De dag na Kerst ben ik zoals altijd een beetje zoekende. Een beetje triest eigenlijk. De gezelligheid en de warmte van de dagen er voor lijken voor een jaar verdwenen. Wat rest zijn de overblijfselen van de gourmet inclusief de vettige lucht die een beetje in huis blijft hangen. Ik heb een kater maar niet van de drank. Terwijl ik mijn vijfde kop koffie zet, luister ik zoals elk jaar naar de top 2000. Mijn hart stroomt over. Bijna iedere song kleeft vast aan een moment, een gevoel, een herinnering…
“Careless Whisper”
De levensgrote poster sierde mijn kamer. Afgewisseld met paardenfoto’s en alles van George Michael en Wham. De Popfoto en de Hitkrant werden elke week afgezocht naar plaatjes van mijn grote idool. De groei van meisje naar jonge vrouw was geen gemakkelijke overgang. Aan de ene kant speelde ik nog met barbies en was ik dol op dieren, ballet en paarden en aan de andere kant wilde ik zo graag meetellen in de zogenaamde grote mensen wereld. Mijn broers en zus waren wat ouder dan ik. Zij hadden al een liefde en mijn zus ook al een kindje. Ik leek een beetje vast te zitten in het kleine meisje dat zo graag groot wilde zijn. Achteraf begrijp ik dat dat kleine meisje zich veiliger voelde in haar eigen gecreëerde, beschermde wereld.
Een passende puzzel
Tikkel ligt snurkend in haar mand. Voor me staat de kerstboom in haar volle glorie.Op de achtergrond speelt Sky-radio de mooiste kerstliedjes af. Ik glimlach en voel me alsof er eindelijk een rust over me heen is gekomen die al jaren zoek is. Zou dit het zijn? Het Ultieme kerstgevoel, geluk, rust, een passende puzzel?
Een hond uit de hemel (8)
Wij mogen echt niet klagen. Vaak genoeg zeg ik tegen mijn lief, “Wij hebben echt een hond uit de hemel” Zeg nou zelf, de kerstboom staat in volle glorie in de woonkamer. Eronder staat een stad zo groot als Parijs, compleet met kermis, ijsbaan en rijdende trein. Nog geen halve meter ernaast staat de mand waarin Tikkel ligt opgerold als een balletje met haar neus op het randje. Wanneer de trein passeert, steekt ze nieuwsgierig haar koppie met één oor omhoog.
Geluk in een potje
Wie waren er wél voor je? Vraagt dr Rossi me. Ik lach en draai een beetje op mijn stoel. “Ja duhh , mijn man en kinderen, mijn buuf en die en die vrienden”. Ze kijkt me onderzoekend aan. “En dat vind jij normaal”zegt ze . Nou ja, logisch toch , antwoord ik terug. Terwijl ik het schaamrood langs mijn kaken voel glijden, bedenk ik me tegelijkertijd, dat het helemaal zo logisch niet is. Zij waren er wél, en wat maakt die anderen die er niet waren dan zo belangrijk?
Genieten met een grote G!
Aangekomen in de laatste weken van 2016 kan ik natuurlijk net als zovelen gaan terugblikken. Schrijven over hoe ons gezin zich door heel wat tegenslagen heen heeft geslagen of over wat we allemaal hebben gepresteerd op het gebied van werk of het schrijven. Ik kan schrijven over weer een jaar vol met medische toestanden, die zo langzamerhand niet meer weg te denken zijn uit ons dagelijkse leven. Ik zou het kunnen doen, maar ik doe het niet, want een wijs man heeft me dit jaar vooral geleerd om te genieten. Genieten met een grote G!
Prinses op de erwt (7)
Ze beweegt gracieus met haar billetjes schuivend over het grasveld. Ondertussen kijkt ze me uit de hoogte aan alsof ze wil zeggen, “je denkt toch niet dat ik zomaar overal ga zitten?”Wanneer haar derrière na tien keer heen en weer geschoven te hebben uiteindelijk de meest goedgekeurde zitplaats heeft gevonden, duwt ze haar opgestoken neus beledigd de andere kant op. Onze prinses op de erwt kan haar behoefte doen. Eindelijk!
Dromen in Neverland
“We gaan u opnieuw behandelen mevrouw”, zegt de arts vriendelijk. Terwijl ik nadenk over wat hij zojuist heeft gezegd, bestudeer ik hem. Hij heeft een vriendelijk, open gezicht. Ogen die lachen, maar ook meeleven en begrijpen. Althans zo lijkt het. Ik schrik op uit mijn gedachten. Opnieuw behandelen, klinkt na in mijn warrige hoofd. “Mag het alstublieft na de feestdagen”, vraag ik hem. “Ik wil dit jaar zo graag genieten van de Kerstdagen.
Tikkel is een circushond (6)
Op twee poten staat ze springend voor me, blij draait ze een rondje om haar kleine witte hondenlijf. Ze mag mee. We gaan naar de dierenarts omdat ik zeker wil weten dat ze gezond en wel uit Roemenië naar Nederland is geëmigreerd. Daarnaast vind ik het prettig om kennis te maken en om te kijken hoe Tikkel op de arts reageert en andersom. Dat laatste blijkt een schot in de roos. Tikkel is een circushond, roept de dierenarts met een bulderende lach uit!
U kunt gaan mevrouw!
“Het gaat u goed, als er iets is, weet u de weg terug.” Een warme hand omvat de mijne bij het afscheid. Ik knik verdwaasd. Mijn hoofd zit vol watten. Ik hoor mezelf “ja hoor” zeggen, maar in mijn hoofd schreeuw ik “nee!”. Mijn vragen blijven onbeantwoord in het luchtledige hangen. Terwijl ik de kamer uitloop, kijk ik nog een keer wat warrig naar hem om. Hij ziet het al niet meer want de volgende patiënt zit op hem te wachten….