Wie had ooit gedacht dat ik door het krijgen van kanker ooit volle zalen zou trekken En toch sta je daar ineens voor een afgeladen schouwburg verpleegkundigen. Stuk voor stuk bevlogen mensen met een hart voor de patiënt. Ik voel me vereerd. Want vandaag ben ik die patiënt , en ik mag deze mooie mensen vertellen waarom ik na een bewogen jaar een bevlogen mens werd.
‘Ik wil verschil maken!’
Mensen vragen mij wel eens, wat drijft je in jouw missie om schildklierkanker op de kaart te zetten? Daar heb ik maar één antwoord op. Ik wil verschil maken! Niet meer voor mezelf, ik ben al verder, maar wél voor de mensen die na mij komen……. lees verder…
Vrijdag 13 novenber 2015 van geluk naar een bloedend hart
Het is de dag na. De dag na een groot geluk in ons gezin persoonlijk, de dag na dood en verderf in het hart van Parijs. In feeststemming zijn we gisterenavond naar bed gegaan. We hebben compleet gemist wat er maar een kleine 500 kilometer verder is gebeurd. Niks vermoedend ging vrijdag de 13e voor heel veel mensen over van geluk naar een bloedend hart in Parijs.
’t Is zo stil in mij..
Het is vandaag de elfde van de elfde.In de carnavalsregio’s breekt het begin van de carnaval los, prinsen worden gekozen en alles wordt in volle gang gezet voor de voorbereiding naar de dolle dagen in februari.Carnavalskrakers zijn al voorbij gekomen op de radio., maar ik hoor in mijn hoofd maar één song.. Het is zo stil in mij..
Vast in de Twilight Zone
Vergeetachtigheid komt met de jaren zegt men, maar bij een schildklier(kanker)patiënt kan dit verschijnsel al eerder toeslaan. Sinds mijn schildklier is verwijderd, zit ik af en aan vast in een soort van Twilight Zone waar soms heel vreemde dingen gebeuren. En ik ben niet de enige.
Als mijn haar maar goed zit
Trap op, trap af, glijdend over de veel te gladde vloer in het winkelcentrum zoek ik.Roltrap op, roltrap af.In de haast komt mijn japon tussen de roltrap. Niets is belangrijk. Ik heb maar één missie. Als mijn haar maar goed zit …….
Het is mijn trouwdag vandaag. Om twee uur is het zo ver. Eindelijk zullen mijn lief en ik elkaar het JA woord geven. De jurk die al een tijdje klaar hangt, heb ik net aangetrokken Mijn vriendinnen zijn bij me. Mijn hart bonst vol geluk en spanning Alles is tot in de puntjes voorbereid. De Jurk, de plechtigheid, de gasten,het feest, de taart. Alles. Met een schok kom ik in de realiteit. Mijn haar!! Wat doe ik met mijn haar?
