Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg maar verlaat je niet
Lief, je moet me geloven
Al doet het pijn…
Het is en blijft een mooie tekst van Marco Borsato. De laatste dagen moet ik er veel aan denken. Misschien omdat het bijna Allerzielen is, de dag waarop van oudsher de overledenen worden herdacht maar eigenlijk is afscheid nemen op wat voor manier dan ook iets waar ik moeit mee heb. Bij een sterven, maar zeker ook bij afscheid nemen in leven.
Tikkel, een droppie van een hond, stal begin 2016 ons hart. Een periode waarin de liefde het won van depressiviteit. Liefde op het eerste gezicht. Vanaf dat moment begon ons leven met Tikkel. Geen dag is saai met deze little miss diva, lees hier haar avonturen.
Laatst zei iemand tegen me, je kunt wel iets heel graag willen, maar dat wil nog niet zeggen dat het ook kan. Hoe de praktijk ook vaak uitwijst dat dit klopt, sta ik volledig achter wat mijn moeder altijd zei ”Kind laat je nooit wijs maken dat je iets niet kunt!”Iets wat ook ik op mijn beurt weer door heb gegeven aan mijn kinderen.Waar een wil is, is een weg en de aanhouder wint zijn uitspraken die me meer aanspreken. Ik geloof dat dit ook zo werkt in de zorg. Zorg komt van oorsprong altijd uit het hart. De wil om beter te maken, te helpen en te zorgen.
Persoonsgericht, menselijk, innovatief, kwalitatief, vraaggericht noem het maar op. Er zijn inmiddels zo veel termen in de omgang dat de zorg bijna overloopt aan praatgroepen over hoe men denkt dat het beter kan. Toe te juichen is, dat er überhaupt wordt gezien dat het beter kan, maar waarom zoveel praten? Men praat en praat, maar vergeet de mens waar het werkelijk om gaat, de patiënt! Dé slogan waar je alles mee omvat!
Wanneer de bladeren gaan vallen stromen de huisartsenposten weer vol met snotterde, hoestende en koortsige mensen. In alle eerlijkheid mijd ik liever de wachtkamers maar er is geen ontkomen aan. Tijdens de busrit naar mijn werk vliegen de bacillen in het rond. Ik stop mijn mond en neus diep in mijn sjaal. Een mevrouw naast me hoest en niest zonder haar hand voor de mond te houden. De sporen veegt ze met haar blote handen af. Ze drukt op de stop knop, dezelfde als die ik over twee haltes nodig heb..
De herfst vind ik één van de mooiste delen van het jaar. De aanloop naar de kerst de bomen die elk hun eigen karakter hebben. Kastanjes, noten en bladeren die verkleuren. De geur van de open haard die wordt aangestoken in de avond. Binnen de kaarsen aan terwijl ondertussen de bladeren van de bomen dwarrelen alsof ze dansen in de wind.Als ik naar buiten kijk voel ik me licht worden, Ik ben zo licht als een herfstblad in de wind die me optilt en meeneemt…
We dromen allemaal van het vinden van de liefde van je leven, in mijn geval een prins op het witte paard. Mijn droom kwam uit. Nou ja gedeeltelijk. Mijn prins had geen wit paard maar een krakkemikkige fiets en witte overal waarmee hij op de bank bij mijn vriendin zat te wachten om met ons carnaval te gaan vieren. Hoe dan ook. 6 jaar later trouwden we, in een rode kever en een week later vlogen we naar oosterse sferen, palmbomen en wit zand in Tunesië.
Het blijkt lastiger dan gedacht. Proberen te begrijpen hoe de zorg in ons land geregeld is zonder daarbij het bekende gevoel “van het kastje naar de muur” te krijgen of te denken dat je niet gehoord wordt. Na bijna vijf jaar aan de lopende band pech te hebben gehad met mijn gezondheid, geef ik het op. Ik begrijp er soms geen snars van.
Geluk helpt soms, moed altijd!
Alsof de maker van de gelukskalender een vooruitziende blik had op mijn jaar scheur ik met een dikke glimlach het volgende blaadje af. Als de moed ontbreekt, zal je heel veel geluk moeten hebben, om te komen waar je wilt zijn. Moed is net dat ene stapje méér zetten dan je denkt dat je kunt. En juist op het moment dat je denkt”nu zakt me de moed me in de schoenen”dan zit het precies op de juiste plaats om die ene stap te zetten. Vooruit!
Overal om me heen kijkt het woord zorg me bijna boos aan. Na een paar dagen flinke pijn, moeheid en heel veel tijd om na te denken, maak ik de balans op. De afgelopen jaren hebben in het teken gestaan van ziekte, zorg en kosten maar vooral frustraties. Zorgfrustraties.