Weet je wel hoeveel ik van je hou? Veel te veel, zeg ik altijd…. Maar kan dat eigenlijk? Te veel van iemand houden. Is liefde niet bodemloos? Misschien moet je er ook niet te veel over na denken, maar het gewoon voelen en vergeet het vooral niet uit te spreken zo af en toe.. Ik hou van jou!
‘Vriendschap is een regenboog tussen twee harten die zeven kleuren delen: Liefde, verdriet, geluk, waarheid, geloof, vertrouwen en respect’. Van wie deze quote oorspronkelijk is, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat hij me raakt en dat hij me doet denken aan de dag van gisteren waarin we tijdens een dag teambuilding ons zelf kleur hebben gegeven.
Steeds eerder raak ik geïrriteerd, steeds sneller ben ik van slag, steeds harder bonkt mijn hart bij de minste op geringste (in) spanning, steeds dichter ligt er op het puntje van mijn tong wat ik uit zou willen schreeuwen en toch ….. blijf ik stil en slik ik het weg.
Ken je dat gevoel? Dat de adrenaline door je aderen vloeit, het bloed je naar de wangen stijgt, je hart bonst van opwinding maar dit alles met een positieve lading. Een plus en minpool die elkaar raken waardoor je begint te lopen als een geoliede machine. Het gevoel van hectiek, het gevoel dat je leeft!
Met ferme zekerheid word ik vooruit getrokken. Langzaam kom ik in beweging, meegezogen door de stuwende kracht die mij begeleidt. Wanneer de beweging is ingezet, gaat het sneller en sneller tot het moment dat ik mijn wielen van de grond voel komen. Ondanks het gebrek aan een motor, stort ik niet neer. Ik zweef rustig op de wind, hoog, en veilig en geniet van een prachtig uitzicht. Het voelt als thuiskomen na een vermoeiende reis…
Ze zeggen wel eens dat timing alles is. Onze eerste weken van januari zijn verre van saai te noemen met de start van een nieuwe baan, een operatie en een rijbewijs allemaal op hetzelfde moment.
In de laatste dagen van het jaar kijk ik terug op een leerzaam 2017. Daarnaast word ik stilletjes zenuwachtig voor al het nieuwe dat komen gaat. ’Niet doen’, denk ik verder,.het kan alleen maar beter worden. Niet alleen voor mij maar zeker ook voor jou!
Al mee zingende met de top 2000, roer ik ondertussen in mijn pan met pastasaus. Over een paar minuten kunnen we aan tafel. Man en zoonlief zijn onderweg naar huis vanuit hun werk. De telefoon gaat. Vreemd, ik word nog maar zelden op mijn huistelefoon gebeld. Niet schrikken, zegt een vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn…..Mijn hart staat stil
Al weer veel te lang geleden schreef ik een stukje over Tikkel. Onze Diva heeft kennelijk een naam opgebouwd in het afgelopen jaar. Dat blijkt als de verzoekjes ineens binnen stromen. Alsof ze er lucht van heeft, kijkt ze me vanuit haar mandje hooghartig aan. “Verwend nest”, grinnik ik.
“Dank je wel Anke, we gaan je missen”. Op de tafel staan warme appelflappen en kerstzoenen, mijn leidinggevende overhandigt me lieve cadeautjes en een prachtige bos bloemen. Ik laat het gelaten over me heen komen. Als het voorbij is valt er een enorme last van mijn schouders af. Het is goed zo…