Het water langs de muren is na de droom van afgelopen week is nog niet opgedroogd of een andere paniekdroom kondigt zich ongevraagd aan. Als een kip zonder kop ren ik door de gangen van het winkelcentrum. Winkel in, winkel uit. De tijd dringt Over een half uur is mijn bruiloft maar ik heb geen spelden voor in mijn haar. Mijn vriendinnen rennen achter me aan. Waarom vertellen ze me niet dat het niet uitmaakt hoe ik eruit zie? Ik struikel en val. De hak van mijn prachtige trouwschoenen breekt. Met een halve hak ren ik verder. Roltrap op, Roltrap af. Mijn bruidsjurk komt tussen de roltrap. Ik heb maar één gedachte. De spelden. Om tien voor twee heb ik ze gevonden. Snel naar de kassa om ze af te rekenen. Mijn bruidegom wacht. Ik begin te pinnen en blokkeer. Wéér haal ik alle cijfers door elkaar net als denacht ervoor toen ik 112 wilden bellen. Wat ik ook intoets het lukt me niet mijn pincode juist in te toetsen. Paniekgrijpt me naar de keel. Mijn haar is niet meer belangrijk. Mijn lief wacht op me…
De wekker verlost me met een luid gepiep uit mijn lijden. Doodmoe van het geren, en nat van het zweten , sta ik even later naast mijn bed. Tijd om te sporten. Dat hoofd moet leeg. Het zijn gelukkig alleen maar dromen, maar toch put het me uit. Ik krijg geen rust s’nachts. Wat zijn dit voor dromen? Waarom overvallen ze mij in mijn slaap? Juist nu ik eindelijk een beetje rust vind in de turbulente tijd van de afgelopen jaren. Willen mijn dromen me iets vertellen of komt het door de hormonen die weer aan het spoken zijn? Ik ben ongedurig, snel geïrriteerd en voel me intens alleen terwijl ik dat juist helemaal niet ben. Ik voel dat negatief ingestelde mensen aan me trekken en van alles van me willen, terwijl ik juist de rust op zoek en me wil richten op herstel, positiviteit en groei. Ik erger me aan alle meningen die je worden opgelegd in de maatschappij maar als ik mijn mening geef heb ik het gevoel dat niemand luistert.
Ja dit moeten wel de hormonen zijn. De vervelende in de war schoppers van positieve gedachten en gevoelens die eens in de zoveel tijd ineens ongevraagd op visite komen. In het volle besef dat deze visite niet welkom is, pak ik een grote bezem, zet deuren en ramen open en veeg de negativiteit de deur uit. In mijn kerstelf pyjama compleet met elfensloffen nestel ik me op de bank. De kerstzender zingt vrolijk mee op de achtergrond. Als ik langzaam tot mezelf kom, gaat de telefoon. Mijn beste vriend wil graag even wat leuks gaan doen, ga je mee? Vraagt hij. Mijn hart maakt een klein vreudesprongetje . Deze visite is wel welkom. Mijn elfenpyjama mag niet mee naar buiten hoewel dat wel hilarisch zou zijn, dus ik ga me snel omkleden. En natuurlijk mijn haar doen.. Als mijn haar maar goed zit!
*sharing is caring*
Volg je droom… maar niet déze
Er komt water naar beneden vanuit de zolder. Geen druppel maar een hele straal. Een tweede straal komt ernaast. Als een kleine waterval klettert het water langs de muren omlaag, de trap af, het plafond wordt donkerder en donkerder..
Het angstzweet staat me op de rug. Ben ik wakker? Is dit echt? Nee ik slaap, maar wakker wordt ik niet. Hoe graag ik ook wil. Ik kan niet ontsnappen aan het water. Het water komt steeds meer naar beneden. Ook het plafond en langs de muren van de woonkamer beneden loopt water. Het tapijt sopt. Ik probeer mezelf wakker te krijgen. Het lukt niet. Het lijkt alsof ik deze droom persé moet uitdromen.
Er zitten mensen in de kamer. Geen idee wat ze daar doen. Het lijkt op een gewone koffie visite. Ik ben volledig in paniek. Waarom doet niemand iets? Waarom komt niemand op het idee om het water af te sluiten, de stekkers uit de muren te halen? Waar is mijn lief? Ik hoor mezelf zijn naam schreeuwen. Hij is zijn jas aan het aantrekken. Ik moet naar mijn werk, los jij dit op? zegt hij en laat me in volledige paniek achter in het stromende water. Ik probeer te bellen naar mijn beste vriend. Zijn nummer is buiten gebruik. Ik probeer iemand anders, nummer buiten gebruik. Ik roep en schreeuw om hulp naar de mensen in mijn woonkamer . Ze blijven rustig zitten.
