniet ik! Bewuster dan normaal het geval is. Als ik nadenk over alles wat mijn jaar heeft ingekleurd, dan zie ik een heel kleurenpalet voor me inclusief zwart, wit en grijs maar wat dit jaar mijn schilderij afmaakt is het glinsterende randje er om heen. Méér dan ooit ben ik me er bewust van dat de kerst niet zit in de mooie boom, het lekker eten, de cadeautjes en de kaartjes. Ze helpen slechts mee om het plaatje compleet te maken. De echte kerst zit in mijn hart! Geluk, besef dat ik leef, mijn gezin, vriendschap, het vermogen te voelen… En dát wens ik iedereen toe! Oók Scrooge en de Grinch..
Op ontdekkingsreis naar mezelf, Schrijven geeft rust!
Wat ik in ieder geval over mezelf ontdekt heb de laatste tijd is dat schrijven me helpt om mijn volle hoofd te ontladen. Dat hoofd zit bij tijd en wijlen meer dan vol. Ik raak sneller geirriteerd tot het moment dat ik ik letterlijk bijna explodeer. Er moét iets uit! Met iedere tik op de laptop lijkt er wat weg te vloeien. Vandaag is dat anders. Mijn hoofd zit ontzettend vol. Zó vol dat ik niet weet waar ik beginnen moet met ontladen. Mij hoofd ratelt over alles wat er de afgelopen dagen is opgestapeld. Mijn laptop staat open. Ik begin te typen maar de letters lijken niet vast te willen plakken. Waar ik typ gaat meteen de delete knop weer achteraan. Ik wil zo veel zeggen maar ik krijg het niet op papier. Ik heb ook geen rust. De jongens zijn thuis. Pubers die niet met en niet zonder ellkaar kunnen. Ik hoor ze boven ruziën. Een voor een lopen ze de kamer in en uit. De een rommelend in de keuken om brood te smeren. De andere loopt op en neer de trap op en af omdat er weer een sleutel zoek is. Geërgerd probeer ik de rust te vinden. Ondertussen hoor ik mijn mobieltje steeds zoemen. Waar het schrijven me normaal zo natuurlijk afgaat, is het vandaag moeilijk om me af te sluiten voor alles om me heen. Ik heb het koud en heb een enorme hoofdpijn. Het lijkt alsof mijn hoofd bevroren is. Alles draait om me heen.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, Geluk op voorschrift van dr. Rossi
Ik ben inmiddels al weer een tijdje op weg. De reis naar mezelf is lang, moeizaam en vol drempels en obstakels, maar gelukkig hoef ik mijn reis niet helemaal alleen te maken. Op sommige stukken reis ik alleen. Dan weer met bagage, dan weer zonder bagage. Sommige stukken moeten alleen want die paden zijn alleen voor mij begaanbaar. Toch gaat er een groot deel van de reis steeds iemand mee. Mijn gezin, familie, vrienden, collega’s ze lopen allemaal een stukje mee. Ze bieden me zonder dat ze het weten het kompas van de weg die ik moet gaan. Dat kompas werkt meestal goed maar af en toe blijft het wijzertje ronddraaien en raakt het in de war en daardoor weet ik niet welke weg ik nu moet inslaan. Linksaf, rechtsaf? Of toch gewoon rechtdoor omdat ik op de juiste weg zit? Soms sta ik ineens voor een huizenhoge muur waar ik met geen mogelijkheid overheen lijk te komen. Wanneer dat gebeurd is er gelukkig een hulplijn om me weer op het juiste pad te helpen.
Op ontdekkingsreis naar mezelf, een“Duracel”konijntje
Je kent ze vast nog wel, die roze pluchen konijntjes die druk en vrolijk trommelend blijven trommelen tot de batterij leeg is. Dat ben ik! Vrolijk trommelend ga ik doorgaans het leven door. Mijn batterij heeft een lange levensduur. Ik ga maar door en door. Als je de batterij op tijd vervangt, gaat alles goed en trommel ik vrolijk zwaaiend met mijn roze pluchen vachtje verder.