Ik zeg wel eens “ik zing liever dan dat ik praat” Hoe waar dat is, werd me afgelopen weekend weer helemaal duidelijk tijdens het mee zingen van old time songfestival favourites Ding a dong, Hold me now en What’s another year. Een heerlijke avond meezingfestijn Songfestival sing along in het Ziggodome. Wat een feest! Een avond waarin de betekenis van J’aime la vie me niet duidelijker kon worden. Ik hou van het leven!
Een grote twijfel bekruipt me sinds mijn ontdekkingsreis naar mezelf ten einde kwam. Waar de vraag “to be, or not to be” is beantwoord met een duidelijk “to be”, wordt een andere vraag steeds dringender. “To write, or not to write?”
De scheidingslijn tussen overleven en over leven blijkt vandaag erg dun. Boosdoener ben ik zelf. Duidelijk een geval van te veel hooi op de vork genomen of misschien wel een blok beton. Waar ik even dacht de hele wereld weer aan te kunnen, fluit de realiteit me keihard terug. Een kwestie van leren doseren want hoe dan ik ook, ik ga ervoor. Ik heb tonnen vol ambitie en ben klaar om verschil te maken.
Wat is je waarde? Het is denk ik zo’n beetje de meest gestelde vraag op fora en lotgenotenpagina’s als het gaat om schildklierproblematiek. De TSH-waarde die in het bloed wordt gemeten, is de belangrijkste graadmeter van de hormonale balans bij een schildklier(kanker)patiënt. Lees verder
Waar de ontdekkingsreis ten einde is gekomen begint mijn nieuwe reeks blogs over leven. Een spatie verschil met het overleven van de afgelopen periode. Een spatie waarin een wereld ligt van verschil. Waar het overleven eindigt, begint het leven. Mijn leven. Er is geen betere dag om te beginnen dan deze dag. De dag waarop ik vier dat ik het leven gaf aan twee tegelijk. De dag dat ik degene eer die mij het leven gaf ..Moederdag.
De lente staat bij veel mensen in het teken van de grote voorjaarsschoonmaak. De ramen gaan open om het stof van de winter het huis uit te jagen. Het hele huis geurend naar citroen en schoonmaakmiddelen. De bezem gaat door het huis om ruimte te maken voor de zomer . Bij mij gaat niet alleen de bezem door het huis maar ook door mijn hoofd. Het geeft een bevrijdend gevoel. Opgeruimd staat netjes!
Stel je voor: je hebt niets gedaan, maar wordt toch vastgezet in een kamer met een dikke ijzeren deur die je niet kan en mag verlaten. Je eten wordt door een luik geschoven. Onschuldig vast, zonder recht op bezoek. Het overkomt de schildklierkanker patiënt vaak meer dan één keer. Het overkwam ook mij, bijna drie jaar geleden. In oktober 2012.
Ik ben aangekomen aan de laatste fase van mijn ontdekkingsreis en merk dat ik toch wel heel erg veel heb geleerd en enorm ben gegroeid. Mijn strijd om de schildklier en schildklierkanker op de kaart te zetten gaat niet onopgemerkt! Dat is fantastisch! Steeds meer mensen herkennen zich in mijn verhaal en voelen zich gesteund dat schildklierkanker steeds meer wordt genoemd. Waar je wordt opgemerkt, staan naast alle vormen van steun ook dwarsliggers en critici klaar om gehakt van je te maken. Nou ben ik inmiddels al een aantal keren vermalen tot worst, dus ik zeg: kom maar op!
In mijn vorige blog stelde ik hardop de vraag waarom mensen voor eigen dokter spelen. Dit riep zoveel reacties op, van herkenning tot een dikgedrukt ‘daarom‘, dat een deel twee natuurlijk niet kon uitblijven. Lees verder.
Een beetje wiebelend en met zijn kopje diep in zijn veren gestoken, zit Gerritje op zijn stokje naast me te knikkebollen. Af en toe komt er een klein bijna onhoorbaar piepje uit zijn snaveltje. Zijn oogjes zijn stijf dicht. Als ik geluid maak gaan zijn kleine kraaloogjes een beetje geirriteerd open en dicht. De bodem van de kooi is bedekt met kleine donsveertjes. Gerrit heeft duidelijk last van voorjaarsmoeheid.