Heel even ben ik een seconde wakker. In het volle besef dat dit gewoon een hele vevelende droom is. Dit gebeurt niet. Dit is niet echt. Mijn muren zijn droog. Binnen diezelfde seconde word ik weer in de droom gezogen. Schreeuwend om hulp , volop in paniek. De mensen blijven zitten, mijn lief is weg, de telefoonnummers van vrienden buien gebruik en 112 bellen lukt me niet. Ik haal steeds de cijfers door elkaar. Het water komt hoger en hoger. Een zachte stem zegt tegen me, je moet hier weg. In de verte gaat de telefoon…
Mijn benen werken niet. Ik hoor wel de telefoon, maar ik krijg het niet voor elkaar om hem op te nemen. Ik knipper een paar keer met mijn ogen. Wakker blijven, zeg ik tegen mezelf. Ik wil me niet meer mee laten zuigen in een droom die ik niet dromen wil. Het lukt me om op te staan. Een beetje wankel sta ik op. Deze droom heeft duidelijk impact gehad. Ze zeggen altijd dat dromen je iets vertellen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik eigenlijk liever niet weet wat deze droom te zeggen heeft.
Volg je droom zeg ik altijd. Ontdek waar je gevoel ligt, en volg de dromen die je hebt, want daar ligt je hart. Vandaag zeg ik nog steeds precies hetzelfde, want het is iets waar ik heilig in geloof, maar ik heb er één nuance in aangebracht. Volg je droom, maar niet déze..
*sharing is caring*
Ik kreeg aan de hand van dit blog deze mooie reactie. Ik hoop dat deze uitleg van mijn waterdroom deze betekenis mag hebben
je droomt betekent altijd wat anders. En zo slecht is deze droom echt niet! Water, het vallende water geeft hoop op succes, een snelle ontwikkeling van de talenten en steun van hogerhand.
‘Nee’ is ook een antwoord
Grenzen, we hebben ze allemaal. Maar geven we onze grenzen wel goed aan? De maatschappij wordt steeds drukker en veeleisender. Alles draait om geld, tijd en verwachtingen. Juist die verwachtingen maken dat het steeds lastiger wordt om de broodnodige grenzen te bewaken. Het begint bij één simpel antwoord: Nee! lees verder..
Het lijkt zo simpel, ‘nee’ zeggen. Maar durf het maar eens. Ervaring leert dat een ‘nee’ vaak niet wordt geaccepteerd. En toch is het noodzakelijk om soms te zeggen. Zéker wanneer je leeft met een chronische ziekte en de beperkte energie moet verdelen over de dag. Een simpel ‘nu even niet’ is dan dé manier om je grenzen aan te geven.
360 graden
Voordat ik schildklierkanker kreeg, leek ik geen grenzen te hebben. Vroeg opstaan, de was nog even in de machine voordat ik de bus naar mijn werk pakte, het liefste iets te lang doorwerken, de bus naar huis, op de weg terug even boodschappen doen, thuis nog even de stofzuiger door het huis, eten koken, vaatwasser in- en uitruimen, visite ontvangen, laat naar bed en de volgende dag het hele ritueel weer herhalen. De weekenden zaten vol bezoekjes en op zaterdag swingden we tot de zon op kwam.
Dat leven is 360 graden omgedraaid na de diagnose schildklierkanker. In het begin heb ik het geprobeerd vol te houden. Waarom? Omdat ik het zo gewend was. Omdat ik mijn omgeving niet wilde teleurstellen. Omdat men van me verwachtte dat ik weer werd als vanouds. Omdat ik van dat leven hield. Omdat ik nog jong was en niet toe wilde geven aan het feit dat het allemaal niet meer hetzelfde was en ik het niet meer bij kon benen.
Zoveel redenen. Ik wilde vooral niet ziek zijn. Eigenlijk hield ik mezelf voor de gek. Ik overschreed mijn grenzen en mijn energie was op voor ik het in de gaten had.
