Onzichtbaar ziek; De stilte voor en na de storm, Thyrax-gate gaat verder

Thyrax-gate gaat verder... “alsof we daar nog op zitten te wachten!” reageren veel patiënten haast opstandig op het nieuws dat Thyrax vanaf het tweede kwartaal van volgend jaar weer voorradig zal zijn. Logisch! Want veel mensen zijn inmiddels overgestapt en zitten niet op een tweede ronde te wachten.

lees verder

Het “onzichtbare” mannetje

Vroeger had ik er twee. Een engeltje en een duiveltje die me in het oor fluisterden wat goed was en wat fout. Ik luisterde dan weer naar de een en dan weer naar de ander en was daarmee redelijk in balans. Totdat het duiveltje jaloers werd op het engeltje en schopte het engeltje met een grote trap van mijn schouder af. Sindsdien fluistert een klein onzichtbaar mannetje met een akelig stemmetje me in wat er allemaal niet goed is.

lees verder

Onzichtbaar Ziek: Hoe gaat het?

Nieuwe column voor onzichtbaar ziek. Hoe gaat het? .Het lijkt zo’n simpele vraag. “Hoe gaat het?” Tóch weet ik het antwoord vaak niet zo één–twee-drie. Tenminste, het ligt er aan wie het vraagt. Eigenlijk raar hoe ik bij de één een compleet ander antwoord kan hebben als bij de ander, terwijl de vraag hetzelfde is. Maar is dat eigenlijk wel zo raar?

lees verder

Stil verdriet

De laatste dag van juli. Het is nog vroeg. Ik zweef ergens tussen wakker worden en vast willen houden aan de droom waar ik in zit. Ik weet dat het een droom is want mijn moeder houdt me vast en dat kan niet want ze is dood. Dood. Plotsklaps krijg ik het vreselijk koud. Het voelt alsof er vlak voor me een diepvrieskist wordt opengetrokken. Als een koude windvlaag en tegelijkertijd valt er een intens gevoel van verdriet over me heen. Ik word aangetikt. Met een schok vlieg ik omhoog. Klaarwakker met mijn ogen wijd open zie ik de deur van de slaapkamer heel langzaam open gaan en het koude gevoel verlaat de kamer als de deur weer langzaam dicht gaat….

lees verder

De orde van de dag (12)

De orde van de dag (12)

Het is al weer anderhalve maand geleden dat we in New York liepen. Soms lijkt het pas een week geleden en soms lijkt het alsof het er nooit is geweest. We zijn op 8 juni van een prachtige droom terug naar de orde van de dag gevlogen. Maar wat is die orde? Is de droom voorbij? Nee, niet voorbij, deze droom is geleefd maar nieuwe dromen zijn in de maak

lees verder

Onzichtbaar ziek: Ik ben een Pokémon!

De warmte van de afgelopen dagen begint zijn tol te eisen. Schuifelend loop ik voetje voor voetje over straat om mijn hondje uit laten. Nou ja voetje.. Het lijken momenteel meer olifantspoten, zo dik en opgezwollen zijn ze. Mijn enkels ben ik al een tijdje kwijt. Zoeken heeft geen zin. Eerlijk is eerlijk, ik voel me er niet lekker bij. Met de seconde lijk ik dikker en dikker te worden. Achter mij fietst een groepje jongens die Pokémons aan het vangen zijn. Ze wijzen naar me. Ik word er onzeker van. Ben ik een Pokémon?

lees verder

De klantenservice, waarmee kan ik u van dienst zijn?!

Waar is de klantenservice gebleven? En dan bedoel ik met nadruk service! In een paar weken tijd zijn we door meerder bedrijven en winkels letterlijk van het kastje naar de muur gestuurd en weer terug om vervolgens met vrijwel lege handen achter te blijven. Met grote verbazing, maar ook met kloppend hart van de stress die het oplevert, moet ik concluderen dat sommige bedrijven zichzelf om zeep helpen door te bezuinigen op de verkeerde dingen. Service!

lees verder