De laptop ligt roerloos op mijn schoot. Mijn vingers rusten zachtjes op de toetsen voor me die me uitnodigend vragen om mijn gevoelens met ze te delen. Met een bonkend hoofd probeer ik mijn gedachten op een rijtje te krijgen. Op de een of andere manier wil dat maar niet lukken. Ze zitten klem.
Hobbelend op krukken een hond uitlaten is op zijn zachtst gezegd een uitdaging. Het gaat langzaam, maar ik kom in elk geval vooruit. Ik grinnik en spreek mijn gedachten zachtjes uit. “Onderschat nooit de kracht van de schildpad”.Zij draagt een schild dat de mogelijkheid heeft alle klappen op te vangen die ze in haar leven tegen komt en wordt daarmee honderd jaar.
“Ben je nu kankervrij?”, vroeg iemand mij laatst. “Ja”, zeg ik, zonder erbij na te denken. “Wat fijn hè”, krijg ik terug. “Ja“, zeg ik weer, maar in de laatste ja klinkt de twijfel door die er schijnbaar na vijf jaar nog steeds zit. Vijf jaar, klinkt het door in mijn hoofd. Waarin ik ineens het stempel patiënt kreeg en waarin leven een andere betekenis kreeg..
Laoise vertelt in haar gastblog over haar diagnose schildklierkanker de zgn.“Goede kanker”, de tegenslagen, maar ook hoe zij door zware tijden heen komt met een positieve blik. Hoe het gaat eindigen weet ze niet, maar opgeven is geen optie..nooit!
Met een zielig koppie strijkt ze piepend tegen mijn benen aan en drentelt van links naar rechts de kamer door. Bij de deur houd ze stil. Raar, denk ik , ze is toch uit geweest vanmorgen? Ik negeer haar signaal en drink samen met mijn lief onze vrije ochtend koffie totdat mijn man uitroept wat ik op hetzelfde moment ruik. In de keuken ligt een nog na dampende hoop poep Daarnaast zit een schuldig kijkend, trillend hoopje Tikkel.
In de zuidelijke regionen zijn de carnavalsdagen weer voorbij en in alle delen van het land is de voorjaarsvakantie ten einde. Vakantiegangers komen terug van hun skivakantie of een weekje naar de zon De kinderen gaan weer naar school en de volwassenen weer aan het werk. Terug in het ritme van alledag ondertussen verlangend naar een terrasje in de zon.
Het sneeuwt witte hondenharen in mijn huis. Een zacht donslaagje vormt zich over mijn vloer. De stofzuiger maakt overuren. Het is tijd om de wintervacht af te schudden. Mopperend veeg ik de haren van mijn petrol blauwe bank. Vanuit haar mandje kijkt mijn kleine haarbal me schuldig aan.
Met een hoofd vol gedachten en een hart vol gevoelens ben ik op de weg terug naar huis. Opgelucht en hoopvol tegelijk, zie ik als een berg op tegen wat er zojuist is besproken. Mijn hersenen vliegen alle kanten op, maar in mijn hersenpan is geen ruimte genoeg om alles te verwerken . Mijn hoofd lijkt te exploderen van de gedachten die geen uitweg meer hebben. ik spring met een voorzichtige ja.. in het diepe en hoop op een vangnet of een parachute die mijn sprong breekt. Waardoor ik weer met beide benen op de grond kom…..
Carnaval..
Het is iets dat begint te kriebelen in je buik, een haast onbedwingbare lust. Even uit het harnas van het alledaagse leven. Zijn wie je wilt. De koningin, politie agent, een dier, of gewoon jezelf wel of niet gehuld in een boerenkiel. Het maakt allemaal niet uit we zijn gelijk en roepen allemaal maar één ding, “Alaaf!”.
Amper een jaar nadat “Thyrax Gate”de schildklierpatiënt in zijn greep hield, valt er opnieuw een bom in schildklierland. Deze keer gaat het om het schildklierhormoon met merknaam ”Teva”die niet goed leverbaar zou zijn. De berichtgeving leidt tot boosheid en paniek. “De schildklierpatiënt is geen jo-jo!” zijn gevoelens van frustratie die hardop spreken.