Rustiger vaarwater
Door grenzen te stellen en deze ook aan te geven in mijn omgeving, werk, vriendenkring en familie is mijn leven in een veel rustiger vaarwater gekomen. Mijn dag ziet er nu heel anders uit. Ik doe bijna alles weer, maar met mate. Als ik tóch over mijn grens heen ga, heb ik daar nog dagen last van. Ik zie mijn energieverdeling maar als een budget; ik heb maar zoveel te besteden. Een lening kost geld en brengt me alleen maar verder in de problemen. Wanneer de reserves op zijn, moet ik een ‘nee’ verkopen.
Natuurlijk is niet altijd leuk om steeds uit te moeten leggen waarom ik even ‘nee’ zeg, maar het schept wel duidelijkheid en uiteindelijk meer begrip. Nee, de enige grens die ik nog opzoek is die op Schiphol…
Happy Halloween!
Happy Halloween!
Het is nog vroeg als ik wakker wordt vanmorgen. Het is zaterdag, tijd voor fysioo fitness. Snel hijs ik me in mijn sportkleding, zet snel mijn haar vast in een klip en kijk ondertussen met een halve blik in de spiegel.Arghhh Happy Halloween! Ik kan zo door voor de de zombie van de dag.
Spoken, zombies, heksen en duivels. Vandaag is het halloween. In Nederland steeds meer in opkomst, maar in Amerika al jaren een groot feest waar als griezels verklede kinderen langs de deuren gaan om snoepjes op te halen. Ik vind het een geweldige dag. Wat dat betreft zou ik deze dagen best in Amerika willen vertoeven. Ik ben dol op de versieringen, de kleuren en de griezels.
Als kind had ik al een zwak voor Dracula en heksen. Ik weet nog dat mijn ouders wel eens uit gingen en mijn oudere broers en zus me dan uit bed haalden om samen naar de oude zwart-wit versie van Dracula te kijken. Geweldig vond ik de transformatie van vleermuis naar vampier. Later heb ik zo’n beetje alle versies wel bekeken. Ook de heksen in sprookjes hadden op mij een bepaalde aantrekkingskracht.
Toen ik zelfstandig ging wonen, begon ik samen met mijn lief aan een verzameling heksen, tovenaars, spoken en pompoenen. Ieder jaar rond de eerste van oktober tevoorschijn toverden we alle poppen tevoorschijn om ons huis mee te versieren. Gedurende de jaren nam dat steeds grotere vormen aan. Spinrag rond de spiegels met spinnen erin, vleermuisjes, een zwarte kat en een glazen bol, er kwam steeds meer bij.
Toen we kinderen kregen hadden we een hele verzameling van heksen. Als er rond halloween kinderen kwamen spelen, keken ze hun ogen uit. En op 31 oktober moest ik wel zorgen dat er snoepjes lagen, want daar kwamen ze natuurlijk voor. Later organiseerden onze kinderen samen met buurtkinderen halloweentochten in de wijk. De ouders zorgden voor “heksendrank” (warme chocolademelk) of “drakenbloed” (rode kinderchampagne met een suikerrandje langs het glas) Mijn kinderen zijn eens heel enthousiast op school gekomen om tegen de juf te zeggen dat ze drakenbloed hadden gedronken. Wij moesten daarna op het matje komen omdat we onze kinderen hadden wijsgemaakt dat ze écht “ drakenbloed” hadden gedronken en “dat kon toch immers helemaal niet.”Het had natuurlijk alles te maken met fantasie. Sprookjes. Natuurlijk wisten mijn kinderen dat ze kinderchampagne dronken.. De juf heeft het nooit begrepen.
Toen de kinderen weer wat ouder waren werden die tochten echt een wijktocht waarin onze kinderen de jongsten begeleiden. Ouders hadden zich verkleed als griezel in het dierenparkje achter ons huis. En bij weer andere ouders waren snoepjes te halen. Ik zat in de voortuin bij de deur op een stoel verkleed als heks. Doodstil zat ik te wachten tot de kinderen langskwamen. Als ze dan aanbelden spong ik met heksengegil omhoog. Eén held stond vlak voor me en wilde me aanraken. Hij dacht echt dat ik een pop was. Nee hoor, zei hij tegen zijn vriendjes, dit is een pop.. Ik hoorde hem drie straten verderop nog gillen toen ik opsprong..
