Daar gaan we weer, denk ik bij mezelf. Ze zien elkaar al vanuit een paar honderd meter afstand aan komen en houden elkaar nauwlettend in de gaten. Wanneer ze op gelijke hoogte van elkaar zijn, maar wel op veilige afstand met de weg in hun midden, begint de herder onherroepelijk te grommen en blaffen. Tikkel blaft vinnig terug. Het is duidelijk, deze twee liggen elkaar niet zo. Iets wat ik begrijp als ik naar het baasje kijk..
“Laat het negatieve gedrag van de ander nooit jouw gevangenis worden.”
Een quote die ik eigenlijk onverwacht tegen kom, maar die zo de tendens van de tijd omschrijft dat hij me bij blijft…
Met haar kopje schuin kijkt ze me met haar grote glimmende bruine ogen smekend aan. Haar zachte roze speelbeestje hangt los in haar bekkie. Alles in haar lichaamstaal vertelt mij precies wat ze wil. “Speel met me, alsjeblieft!?”
Met een bonkend hoofd, oren die dicht zitten van de prut, een keel gelijkwaardig aan een rasp en een temperatuur die in hartje zomer van Turkije heel normaal is, stond hij voor de deur. De griep. En ik deed zelf open…
Een bittere realiteit waar veel mensen met ziekten als kanker tegen vechten. Yvonne, (schoon) moeder van Harry en Kim en oma van Mirthe schreeuwt het uit van onmacht, pijn en verdriet. Alsof het krijgen van kanker nog niet voldoende is ziet zij lijdzaam toe hoe haar zoon niet alleen vecht tegen zijn ziekte maar het ook nog moet opnemen tegen instanties als het UWV . Dit terwijl het gezin uit alle macht positief probeert te blijven, oordelen anderen over wat zij zien in plaats van wat deze mensen werkelijk voelen. Voor Yvonne is de maat vol. Wordt wakker UWV!
Samen zitten we voor de buis voor de intocht van Sinterklaas. Vol verwachting klopt ons hart wanneer de wind door de bomen waait en de stoomboot ginds aankomt. De schoentjes staan voor de schoorsteen met een wortel voor het paard. De tijd dat Sinterklaas ons land bezoekt is weer aangebroken. Hoor wie klopt daar? Sinterklaas kom maar binnen met je…
Deel 3 Tikkel-verhalen gaat terug naar Roemenië waar Tikkel word geboren als Alma, een identiteitscrisis ondergaat en uiteindelijk een Tikkel word.
Kom over een week maar even terug. Ach het zijn maar zeven dagen. Wat is nou helemaal een week. Geruststellende woorden die ik mezelf toe spreek als ik de dokterspraktijk uit loop. Wéér een week verder om tot de conclusie te komen dat ik over een week weer iets verder ben..of juist nog geen stap verder.
Op de dag van de grote verkiezingen in de VS denk ik na over keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt. Welke opleiding ga ik doen? Word ik juffrouw of verpleegster? Zeg ik ja of nee? Wil ik kinderen? Waar ga ik solliciteren? Op welke partij moet ik stemmen? Allemaal keuzes. Maar wanneer weet je dat je de juiste keuze maakt?
Deel 2 in de reeks van Tikkel, een dropje van een hond. Over hoe een klein wit hondje met een zwart koppie je uit een isolement kan halen.