Stel je voor dat je de diagnose schildklierkanker krijgt. Je wereld staat emotioneel op zijn kop, je wordt geopereerd, ondergaat een radio actieve jodium behandeling en slikt de rest van je leven medicatie. Door het verlies van een belangrijk orgaan leef je dagelijks met vervelende klachten, is je leven veranderd, ben je zelf veranderd, je hebt mensen om je heen verloren, misschien ook wel je baan en ineens komt er vanuit de andere kant van de wereld een berichtje dat je helemaal gaan kanker had.
Ik leef!
Het leven begint bij 40! Een oud gezegde, waarschijnlijk verzonnen door mensen die het erg vonden om veertig te worden.En zoetmakertje om vooral niet toe te geven dat veertig worden gewoon betekent dat je de middelbare leeftijd hebt bereikt en het verouderingsproces toeslaat. Hoe dan ook. Ik ben inmiddels vierenveertig en ik ben blij met mijn leeftijd, waarom? Ik leef!
Gastblog van Irma: Ik hou van het leven, want het is mooi!
Dit is het verhaal van Irma. Ze heeft een mooi en rijk leven, met maar één maar.
Of eigenlijk twee, ze lijdt al jaren aan een vorm van reuma en in 2014 kreeg ze daar de diagnose schildklierkanker bovenop. Desondanks staat ze positief in het leven.
Ik hou van het leven, want het is mooi!
Ik ben Irma, getrouwd met Jan, trotse moeder van 2 kinderen, en oma van 3 geweldige kleinkinderen.Daarnaast ben ik juf en raadslid. Twee banen die ik met veel passie uitvoer.Er is één maar.Ik word door het leven een beetje geplaagd, of getest, net maar hoe je het bekijkt.
Begrip
Het lijkt zo simpel wanneer er gevraagd wordt om begrip, maar de praktijk wijst uit dat juist het gebrek hieraan het probleem is. Zeker als het gaat om ziekten als schildklierkanker en andere onzichtbare, vaak chronische ziekten.
Wat is eigenlijk begrip? Volgens het woordenboek betekent het een ‘in de geest gevormd beeld van een zaak door het verstandelijk combineren van de kenmerken van die zaak’. En dat klopt als een bus. Ieder mens heeft een andere voorstelling of idee bij wat iets inhoudt.
Gastblog van Marisa ‘T leven is wat je overkomt terwijl je druk bent met het plannen van andere dingen..
Dit is het verhaal van Marisa. Zij kreeg in 2014 de diagnose schildklierkanker. Binnenkort moet zij voor de derde keer onder het mes. Ondanks deze tegenslag is ze blij dat ze weer op haar gevoel kan vertrouwen, want dat was even zoek…..
In 2014 is er bij mij schildklierkanker vastgesteld. Februari 2015 heb ik een scan gehad en die zag er goed uit, er was geen schildklierweefsel meer te zien. Dit heb ik nooit echt openbaar gedeeld en met een reden. Of liever gezegd om twee redenen; ten eerste omdat ik door de restklachten me nog steeds niet goed voelde en zo’n jubel bericht voor mij niet op zijn plaats was. De tweede reden was dat ik een klein knagend stemmetje had dat zich afvroeg wanneer het slechte nieuws zou komen. De eerste reden heb ik geprobeerd te tackelen door in september 2015 aan revalidatie traject te beginnen en hier maakte ik kleine stapjes in en kreeg iets meer grip op mijn leven. De restklachten zijn niet weg (en zullen ook niet weg gaan), maar ik kon er steeds beter mee leven. De tweede reden hoopte ik tackelen door de controle echo in februari 2016. Helaas is niets minder waar en bleek mijn knagende stemmetje gelijk te hebben. Wanneer er een echo gemaakt word mag diegene die dat doet niets zeggen over de uitslag. Toen ze ging overleggen of er genoeg beeldmateriaal was, heb ik even op het scherm gekeken. Nu zegt mij dat als leek natuurlijk niets, maar ik dacht wat te zien. Twee weken later mocht ik naar de internist en die viel gelijk met de deur in huis. Er was iets gevonden op de plek waar mijn schildklier heeft gezeten, dit kon natuurlijk littekenweefsel zijn, maar ook wat anders. Dus moest er een punctie gemaakt worden. Gelukkig kon dat vrij snel en een week na de punctie zat ik weer bij de internist. Bij het binnen komen en hand geven zag ik het al aan zijn gezicht, normaal lacht hij heel vriendelijk en nu keek hij bedrukt. Ook nu viel hij met de deur in huis, het is schildklierweefsel. En dat is vreemd, heel vreemd, het radioactieve jodium had dit allemaal moeten vernietigen en de scan van vorig jaar liet ook geen schildklierweefsel meer zien. En nu is er dus toch weer schildklierweefsel gevonden. Omdat het zo vreemd is, heeft de patholoog er extra goed naar gekeken en is er overleg geweest met het umc. Conclusie: het weefsel met een doorsnede van 1,5 cm moet weg en goed onderzocht worden. Dit betekent dat ik binnenkort weer geopereerd moet worden en daarna wordt er besloten of er weer radioactief jodium nodig is. Al met al word het weer een flink traject, maar 1 ding is me wel duidelijk geworden; m’n gevoel klopte weer perfect.
Ontspan!
Met twee benen op de grond, voel ik de aarde onder mijn voeten. Mijn ademhaling gaat rustig terwijl mijn buik bij iedere uitademing naar voren beweegt.Mijn schouders hangen rustig naar beneden. Langzaam zak ik weg.In de verte spreekt een zachte stem.. ontspan! En op hetzelfde moment komt er een tuuterende auto voorbij rijden. Binnen een seconde ben ik terug in de realiteit. Mijn voeten staan snel en geïrriteerd op van de stoel waar ik in zit. Het contact met de aarde is verbroken. De stem is abrupt stil. De ontspanning-cd gooi ik met een boog de kliko in.
Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg!
Wat is normaal? Nou gewoon, zo simpel mogelijk. Om met de woorden van Johan Cruijff te spreken: ”Voetballen is heel simpel. Maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen”. En zo is het ook in de zorg.
Vertrouwen
Vertrouwen. Is dat een gevoel, een eigenschap, iets dat je geeft of iets dat je gewoon hebt of niet? Wat het ook is, het is belangrijk. Zo belangrijk dat als het er niet meer is, het leven behoorlijk op zijn kop zet.
Één April!
Je hebt een vlek op je jurk, er zit iets onder je schoen, de raket ijsjes gaan uit de handel, ik stop met schrijven. Eén april! Klinkt het een seconden later. Hoeveel mensen zouden er al in een leuke of minder leuke grap zijn gestonken vandaag? Ik nog niet, maar ik ben benieuwd wat er nog komt en aan de andere kant kijk ik met dubbele gevoelens uit naar wat ik weet dat er komt..
Luisteren naar je gevoel
Hoe vreemd je gevoel soms kan reageren blijkt uit hoe voorzichtige hoop ineens kan omslaan in een grote toenemende twijfel. Een zesde zintuig die me waarschuwt geen overhaaste beslissingen te nemen. Het voelt vreemd, lastig, en misschien pijnlijk maar wel eerlijk. En nog eerlijker is, ik ga er naar luisteren.