Nog een paar weken dan is het Kerstmis en vieren we de geboorte van een klein kindeke in een stal in Bethlehem. Het begin van een nieuw leven van een baby zo speciaal dat hij al eeuwenlang staat voor een nieuw begin voor “all of mankind” Niet iedereen gelooft hier in als een waarheid. Dat maakt ook niet uit. Het is een eeuwenoud verhaal dat generatie op generatie wordt doorverteld en veel mensen vinden in dit verhaal hoop, kracht en een symbolisch nieuw begin voor na moeilijke perioden. Dat op zichzelf maakt velen gelukkig. En dat is waar Kerst om gaat.
Een koningin

“Lieve, dappere, stoere Anke”, zo begint de brief aan mijzelf. Overigens niet mijn eigen woorden, maar daar kom ik zo op. Wat er verder in staat houd ik nog even voor mezelf want de ontvanger heeft hem immers nog niet gekregen. Waar het op neer komt is een wens aan mijzelf Wat wil ik volgend jaar anders doen, als het aankomt op assertiviteit, mijn mening geven en feedback. Kortom welke les neem ik mee uit de workshop die ik vandaag mocht volgen via de secretaressevereniging op mijn werk?
Doei doei

Met een weemoedig gevoel kijk ik naar buiten. De herfst in volle gang om langzaam over de vloeien naar de winter.De regent striemt met vlagen tegen het raam aan. De boom achter ons huis is bijna kaal. De kerstkransen hangen al tegen de schutting, stil wachtend op de feestelijke decembermaand vol licht en warmte. Die stilte is akelig aanwezig. Ik voel een knagend gemis. Een eenzame traan vloeit langs mijn wang naar beneden.
Patiënt Included

Ja zuster, nee zuster.. Wat denkt u dokter? Het lijkt een beetje op een klucht uit de oude doos. Klakkeloos aannemen wat de dokter zegt is er niet meer bij en tegenwoordig stelt men eerder de vraag, wat denkt u zélf. In het huidige zorgstelsel is de patiënt in staat om veel méér bij te dragen dan alleen het onderwerp van zorg te zijn. Patiënt included is een veelgehoorde term binnen de gezondheidszorg en zo moet het zijn, want zorg gaat immers over diezelfde patiënt.
Ik verf de rozen rood!
De kanker voorbij!
Mijn balans, positief realistisch

Je kent dat vast wel, dat gevoel dat de dagen omvliegen. Zo breek je de kerstboom af en zo sta je hem weer op te tuigen. Nou ben ik dat nog net even niet aan het doen, al zou dat voor sommigen die mij kennen geen vreemd verschijnsel zijn, maar het gevoel is hetzelfde. De afgelopen drie maanden zijn letterlijk omgevlogen. Drie maanden revalidatie, werken aan balans zowel lichamelijk als in de mind. Drie maanden vallen en opstaan, mezelf kwijtgeraakt, halverwege tegen gekomen om mezelf aan het einde weer terug te vinden. Ik ben in balans, positief realistisch.
Welkom terug!

“Hoe gaat het met je? “ vraagt ze. Ik glimlach. Goed! Klinkt het antwoord. Deze vraag heeft de afgelopen jaren wel vaker geklonken. Tot voor kort was er altijd iets van twijfel te bespeuren bij het antwoord. Dit keer niet. Een volmondig en welgemeend “goed”, is de enige juiste respons die ik kan geven.
Afscheid
Misplaatst

Trots als een pauw was ik toen ik te horen kreeg dat ik één van de gelukkigen was die mocht gaan schrijven voor de rubriek gezondheid van een bekend Nederlands dagblad. Ik zou wekelijks een blog mogen aanleveren over leven met schildklierkanker, een uitgelezen kans om deze relatief onbekende ziekte en diens nog onbekendere restverschijnselen onder de aandacht te brengen. Helaas blijkt deze trots twee jaar later geheel misplaatst.



