Rust

Rust

Het is warm buiten. In serene stilte schommel ik een beetje heen en weer in mijn tuin ei. Met haar natte neus duwt Tikkel tegen mijn benen die prinsheerlijk  in de zon liggen in de hoop er een beetje bruin op te krijgen voordat ik met mijn melkflessen de aligators in Florida ga afschrikken. Als ik niet snel genoeg reageer, bijt ze zachtjes in mijn tenen. Ze wil spelen. Ik glimlach en pak haar beestje. Twee tellen later ligt ze al weer uitgeput op de grond onder de tafel. Ik grinnik, pak een boek en kruip weer in mijn ei. Rust!

lees verder

Rust

Rust

Werktelefoon uit, afwezigheidsassistent aan, tas in de hoek met mijn toegangspas tot mijn werk ergens op de bodem. Op de tafel ligt een stapeltje boeken klaar om binnen een aantal weken te worden gelezen. Sportkleding ligt gewassen en gestreken klaar in de kast. Voor het eerst in weken heb ik doorgeslapen, zonder angst, geen nachtmerries. Alles is in kannen en kruiken om in alle rust nieuwe wegen in te slaan.

lees verder

Opstijgen en landen, optrekken en afremmen…

Opstijgen en landen, optrekken en afremmen…

Twee weken geleden zaten we nog prinsheerlijk aan het zwembad in een zonovergoten Turkije. Nog maar zo kort geleden kwamen we terug van een heerlijke vakantie  maar in deze korte periode lijkt het alsof ik nog steeds doorlopend op reis ben bezig met opstijgen en landen, optrekken en proberen af te remmen. Vooral het landen en afremmen is  momenteel wel even nodig.

lees verder

Op ontdekkingsreis naar mezelf, rust!

De storm in mijn maag rondom het spreken tijdens de celsus invitational conference is gaan liggen om plaats te maken voor een  nieuwe storm. Morgen begin ik aan een nieuw avontuur. Na een lange ziekteperiode mag ik eindelijk starten aan een nieuw process in mijn leven. Eentje die ik heel graag zie slagen. Voordat het zo ver is,  sluit ik mijn blogs, website, twitter en facebook af en ga er even tussen uit. Een  paar dagen complete rust!

lees verder

Op ontdekkingsreis naar mezelf, met een slakkengang.

Mijn reis gaat verder, weliswaar wat langzaam maar wel verder. Ik ben ongedurig. Met de toename van de vechtlust komt ook de toename van de onrust terug. Kunst is nu om een balans te vinden tussen de gezonde drive  en de onrust van het moeten die ik mezelf weer aan het opleggen ben. Dat ik dat door heb is een enorme goede ontwikkeling. Ik besluit mezelf toe te staan mijn drive eens onder de loep te nemen en  mijn reis voort te zetten met een slakkengang.

lees verder

Op ontdekkingsreis naar mezelf, Schrijven geeft rust!

Wat ik in ieder geval over mezelf ontdekt heb de laatste tijd is dat schrijven me helpt om mijn volle hoofd te ontladen. Dat hoofd zit bij tijd en wijlen meer dan vol. Ik raak sneller geirriteerd tot het moment dat ik ik letterlijk bijna explodeer. Er moét iets uit! Met iedere tik op de laptop lijkt er wat weg te vloeien. Vandaag is dat anders. Mijn hoofd zit ontzettend vol. Zó vol dat ik niet weet waar ik beginnen moet met ontladen. Mij hoofd ratelt over alles wat er de afgelopen dagen is opgestapeld. Mijn laptop staat open. Ik begin te typen maar de letters lijken niet vast te willen plakken. Waar ik typ gaat meteen de delete knop weer achteraan. Ik wil zo veel zeggen maar ik krijg het niet op papier. Ik heb ook geen rust. De jongens zijn thuis. Pubers die niet met en niet zonder ellkaar kunnen. Ik hoor ze boven ruziën. Een voor een lopen ze de kamer in en uit. De een rommelend in de keuken om brood te smeren. De andere loopt op en neer de trap op en af omdat er weer een sleutel zoek is.  Geërgerd probeer ik de rust te vinden. Ondertussen hoor ik mijn mobieltje steeds zoemen.  Waar het schrijven me normaal zo natuurlijk afgaat, is het  vandaag moeilijk om me af te sluiten voor alles om me heen. Ik heb het koud en heb een enorme hoofdpijn. Het lijkt alsof mijn hoofd bevroren is. Alles draait om me heen.

lees verder