De herinneringen van deze dagen , blijven een glimlach op mijn gezicht toveren als het weer halloween is. Mijn kinderen zijn geen kinderen meer en de griezeltochten stopten toen zij ermee stopten. De poppen , pompoenen en spoken zijn sinds ik ziek ben geweest ook niet meer uit het rommelhok geweest. Voor ons geen halloween dit jaar, maar toen ik vanmorgen in de spiegel keek, dacht ik toch even, “Trick or treat!! “
*sharing is caring*
Het leven is zooooo zwaaaaaaar…
Negativiteit! Ik kan er gewoon niet tegen. Mensen die al sacherijnig zijn voordat de dag moet beginnen. De buschauffeur waar geen goede morgen uitkomt. Mensen die bij je in de lift stappen zonder een woord te wisselen of de Facebookstatussen waar de ellende van “het leven is zoooooo zwaaaaar” iedere dag van af druipt zonder ooit een greintje positiviteit. Ik heb er de perfecte remedie voor gevonden.
Juist door de nog steeds razende hormonen sinds de schildklierkanker mijn leven binnen wandelde, heb ik last van buien. Aanvallen van plotselinge sacherijnigheid, irritatie en soms zelfs een beetje agressiviteit. Vooral op die momenten ben ik heel erg vatbaar voor alles wat negatief is. Ik kan me daar dan heel erg in mee laten slepen zonder dat ik me daar volledig bewust van ben.Wanneer het bewustzijn bemerkt dat ik in de negatieve spiraal ben getrapt, is het te laat. Kunst is om dat bewustzijn voor te zijn.
Inmiddels heb ik speciale voelsprieten ontwikkeld voor negativiteit om me heen. Al heel snel merk ik mijn eigen reactie op de sfeer van de ander. Mijn nekharen gaan omhoog. Mijn ademhaling wordt sneller en ik word onrustig. Een duidelijke uiting van “dit wil ik niet”. Alles in me zegt: Dit is niet goed voor me! En het is ook niet goed voor me. Ik heb er last van. Tijdens mijn ziekteperiode heb ik ervaren dat positief omgaan met , door het negatieve positief te gebruiken, veel meer oplevert. Waar ik eerder werd meegesleept in dat gevoel, heb ik nu geleerd me te wapenen tegen de negatieve spiraal die me mee naar beneden wil trekken.
Wanneer de negativiteit overheerst en mensen hun sacherijnige bui botvieren op mijn persoon, doe ik iets wat niemand weet. Ik zing liedjes in mijn hoofd. Cause I’am Happy van Pharell Williams doet het best zijn werk, maar ook vrolijke kerstliedjes willen graag een positieve bijdrage leveren aan mijn goede humeur. Lastiger wordt het als ik zelf het onderwerp van sacherijn ben, want ook ik word natuurlijk wel eens wakker met een sik tot aan de grond. Op die momenten is het des te crucialer afstand te nemen van nog meer ellende. Op die momenten haal ik een heel repertoire uit de kast van Brigitte Kaandorp met een heel zwaar leven naar happy tot sacherijn , sacherijn van Gordon.
En ja het leven is ook wel eens heel erg zwaar. Bij de een misschien wat zwaarder dan de ander.Vergelijkingen maken is niet eerlijk. De een voelt zijn eigen pijn nu eenmaal het hardste. Maar als je de omstandigheden niet kunt veranderen, dan in ieder geval wel je zelf Probeer het zingen in je hoofd maar eens. Binnen de kortste keren schijnt e zon en prijkt er een glimlach op je gezicht. Het werkt voor mij als het beste medicijn dat er is. Dus mensen als je me een keer betrapt met een lach om mijn mond zonder een aanleiding, zou het maar zo kunnen dat ik samen met Pharell Williams zingend door de straten van Parijs huppel.
*sharing is caring*