Ik hijs de witte vlag!
De diagnose schildklierkanker viel in april 2012. Bijna vier jaar geleden ging ik een strijd aan waarvan de uitkomst voor mij toen al vaststond. De kanker zou ik achter me laten, beter worden en vervolgens anderen helpen door schildklierkanker op de kaart te zetten. De eerste van de drie doelen die ik heb gesteld is met goed gevolg geslaagd, de tweede en derde zijn nog altijd onderweg. De strijd is te ongelijk. We moeten om te de tafel! Ik hijs de witte vlag.
Mama? Wie was er eerder? De kip of het ei? De kip ontstaat uit een ei, maar het ei komt uit een kip.. tja? Ik had er geen antwoord op. Het is een vraagstuk die de wetenschap volgens mij nog steeds bezig houdt.
Ga vooral door met leven, ga doen wat je van plan was en doe gewoon je ding! Dat is de boodschap die we mee krijgen. Lastiger dan gezegd, want was ook al weer mijn plan voor vandaag? De nieuwszender staat inmiddels al een paar uur aan. Brussel! Het nieuws van de dag dringt het gewone leven van deze dinsdag binnen. Het verstart en het bevestigt waar je al een tijdje bang voor was..
In mijn ideale zorgwereld zou de patiënt meedenken met de arts over zijn of haar eigen behandeltraject. Persoonlijk, met een zeker inlevingsvermogen van de arts en zorg op maat. Een samenwerkingsverband. De medisch deskundige en de ervaringsdeskundige samen op weg naar béter!
Met een plof vallen ze in de bus. Maar liefst vier stuks. Stembiljetten voor het referendum. Zeg je Ja of zeg je Nee!? Het lijkt zo simpel. Maar aan alle keuzes kleven consequenties. Zelfs als je niets zegt, kies je iets. Ik moet me hier nog even in verdiepen. Er zijn belangrijkere dingen waar ik me op moet richten en ook daarin draait alles om kiezen.
Hoe voel je je? Het lijkt een simpele vraag, soms oprecht gemeend, soms gesteld uit beleefdheid, maar als ik er diep over nadenk vind ik deze vraag helemaal niet zo simpel.Hoe ik me voel is vaak afhankelijk van de gebeurtenis, de dag, mijn stemming, het weer, mijn hormonen, invloed van buitenaf en zo kan ik er nog wel een paar verzinnen. Gisteren zou ik gezegd hebben,”blij!” Morgen “hoopvol”, maar vandaag zou mijn antwoord kort zijn. “Stuk.”
Vroeger dachten mensen dat rupsen en vlinders twee verschillende dieren waren. Nu weten we dat de vlinder ontstaat uit een transformatieproces van rups tot pop tot vlinder. Een prachtige ontwikkeling waarin de vlinder uiteindelijk zijn prachtige vleugels uitslaat en vrij de wereld in fladdert….
Misschien ligt het aan de lente. Misschien ligt het aan de hormonen die door mijn lijf gieren. Waar het ook aan ligt, ik ben overvallen door een enorme opruimwoede.De behoefte aan orde in de chaos en ruimte wordt met de dag groter en lijkt op een hoogtepunt te zijn beland. Niet alleen in mijn hoofd, maar ook letterlijk in mijn huis.
Soms heb ik van die dagen die ik graag snel vergeet. Maar soms heb ik ook dagen die ik graag over zou doen. Soms zou ik wel eens gewoon het vliegtuig willen pakken naar een land hier ver vandaan. Ergens waar het warm is en vriendelijk. Ergens waar de stress en drukte niet overheerst. Soms zou ik willen dat ik een vogel was…of een vlieg. Soms…
Leren delen. Het hoorde bij mijn opvoeding. Waarom dat ene koekje niet doormidden breken als je met zijn tweetjes bent? Allebei blij. Het geeft een fijn gevoel als je iets aan een ander kunt geven en andersom is het fijn als je wat krijgt.