Wat voor dag is het vandaag vraagt Pooh. Het is vandaag zegt Knorretje.. Mijn favoriete dag zeg ik..
De dag begint te gehaast. Ik heb afspraken staan waar ik een tijdje voor in de bus moet om er te komen. Tikkel moet uit, de badkamer is een zooitje, het bed moet nog opgemaakt worden en ik wil nog ontbijten. Hormonale irritatie zit in de weg en daarnaast voel ik me helemaal niet lekker.
1001 vragen spoken door mijn hoofd, 1001 antwoorden vloeien door mijn hoofd. Op iedere vraag is een antwoord alleen lijken die 1001 antwoorden de weg naar de juiste vraag niet te vinden. De antwoorden liggen op het puntje van mijn tong maar ze komen mijn mond niet uit. Ik voel me op 1001 manieren gelukkig en ongelukkig tegelijk. Het is alsof ik wil rennen, springen en dansen met benen die niet werken. Alsof er 1001 liedjes in mijn hoofd vast zitten die niet gezongen worden omdat mijn stem niet wil. 1001 gevoelens gieren door mijn lijf wachtend om te mogen ontsnappen.
Schrijf je allerdiepste wens op een wit vel, vouw het samen tot en vliegtuigje, zucht een keer diep, denk vol liefde aan die wens en vlieg het vliegtuigje de wereld in. Zou hij uitkomen? Geen idee. Maar je kunt er wel zelf invloed op uitoefenen. Hoe? Gewoon door te doen, en vooral door te vragen Zo simpel is het.
Ik ben Irma, getrouwd met Jan, trotse moeder van 2 kinderen, en oma van 3 geweldige kleinkinderen.Daarnaast ben ik juf en raadslid. Twee banen die ik met veel passie uitvoer.Er is één maar.Ik word door het leven een beetje geplaagd, of getest, net maar hoe je het bekijkt.
Positiviteit!
Ik wens jou positiviteit! Het was de slotzin van mijn blog voor Telegraaf Gezond waar ik sinds maart 2015 wekelijks schrijf over leven na schildklierkanker. En als ik zo eens om me heen kijk en mijn oren en ogen open zet, is het hard nodig in deze wereld die steeds meer verhardt door terreur, social media, haast en onverschilligheid.
Met de knal van de champagne kurk hebben we het oude jaar afgesloten en zijn we begonnen aan een nieuw jaar. Ik doe even net alsof mijn koffiekopje een champagneglas is en toast op 2016 en op een nieuw begin! Proost want het mooiste komt nog!
Trap op, trap af, glijdend over de veel te gladde vloer in het winkelcentrum zoek ik.Roltrap op, roltrap af.In de haast komt mijn japon tussen de roltrap. Niets is belangrijk. Ik heb maar één missie. Als mijn haar maar goed zit …….
Negativiteit! Ik kan er gewoon niet tegen. Mensen die al sacherijnig zijn voordat de dag moet beginnen. De buschauffeur waar geen goede morgen uitkomt. Mensen die bij je in de lift stappen zonder een woord te wisselen of de Facebookstatussen waar de ellende van “het leven is zoooooo zwaaaaar” iedere dag van af druipt zonder ooit een greintje positiviteit. Ik heb er de perfecte remedie voor gevonden.
Je hele leven door kom je ze tegen. Mensen, die een dusdanige belangrijke rol in je leven spelen dat ze invloed hebben op hoe je ontwikkelt en gevormd wordt. Sleutelfiguren noem ik ze. Het zijn gewone mensen die je in je leven passeren. Het kan een leraar zijn, de bakker op de hoek, de balletjuf of de huisarts. Ogenschijnlijk van niet al te grote betekenis, maar waarvan pas later blijkt hoe groot de rol was die ze hebben gespeeld.
Niet letterlijk natuurlijk. Miljonair ben ik nog niet geworden. Met ‘rijker’ bedoel ik iets van veel meer waarde. Rust, waardevolle vriendschappen en waardering voor het leven. Voor sommige zelfs een gevoel van complete opluchting of bevrijding omdat er eindelijk een diagnose is.