Schrijven is mijn venster naar buiten (3)

Schrijven is mijn venster naar buiten (3)

Hoestend word ik wakker. Ik slik een bal met slijm weg en neem mijn temperatuur. Twee piepjes. Dat betekent verhoging tot koorts. In het venster prijkt een temperatuur van 37.8 graden. De eerste dag dat de eerste meting onder de 38.0 graden aangeeft. Vandaag is dag acht in quarantaine.

lees verder

Het zijn de kleine dingen…(2)

Het zijn de kleine dingen…(2)

Met een gloeiend gezicht en een veel te snel en hard bonzend hart kijk ik vanaf de bank naar buiten. Tjilpend strijkt een vogel neer op de tak van de struik boven het vogelhuisje in de voortuin. Vrolijk kwetterend komt er een tweede bij en een derde. Zij zijn onwetend over de 1,5 meter afstand die wij moeten houden. Vrolijk en vrij vliegen ze heen en weer tussen de nieuwe bloesem die steeds meer opkomt in onze tuinen. Het wordt lente. Ik ben blij met dit cadeautje van de natuur.

lees verder

Corona-gekte!(1)

Corona-gekte!(1)

Paracetamol en ibuprofen op de bon, lege schappen in de supermarkt, wachttijden van dagen voor boodschappen bezorgdiensten, maatregelen die inconsequent zijn en ongepaste schaamte. Er lijkt wel een nieuw virus bijgekomen te zijn. De Corona –gekte. Nederland is op hol geslagen als het om het Corona virus gaat. Blijf liever kalm en gebruik je gezonde verstand.

lees verder

Medemusketiers in “crime en life”

Medemusketiers in “crime en life”

Met een tas vol boeken, boekenleggers, visitekaartjes, spiekbriefjes en  een gezonde dosis spanning vertrekken mijn lief en ik op 7 maart jl. richting Tilburg voor het allereerste Non-fictie festival waarvoor ik samen met zeven andere schrijvers ben uitgenodigd om onze boeken onder de aandacht te brengen. Vier schrijvers met ieder hun eigen verhaal op het gebied van “crime”en vier op het gebied van “life”. Allemaal verschillend maar toch zijn er de overeenkomsten.  Samen gingen we een strijd aan en hebben we ons verhaal op papier gezet.Eén voor allen, allen voor één. Medemusketiers, ieder op zijn eigen gebied.

lees verder

Zo gezond als een…

Zo gezond als een…

Tja, zegt de huisarts, we schrijven aan oudere mensen en mensen met een verlaagde weerstand vaak nog wel wat extra’s voor bij deze aandoening, maar voor een gezonde jonge vrouw als jij is dat op voorhand niet nodig. Ik schiet keihard in de lach om daarna vol verbazing om me heen te kijken. Gezonde jonge vrouw? Zit die dame soms achter mij? Of bedoeld ze echt mij?

lees verder

Kalm blijven

Kalm blijven

Waar is je website? Een korte maar dringende vraag van een vriendin op whatsapp. Zonder er verder heel erg bij na te denken, stuur ik haar een vraagtekentje terug. Ik speel met de gedacht een paar uurtjes naar bed te gaan omdat ik nogal moe ben van een ochtend reintegreren op mijn werk en ben eigenlijk niet bezig met mijn website.  “Hij is leeg” is het snelle antwoord. Een alarmbelletje in mijn onderbuik gaat langzaam af. Toch maar even kijken, denk ik, dan kan ik rustig gaan liggen. Bij de aanblik van de lege website zwelt de alarmbel aan. Waar is mijn webinhoud? Wat is er met mijn werk gebeurd?

lees verder

Open brief aan minister Bruins

Open brief aan minister Bruins

Geachte minister Bruins,

In april 2015 was ik als patiëntvertegenwoordiger te gast bij het 2e Celsus Invitational Conference met als thema ‘Kanteling van zorg en de betekenis ervan voor kwaliteit en betaalbaarheid’ Destijds nog in de aanwezigheid van minister Edith Schippers en Prof. dr Ab Klink.

lees verder

Valkuilen dicht gooien

Valkuilen dicht gooien

Mijn verhaal begint waar ‘De kanker voorbij’ eindigde

Je kent hem vast wel, het gezegde van de ezel die zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot? Nou, déze ezel stoot zich geen twee keer maar wel drie of vier keer. Kortom ik val steeds in dezelfde valkuilen terwijl ik weet dat ze er zitten. En daarom sta ik nu weer aan het begin van het verhaal waar mijn boek “De kanker aan voorbij” eindigde..

lees verder

Blauwe zondag

Blauwe zondag

Ook deze dagen mogen er zijn. Niemand is altijd vrolijk toch? Maar toch is het voor de algehele gezondheid maar goed dat ik vandaag alleen ben want als er iemand vanmorgen met het verkeerde been uit bed is gestapt, ben ik het wel. Zelfs Tikkel laat me links liggen. Ze voelt mijn boze bui feilloos aan.  Het stomme is dat er geen enkele reden is tot chagrijnig zijn. Ach misschien heb ik de dag van morgen vast vooruitgeschoven naar vandaag en heb ik last van een blauwe zondag.

lees verder