De afstand is en blijft voelbaar. Ze accepteren elkaar, maar niet van harte. Dichterbij elkaar dan een meter komen ze bij voorkeur niet. De duidelijk aanwezig nieuwsgierigheid wint het niet van de angst. Berusting, acceptatie en respect.. beiden mogen er zijn en beiden zijn even geliefd.
Met een plof raak ik de mat. Éen schouder plat, de ander blijft omhoog. Liggend op de grond in de houdgreep. Buiten adem. Een seconde twijfel ik, laat ik los en geef ik over of worstel ik me uit deze benauwende greep. De tweede schouder zweeft boven de grond, slechts centimeters verwijderd van de ondergang….
Als een prinsesje beweegt ze zich voorzichtig door de sneeuw.. behoedzaam voor gevaar en zoekend naar haar prins Charming. Ze is zo wit als de sneeuw, alleen haar zwarte oren vallen op. Luisterend naar alles wat er op haar pad komt. Gespannen en nieuwsgierig tegelijk. Dikke sneeuwvlokken dwarrelen op haar neus. Met haar tong likt ze de vlokjes op. Ze kijkt me vol vertrouwen aan. Tikkel is mijn Sneeuwwitje.
Sneeuw! Het is het eerste wat ik zie als ik vanmorgen mij ogen open doe. Oh jee, vrijdag de 13e zie ik als ik mijn telefoon wakker maak. Sneeuw op vrijdag de 13e klinkt niet als een gelukbrengende combi. Iedereen maar extra voorzichtig op de weg. Aan de andere kant is het een geluk dat het sneeuwt vandaag.. dan zie je de zwarte kat makkelijker aankomen.
Met een weemoedig gevoel kijk ik naar buiten. De zee spoelt zijn golven het brede strand op. Vijf jaren gaan aan me voorbij. Met de golven mee. Een dikke traan glijdt over mijn wang naar beneden. Met het puntje van mijn tong proef ik het zout van mijn tranen. Alles is zo helder. De smaak van het zout, de golven van de zee, de pijn, het verdriet, de angst en onzekerheid. De wil om te overleven, uit de put te kruipen, verder te gaan. Hier is waar alles begon. En hier is het waar ik het ook moet loslaten. Ik leef!
Nog kleiner dan klein, heeft ze zich opgerold in haar mandje. De rillingen trekken bij iedere knal over haar kleine, witte lijfje heen. De twijfel, onzekerheid en vooral de angst staat duidelijk te lezen in haar ogen. Waar de jaarwisseling voor ons een feestje is, ontwikkelt zich in het leven mijn kleine vriendinnetje een trauma die zich jaarlijks zal herhalen.
Een gratis parkeerplaats voor de deur. Koffie wanneer je maar wilt en en een allerhartelijkst ontvangst met een “Hee , daar is ze weer, een bekend gezicht!” Zeg nou zelf, wat wil je als gast nog meer? Het lijkt een modelverblijf uit een reisgids totdat de realiteit tot me doordringt. Ik ben in “Hotel California”. Als je hier eenmaal binnen bent, kom je er nooit meer weg..
Terwijl de kurk van de champagnefles door de kamer suist, zie ik in een paar seconden het jaar 2016 samen met de kurk wegvliegen, tenminste datgene dat ik me kan herinneren. Als de champagne in het glas vloeit en ik mijn lief kus, valt er er een enorme last van mijn schouders af om plaats te maken voor een serene rust. Ik weet het zeker. Vanaf nu ga ik het heel anders doen. En dat is goed, of niet? Toch?
Loesje omschreef het zoals het is: ‘Chronisch ziek zijn, vraagt om chronisch optimisme’. Noem het een vorm van zelfbehoud. Ik noem het zelf het lachtheater. Door de pijn heen, doorgaan, accepteren dat is, wat er is. Want wanneer ik bij de pakken zou gaan neerzitten, kwam ik niet meer overeind en dat laatste is geen optie. Het leven is te mooi. Lach!
Nu de Kerstdagen voorbij zijn gegleden, richten we ons op de jaarwisseling. De oliebollenmix ligt klaar en de champagne ligt koud. Het is de tijd van de goede voornemens, de reclame voor afslank- en afkickproducten.
Geen terug blik! Ik had het me nog zo voorgenomen. Dit jaar kijk ik alleen maar naar het hier en nu positief vooruit! Mijn enige goede voornemen voor het nieuwe jaar. Aangestoken door alle terugblikken van zo veel mensen die dit jaar nog liever gisteren dan op 31 december zien verdwijnen, ga ik toch overstag. Dit jaar was het jaar van Tikkel!